15 juli 2010

Een dagje naar
Prambanan (II)

Ik ben niet in het museum op het terrein geweest, maar ben gaan wandelen in het immense park dat er rond de tempels is aangelegd. Het gebeurd weinig op Java dat je in alle rust een wandelingetje kan maken, in goed

onderhouden natuur waar bijna geen vuilnis aanwezig is. Wel zag ik een koppel neukende herten, een moederhert met een kleintje, dat toekeek naar het proces voor een broertje of zusje dr bij, dat Mami onderging. Het waren mooie herten, maar ze bleven op zodanige afstand dat een plaatje onduidelijk zou zijn geworden. Op de wandeling kwam ik een paar restanten van en ook nog enige volledige Candi tegen. Opvallend is dat er Hindu en Buddhistische bouwwerken bij elkaar in de buurt staan. Deze beide godsdiensten werden tegelijkertijd beleden in het oude Midden Java.



Candi Sewu

Ik liep over het gras door, hoelang was het geleden dat ik over gemaaid gras gelopen had? De geur bedacht ik er zelf bij. Ook fantaseerde ik de grasmaaimachine, een breed ronkend apparaat, bediend door een plantsoenarbeider met een witte helm en gele koptelefoon op het hoofd. Zijn verbeten blik vertelde mij dat zijn instructies ‘meters maken’ luidde. Achter de maaimachine een wolk groen gras en restanten van hondendrollen. Ik kwam aan bij de achterkant van Candi Sewu en dacht onmiddellijk : indrukwekkend. Het gebouw houdt het midden tussen een grote puinhoop en een schitterende ruïne. Dat hangt er van de hoek waaruit je het gebouw bekijkt. Ik kwam aan de achterkant aan en liep om het hek dat om het gebouwde staat heen, achteraf gezien de verkeerde weg, ik liep van de ingang weg.

Candi Sewu betekent 1000 Candi, en als men over het terrein dat 185 x 165 meter groot is heenkijkt lijkt het net alsof er duizenden candi hebben gestaan, veel liggen er in puin dus is het aantal met geen mogelijkheid te schatten. De gebouwen die in het midden staan zijn zeer indrukwekkend, het geheel wordt op zijn plaats gehouden door een staalconstructie. Het is in de 8ste eeuw gebouwd tot meerdere glorie van Boeddha. Na de Borobudur is dit het grootste Boeddhistische bouwwerk ter wereld. Ik kwam aan bij een aantal gebouwen en werkplaatsen, waar veel stenen stonden, op het terrein was een plek afgedekt met een blauw zeil, daar werd gewerkt. Voor de zekerheid vroeg ik of het terrein bezocht kon worden, dat was geen enkel probleem. Ik liep naar binnen door een gat in het hek, en was op dat moment de enige bezoeker van het complex.

Bij dit complex worden de zgn. Dwarapala aangetroffen, dit zijn beelden van kleine mannetjes bewapend met knuppels die als wachter fungeren, tegenwoordig ziet men deze op vele plaatsen. De originelen staan bij de toegangswegen naar deze tempels.

De fotoos:



Dat waren dus fotoos van hetgeen er zoals te zien is op het Prambanan complex, zeer de moeite waard. Je moet je natuurlijk indenken in 12 eeuwen terug, dan kom je tot de conclusie dat ze op Java reeds fantastische dingen konden bouwen. In Nederland liep men nog in berenvellen en met knotsen in de hand rond. Hier werden zeer fraaie gebouwen opgericht voor de goden. Als men kijkt naar al het beeldhouwwerk dat gebruikt is zijn het vreselijk grote projecten. In de buurt zijn er nog veel meer tempels te vinden. Een toerist zou een hele dag moeten uittrekken om het een en ander te gaan zien. Men moet natuurlijk wel enige interesse in geschiedenis en architectuur hebben om de schoonheid van dit geheel tot zijn recht te laten komen. Er is in de buurt van Yogyakarta ieder geval veel meer te zien dan alleen de Borobodur. Of 10 US$ teveel betaald is? Ja, als het alleen om een kijkje op de Loro Jonggrang gaat, maar er is veel meer te zien op het complex.


Nog even deze, lijkt weinig met het verhaal te maken te hebben, maar de reden dat ik deze hier neerzet is dat de foto op de weg die langs het Prambanancomplex loopt is gemaakt. Ik had dat net achter me gelaten en stapte van de ojek af die me naar de hoofdweg had gebracht. Het bekende gelazer, ik betaal met 10.000 Rp de tukan vraagt “Alles?” (Semua) ik zeg meteen “natuurlijk niet” maar ik heb geen geld terug, “nou dan ga je toch even wisselen”, dan trekken ze het gezicht van een klein kind dat geen trek in andijvie heeft want “Lust ik niet” Wisselgeld is altijd moeilijk in Indo. Ik sta daar op die 5000 Rp van die tukan te wachten, zie ik op 100 meter afstand een ‘operasi polisi’ die gaande is. Daar ik de camera nog in de hand had stap ik erop af en klik eenmaal, draai me om en klik andermaal om de politiepost die overstroomd was door mensen vast te leggen. Ik loop weer terug, neem mn 5000 Rp aan en kijk of er een bus naar Solo aan komt. Hoor ik ineens Prrrrrrrr
.. een politiefluitje, ik kijk en wordt gewenkt. Ik zie de agent die op de foto staat te kijken. Ik loop er op af, ik wissel even snel van bril, met een zonnebril op de neus politie of militairen te woord staan wordt als zeer onbeleefd ervaren. Stamt nog uit de Soeharto tijd toen het merk Ray Ban (Riben) in goedkope imitaties op de markt kwam en voor die tijd alleen door de hogere echelons werd gedragen. Ik stap het kantoortje binnen, neem plaats op de aangeboden stoel en wacht af. Ik hoor zoiets als “koet apternoe” ik glimlach en zeg “Zullen we maar bahasa Indo met elkaar spreken?” Ik sta meteen met 2 – 0 voor. Dan komt het bekende verhaal dat een operasi niet gefotografeerd mag worden zonder izin. Onzin zeg ik, ik heb gewoon spontaan een foto gemaakt van een verkeerssituatie. Waarom ? Nou als ik een verhaaltje schrijf over al die sepeda motor in IndonesiĂ« waarvan de bestuurders voor niets anders dan drukte, overtredingen en hoofdbrekens voor om polisi zorgen heb ik een illustratie. Ik heb er aan gedacht dat de gezichten van de agenten nauwelijks zichtbaar zijn, dus hun privacy is gewaarborgd. Dat leek me ook wel een goeie gezien de blik van de agent. Ik zag ook dat monster op laarzen lopen met zijn helm op, dat is motorpolitie, is gekleed om indruk te maken. Maar ja vanachter dus. Afijn het gesprek stelde verder niets voor, want toen men bahasa Indonesia hoorde kwamen er meer op af en werd het gezellig. Althans het leek gezellig voor hun, voor mij zijn die vragen over waarom ik een foto maak en of ik niet weet enz., enz. inmiddels al strontvervelend. Was overigens de tweede keer in een week dat ik met de politie in aanraking kwam.


Dit stuk is eerder gepubliceerd op het londoh.forum (mei 2007)


ï»ż