14 februari 2010

Toerisme in Indonesië (I)

Het onderstaande stuk is gebaseerd op een "uit-de-losse-pols" vertaling van een artikel dat 21 januari jl in de “Jakarta Post� verscheen onder de titel

“Indonesia’s tourism – a national tragedy� door Anak Agung Gde Agung aangevuld met wat gegevens uit diverse artikeltjes die de laatste week in het “Kompas� stonden. Op een aantal punten ben ik het zeer oneens met de schrijver en zal vertellen waarom:

De Indonesische regering claimt al jaren dat het goed gaat met het toerisme in Indonesië, maar overdrijven zij niet enigszins als we een vergelijking trekken met andere landen in de regio? Als we naar de cijfers uit het recente verleden kijken dan blijkt dat Indonesië het als toeristische bestemming in Zuidoost Azië helemaal niet zo goed doet. In de 12 jaar tot 2007 schommelde het aantal toeristen dat Indonesië bezocht tussen de 4 en 5 miljoen, in 2009 waren het er ongeveer 7 miljoen. De gemiddelde lengte van hun verblijf is gedaald van 10 dagen in 1997 tot ruim 8 dagen in 2008. - Overigens kwamen er van dat aantal toeristen in het jaar 2008 maar liefst 141.202 uit Nederland, in 2009 waren dat er 132.184, maar in dat aantal is de maand december nog niet meegerekend. (Kompas 31 jan jl) - Als men het aantal van 7 miljoen vergelijkt met het aantal toeristen die Singapore, Thailand en Maleisië trekken n.l. resp. 10, 15 en 22 miljoen dan is er veel mis in Indonesië. Vergelijk Indonesië eens met Maleisië dat 22 miljoen buitenlandse toeristen trekt, dat land heeft toch veel minder te bieden dan Indonesië?



Hoe konden zulke grote verschillen ontstaan ? Hoe kan het dat Indonesië met zijn rijkdom en diversiteit aan cultuur en natuur slecht een kwart van het aantal toeristen trekt in vgl. met het saaie Maleisië? Dit tragische feit vindt zijn oorsprong in de tachtiger jaren toen Indonesië in grote financiële nood het reeds wereldberoemde Bali ging promoten als de nationale toeristische kip met de gouden eieren. Het resultaat is dat Bali nu bekend staat als een grote toeristische attractie en overspoeld wordt door toeristen, wat voor grote infrastructurele problemen zorgt maar ook het eiland verziekt. De overgrote concentratie van toeristen op het eiland Bali is niet meer te beheersen, vaak zijn het de verkeerde types die geen waardering voor de unieke cultuur en natuurlijke schoonheid kunnen opbrengen. Niet alleen dat maar de promotie van Bali heeft ook geleid tot het negeren van andere grote attracties is het land. Geweldige attracties zoals de Borobudur, Yogyakarta, Toraja, Bunaken en Ujung Kulon bijvoorbeeld zijn nauwelijks ontdekt. Dit is een scheve verhouding, dat kan men zien aan het vernietigende effect dat de grote stroom van toeristen op Bali’s cultuur en milieu heeft gehad en hoe de andere attracties genegeerd worden. Borobudur, dat toch tot het werelderfgoed behoort trekt slechts 85.000 toeristen per jaar, vergelijk dat eens met de nog niet zolang geleden ontdekte Angkor Wat tempels in Cambodja die 1 miljoen bezoekers per jaar trekt. Toraja trekt de laatste jaren slechts 5000 toeristen per jaar. Bunaken trekt al jaren niet meer dan 10.000 toeristen per jaar, terwijl Pattaya in Thailand jaarlijks maar liefst 4 miljoen buitenlanders aantrekt. Ujung Kulon het nationale park waar de zeldzame Javaanse neushoorn leeft trekt slechts 6000 bezoekers uit binnen- en buitenland per jaar.

Er zou een totale gedachteverandering moeten plaatsvinden op het gebied van toerisme. Allereerst zou president SBY het toerisme tot nationale prioriteit moeten uitroepen en zorgen dat de centrale en regionale overheden de handen ineen slaan om deze prioriteit tot een succes te maken. Daarna zouden de reeds bekende toeristen attracties gerevitaliseerd moeten worden, dit kost slechts kleine investeringen en kan daar snel geld mee verdiend worden om de investeringen weer in de kas terug te laten vloeien.

De Borobudur zou naar zijn oorspronkelijke schoonheid terug gebracht moeten worden door alle verkopers op het terrein, die de toeristen alleen maar lastig vallen en hen veel van het plezier ontnemen die dit schitterende bouwwerk te bieden heeft. Toraja zou veel meer toeristen kunnen trekken door het vliegveld aldaar te repareren zodat de toeristen daar vanaf Makassar in 45 minuten kunnen komen in plaats van de afschuwelijke 10 uur durende busreis door steile bergen die ze nu moeten ondernemen. Voor Ujung Kulon kan gemakkelijk een aantal van een miljoen toeristen per jaar gehaald worden als er goed en regelmatig zeetransport vanaf Jakarta geregeld wordt. Zo zijn er veel meer attracties die momenteel nauwelijks in de belangstelling staan zoals de Bromo, Yogyakarta en Komodo. Deze hebben slechts kleine verbeteringen nodig om er belangrijke bestemmingen van te maken en die de druk op Bali zullen verminderen.

Na de “snelle winst� fase kan er gewerkt worden aan langere termijnontwikkeling van toeristische bestemmingen door het gehele land, die hebben grote investeringen in de infrastructuur nodig om deze op de toeristische wereldkaart te plaatsen. Deze plaatsen zijn momenteel relatief onbekend maar hebben de potentie om zich tot unieke attracties te ontwikkelen en kunnen van groot belang zijn voor de lange termijnontwikkeling van de toeristenindustrie in Indonesië. Dit zijn plaatsen zoals Trowulan en Kota Gede voor hen die in geschiedenis zijn geïnteresseerd, Banda Neira en Raja Ampat voor hen die van surfen houden (NB hier bedoeld de schrijver duiken), de Baliem Vallei en Waikabubak voor hen die van etnisch toerisme houden. Deze locaties hebben het in zich om voor een onvergetelijke ervaring te zorgen. Er zijn in Indonesië nog veel meer van dit soort locaties en deze zouden in pakketten kunnen worden aangeboden om het reizen gevarieerder te maken.

Gedurende de “snelle winst" fase en de lange termijn planning zal er een promotiecampagne moeten komen die het Indonesische toerisme een merk geeft, dit doen de buurlanden. Malaysia heeft zijn “Truly Asia�, India claimt “Incredible� te zijn, terwijl Singapore en Thailand zich respectievelijk als “Uniquely Singapore� en “Amazing Thailand�aanbieden. Het voeren van een merk is belangrijk voor de positie van het land in de verlangens van de potentiële toerist ook kan men door een merk te voeren bepalen wat voor soort toeristen men ontvangt, degenen die het aangebodene weten te appreciëren.

Grotere aantallen toeristen die het land bezoeken en die laten weten dat ze de lokale specialiteiten waarderen zal de bevolking trots maken op hun erfgoed en hen motiveren het nog beter te doen wat weer zal leiden tot nog meer toeristen die Indonesië ook weten te waarderen. Dit zal leiden tot een opwaartse spiraal in het toerisme die in samenwerking met de bevolking de traditionele waarden en culturele rijkdom in het land zullen versterken. Een succesvolle promotie van het toerisme zal het land grote winst opleveren, zelfs van Indonesië de beste toeristische bestemming in de gehele wereld maken en zou kunnen zorgen voor een duurzame en milieuvriendelijke bron van inkomsten die alle huidige bronnen zal kunnen overtreffen en die welvaart niet alleen op Bali maar in de gehele archipel zou kunnen brengen. Het toerisme is een groot potentieel waar Indonesië zijn uiterste best voor zou moeten doen om dit tot werkelijkheid te maken omdat het profijt dat we hier van kunnen hebben te groot is om dat zomaar uit onze handen te laten glippen.

Over de schrijver : The writer is a graduate of Harvard (in the United States) and Leiden (in the Netherlands) universities and the Fletcher School of Law and Diplomacy (US). He was the social services minister under president Abdurrahman Wahid.


HIER het originele artikel

In een volgend stukje wil ik nader ingaan op hetgeen deze man allemaal verteld, dat is HIER te vinden.