14 juli 2010

Een dagje naar…Prambanan (I)

Op 21 Mei 2007 heb ik een bezoek gebracht aan het tempelcomplex “Prambanan� te Klaten, nabij Yogyakarta: Ik ben daar vandaag geweest om te kijken hoe deze beroemde toeristische attractie erbij stond

bijna een jaar na de aardbeving. Ik werd er niet vrolijk van. Ik had echter die Prambanan al drie keer eerder gezien. Er staan nog foto’s ergens op me site, maar ik heb met de ogen van een turis gekeken. Alleen niemand vertrouwd me hiero als ik zeg dat ik turis ben. Ik spreek nooit Engels hiero, want dan voel ik me goed voor paal gezet. De toegangsprijs bedraagt voor bleekgezichten maar liefst 10 US $, dat was 90.000 Rp. Allochtonen betalen 8000 Rp dus als buitenlander ben je meer dan 11x zoveel kwijt. Als je bedenkt wat je daar allemaal voor kan eten. Is natuurlijk je reinste discriminatie. Ik kom hier nog op terug. Ik moet eerst mijn fotootjes uitzoeken. Morgenochtend als ik weer fris opgestaan ben op het moment dat jullie net de koffer op zoeken, ga ik verder.

Prambanan, zoals dit grote Hindoe tempelcomplex wordt genoemd, ligt aan de hoofdweg Yogya – Solo, ong. 15 kilometer van Yogya. Prambanan is de naam van het district (kecamatan) waar de tempels zijn gelegen. De tempel waar de toeristen op afkomen is de ‘Loro Jonggran’ (de slanke maagd) en de tempels die er om heen liggen, 6 grote en heel veel kleinere, in totaal 224 stuks, waarvan de meeste niet meer dan een hoop stenen voorstellen. Het complex is in de 9e eeuw gebouwd, maar werd verlaten en is daarna in verval geraakt. De hoofdtempel, die aan Shiva is gewijd is met zijn 47 meter hoogte een van de meest fraaie en imposante gebouwen die ik ooit heb gezien. Het beeldhouwwerk van deze tempel, maar ook van de bouwwerken die er omheen liggen is fascinerend en van grote schoonheid.

Er is heel lang aan dit tempelcomplex gerestaureerd, zeker vanaf de 1930. Onder de regering van Soeharto zijn er diverse tempels afgekomen. Inmiddels is de exploitatie van het Prambanancomplex, tezamen met de Borobudur en Ratu Boko, een ander complex op 2 kilometer afstand van deze ‘Prambanan’ gelegen, in handen van de PT Taman Wisata Candi, een commerciële instelling. Ik kan me een bezoek aan de Prambanan op een zondagmiddag aan het begin van de ‘90’er jaren herinneren, dat was heel erg vanwege de drukte. Er waren duizenden mensen verzameld om het complex en voor de tempels stonden lange rijen wachtenden, in de tempels bevinden zich namelijk beelden in vrij kleine ruimtes, bereikbaar via smalle stenen trappen. Om uren tussen lawaaiige vuilnisproducerende Indonesiërs die de toerist uithangen te verkeren is een ramp. Ik heb sinds die dag op zondagen en tijdens schoolvakanties altijd toeristische attracties in dit land gemeden, als ware daar een besmettelijke ziekte heerste. Ik ga vaak op een maandag of dinsdag op pad, dan is ook het verkeer op de wegen rustig. Sinds dat bezoek is er wel het een en ander veranderd door die PT Taman Wisata Candi. Die heeft het complex in zones verdeeld zodat er niet al teveel bezoekers tegelijker tijd op het tempelcomplex verblijven, er zijn bijvoorbeeld een speeltuin, een museum en er nog meer tempels op het gigantische complex, echter die liggen op een afstand waarvan geen Indonesiër het in zijn hoofd haalt die te belopen. Hier heeft de bemoeienis van deze commerciële instelling goed uitgepakt, ik heb echter over de plannen die zij, al heel lang, hebben met de Borobudur gelezen en die zijn zonder meer rampzalig. Ze willen een gebouw van enige etages hoog vlak bij de Borobudur neerzetten om de commerciële activiteiten rond deze tempel te centraliseren. Stel je voor een flat naast de Borobudur. Ook mogen toeristische organisaties geen gebruik maken van hun eigen gidsen, maar moet er een gids van het bedrijf worden ingehuurd.

Gisteren besloot ik tot een hernieuwde kennismaking met de tempels, de laatste keer dat ik deze plek bezocht was in 2003 tezamen met Evi, die nog nooit iets van haar eigen land had gezien, het was die dag bloedheet, de tempels liggen in een open vlakte, waar de zon meedogenloos schijnt. Er waren toen nog veel verkoopsters van allerlei drankjes, die heb ik gister nauwelijks gezien, toeristen waren er ook bijna niet. Ik neem aan omdat het maandag was. Ik schat dat er op het complex hoogstens 20 toeristen aanwezig waren en zo een 20 Indonesiërs. Heel erg rustig dus. Er kwamen zoals te doen gebruikelijk wat studenten op me af die zonodig hun Engels moesten praktiseren. Die maken bij mij geen kans, ik spreek nooit Engels met Indonesiërs, omdat ik dat rampzalig want erg moeilijk te begrijpen vind, ik heb al eerder verklaard Indonesiërs hebben geen gevoel voor taal. Ik spreek dus Indonesisch met hen, wat ze altijd zeer in verlegenheid brengt, ik ben tenslotte geen leraar. Niet dat ik zo goed Indonesisch spreek, ik heb zeker een lelijk accent, ik weet echter precies hoe ik met ze moet communiceren.

Genoeg gekletst hier wat plaatjes:





Vervolg>>>