13 februari 2010

Vlucht 7P-344 AMQ – SUB 25 jan 2010

Maandagochtend is de moeilijkste ochtend van de week voor velen, het ideale moment om aan iets nieuws te beginnen met een verse week in het vooruitzicht. Ik zou deze dag gebruiken om naar Surabaya te vliegen en vanuit daar

in Solo proberen te geraken. Ik had ruim vijf weken op Ambon en omgeving doorgebracht, door de weersomstandigheden en de gebrekkige elektriciteitsvoorziening was ik lui geworden, dat niet alleen maar ook aan de drank geraakt, het enige vermaak dat we in Natsepa tijdens de ontelbare donkere uren hadden waren de kouwe Bintangs. Ik pakte mijn bagage en wachtte de taxi af die ik had besteld, die me voor 150.000 Rp naar het vliegveld Pattimura zou brengen. Ik was daar ruimschoots op tijd aanwezig. Het inchecken op Pattimura is altijd een puinhoop, men staat niet in een rij maar schuift van opzij aan. Niet alleen dat, vele passagiers zijn te lui om zelf in te checken en laten dat door een porter doen, deze hebben altijd voorrang. Zo wordt de verplichting om een identiteitsbewijs te laten zien ook ontdoken. Ook moet je de instapkaart aan de ene balie ontvangen en dan je bagage bij een volgende balie inchecken, dat levert een hoop misverstanden extra gedrang op en is onzin. Als je dan staat te wachten en zo een dame achter de balie gaat dan nog lachend een privégesprek door haar HP’tje voren dan zou je je dood kunnen ergeren. Maar in Indonesië is iemand achter de balie nou eenmaal een autoriteit die zijn of haar eigen wetten maakt. Je zou er iets van kunnen zeggen, maar dat zal niet begrepen worden. Dus achtte ik met het verstand op nul en de blik op oneindig geschakeld. Ook aan deze kwelling kwam een einde. Na het inchecken ging ik weer naar buiten. Ik moest op de aankomende vlucht van Sriwijaya uit Jakarta wachten, want daar zou Pak Nur op meevliegen. Ik wilde hem nog iets overhandigen en afscheid van hem nemen. Ik had 40 minuten de tijd als de vluchten volgens schema zouden aankomen en vertrekken. Op deze maandag liep het niet zoals zaken zo vaak tijdens een maandag verlopen, alle vluchten waren op tijd. Ik sprak met Pak Nur en begaf me daarna naar de vertrekruimte om op mijn vlucht te wachten. Deze arriveerde en vertrok op tijd. Het toestel was een ouwetje, een B737-400 uit 1992, ik had een plek bij het raam, maar kon daar weinig van genieten want gedurende de 2,5 uur die de vlucht naar Surabaya duurt was het voortdurend bewolkt.


Manokwari iedere dag, Sorong iedere dag plus een extra vlucht op donderdag, Bau-Bau iedere donderdag en zaterdag, Fak-Fak iedere maandag, woensdag en zaterdag, 2x per dag naar Tual, iedere donderdag en zondag naar Nabire en op maandag, woensdag en zaterdag naar Kaimana. Nog niet zolang geleden moest je per boot naar deze bestemmingen.


Ambon amatoo, uitzicht op de westpunt van Leihitu.


...in een doos zoals dat in Indo gebruikelijk is. Een vierkantje rijst met wat vlees en groenten plus een vreemd puddinkje en koffie. Over de vlucht valt verder niets te vertellen, deze verliep zoals een vlucht moet verlopen, er was wat hevige turbulentie, maar die ging even snel als deze was gekomen. Mijn ogen vielen dicht, en toen ik ze opende zag ik het eiland Madura. Na Madura de metropool Surabaya, oranje daken voor zover het oog reikt, ik verlangde alweer terug naar de rust op Seram en was nog niet eens geland.


Toen ik mijn instapkaart tevoorschijn haalde zag ik dat de bagagetag er af was gescheurd voor het instappen, ik besloot me geen zorgen te maken. Dat bleek ook niet nodig mijn koffer kwam snel op de bagageband, waar ik ook nog even de twee hoertjes zag die we tijdens het bier drinken in Waisarisa op Seram hadden ontmoet, daar was niets te verdienen volgens hen. Ik had mijn koffer toch snel te pakken en liep ik naar buiten op zoek naar een taxi. Ze hadden Panthers en Kijangs als taxi, ik koos voor een Panther, de chauffeur vroeg Rp 100.000 naar Station Gubeng, ik wist dat dit teveel was maar had geen zin om af te dingen en gunde die man een gelukje. Ik vroeg wel of hij via de Jalan Tol wilde gaan, dat was OK als ik maar zelf betaalde, nou die Rp 5000 kon er ook nog wel vanaf.. Tijdens de rit viel het me op dat Surabaya erg groen is, veel hoge bomen in de stad. Er is vel verkeer, maar de filevorming valt wel mee, het verkeer rijdt erg snel, misschien komt dat het temperament van de Oost-Javanen en Madurezen die in deze stad wonen.


Om 1515 u. kwam ik op station Gubeng aan, om 1600 uur zou de Mutiara Selatan naar Bandung vertrekken. Ik kocht een kaartje en vertrouwde mijn bagage aan een porter toe die deze voor Rp 10.000 in de trein zou sjouwen, een last die ik afkocht. Daarna ging ik op zoek naar een restaurantje waar ik eerder had gegeten. Na enig gezoek vond ik het en de ibu die de nering uitbaatte herkende mij meteen en verwelkomde me met “wat ben je zwart geworden, adu lelijk dese”. Dat was het resultaat van de ojegrit van gisteren op Leihitu. “Verdwijnt wel weer” zei ik, wat niet geloofd werd. Ik bestelde een Javaanse maaltijd en kletse wat met de moeder van de ibu die goed Nederlands sprak, van dat ouderwetse dat in Nederland niet meer voorkomt. Het ging op een gegeven moment ontzettend hard regenen, het geluid werd versterkt door het dag van het station. Ik rekende af, voor ik vertrok waarschuwde de Ibu mij nog voor zakkenrollers, dat was niet overbodig want er was een hevig gedrang op het perron waar de Mutiara Selatan aan kwam. We vertrokken op tijd, tot aan Jomblang waren er vreselijk veel verkopers van allerlei etenswaar, drankjes en rotzooi aan boord van de trein, het leek wel een bis bumel. Na Jomblang werd het rustig, in Madiun at ik nog een pecel, de specialiteit van die stad. Daarna ging het naar Solo, waar ik om kwart over 9 aan kwam, bekend terrein.