08 april 2009

Ontbijt in Karangpandan

Om 0530 in de ochtend, ik zat net te worstelen met de verkiezingen om een stukje voor dit blog te schrijven toen er een SMS'je binnenkwam,

"Welke Islamiet nou weer?" dacht ik. Dat was een foute gedachte het bleek een Chinese vriendin te zijn die mij uitnodigde voor een ontbijt in Karangpandan, een plaats op de hellingen van de Gunung Lawau ten oosten van Solo. Eerst nog een koffie, ik was juist zo vroeg bezig om die dag op pad te gaan, echter de rit naar Karangpandan is een aantrekkelijke, en met gratis mooie mobil en chauffeuse was nog aantrekkelijker. Ik vroeg voor de vorm even wat bedenktijd, maar zei daarna al snel "Ya".

We spraken af bij de terminal bis Tirtonadi, mijn vriendin woont aan het andere eind van Solo en is het praktischer om even een taxi van mijn huis te nemen tot het punt van ontmoeting. Spitsuur is in Indonesië een belevenis die wordt opgevrolijkt door driftig fluitende en gebarende politieagenten die op drukke punten zwaaibewegingen maken die “doorrijden” lijken te betekenen. De agenten staan er echter vooral om de bestuurders te herinneren dat er ook in Indonesië verkeersregels zijn, bij het zien van zo een politie-uniform wordt een Indonesische bestuurder oppassend. Vandaar dat je ook vele van deze politieagenten vrij natuurgetrouw en levensgroot van beton nagemaakt ziet.

Tin, zoals de dame in kwestie heet, stond al te wachten, ik was te laat, want de spoorbomen waren gesloten. Vermakelijk om te zien hoe vele automobilisten tussen de twee spoorbomen gevangen waren. Deze bomen staan vlak bij station Solo Balapan, het zijn dubbele, er wordt op dat punt vaak gerangeerd. Vele weggebruikers denken dat ze de situatie kennen en proberen tussen de bomen door te glippen terwijl deze naar beneden gaan, de ruimte tussen de bomen is echter te klein om zoveel auto’s en vooral brommers die gevangen worden te parkeren. Voorheen stonden hier halve bomen, maar door de vele ongelukken die er gebeurden zijn ze verlengd. Men moet er niet aan denken wat er gebeurd als er een trein uit onverwachte richting aankomt. Daar komt nog bij dat bij het naar beneden gaan van de spoorbomen via luidsprekers een bandje is te horen die met luide stem op de gevaren wijst, deze waarschuwingen hoort men bij veel overwegen, maar het publiek went daar snel aan en vervalt in de oude gewoontes.

We reden via Palur Solo uit, eerst naar Karanganyar, een mooie groene plaats, hier wordt de laatste jaren veel aan agrowisata gedaan. De grote drijfveer hierachter is de Bupati van Karanganyar Hj Rina Iriani een vrouw wiens portret overal te vinden is in deze plaats. Zij maakt me nogal bang want ze heeft haar wenkbrauwen afgeschoren en met mascara grote zwarte strepen boven haar ogen aangebracht, ik kan nooit goed begrijpen wat daar mooi aan is. Geef mij maar Titi Kamal met haar zwarte kokosmatjes. In Karanganyar worden er veel potplanten, fruit en groenten verbouwd, men lokt er toeristen mee. De laatste jaren zijn potplanten in Indonesië erg populair geworden, met name exotische soorten die voor heel veel geld verkocht worden. Ook populair is de kweek van “buah naga”of “dragon fruit” men mag ze zelf plukken en betaald per stuk. Ook worden er in de hooggelegen gebieden veel aardbeien gekweekt, die heel goede prijzen opbrengen. Ook daar kan men zelf plukken, dat heet agrowisata.


Tin ging haar zaakjes in Karangpandan afhandelen, ik ging in de tussentijd even op de pasar kijken. Hier vind je mooie verse groenten die zeer vers en spotgoedkoop zijn. Helaas zijn de mensen erg primitief, voor het fotograferen van een hoop groenten vragen ze al geld, ik lach altijd maar om dit soort opmerkingen en vraag dan hun om geld omdat ik de foto maak, dat begrijpen ze dan niet. Ondanks het ochtenduur 0830 was de pasar al stil, de handel wordt hier des nachts gedaan waarna de groenten en zo naar Solo vervoerd worden om daar verkocht te worden. Omdat Tin nog niet terug was ging ik wat schoolmeisjes fotograferen, ik ben er tegenwoordig een beetje huiverig van om kinderen op de gevoelige plaat te zetten, bang dat ik aangezien wordt voor pedofiel. Nou zijn meisjes van een jaar of 8 nog onschuldig. Verleden jaar maakte ik wat foto’s van naakte jongetjes die aan het zwemmen waren, thuis gekomen realiseerde ik me dat ik daar de grootste moeilijkheden mee zou kunnen krijgen in Nederland. Terwijl dat zwemmen van jochies in hun blootje in Indonesië niets bijzonders is, in mijn ogen niet meer dan een spel.


Tin had haar zaakjes geregeld en konden we gaan ontbijten, werd wel tijd, want ik rammelde van de honger, deze kon ik echter weerstaan doordat ik wist waar we gingen eten. Een huiselijk eethuis, waar je “lesehan” moet eten, lesehan is op de grond aan een lage tafel zitten, niet de meest comfortabele houding als je geen oosterling bent. Er was tahu goreng en ik at daar snel een paar stukken van om een ondergrondje te creëren. Daarna was het wachten op het ontbijt, dat zou ayam kampung goreng zijn en verse groenten uit de tuin, heel simpel maar daarom zo lekker. In het algemeen ben ik geen liefhebber van ayam kampung, een beest met lange poten, veel bot en nauwelijks vlees. Maar de ibu van dit eethuis maakt er de delicatesse van waar zovele Indonesiërs graag over spreken. Er kwam verse sambal van groene lombok bij en we dronken er wedang bij, thee van gember. Volgens Tin allemaal heel gezond en ik geloofde haar, want het ontbijt smaakte fantastisch.


Na het ontbijt gingen we een stukje rijden om rond te kijken, echt op zijn Indonesisch, niet wandelen maar rijden, dat is tenslotte ook jalan-jalan. Ik was tien jaar geleden voor het eerst in deze mooie omgeving, het was er toen stil, met matige wegen. Het gebied is echter volop in ontwikkeling. Veel mensen uit Solo laten er villa’s neerzetten. Dit gebeurd vrij ongecontroleerd, een bouwvergunning is snel geregeld, ook veel hotels die met wat tuinen en visvijvers erom heen agrowisata propageren, vaak draken van architectonisch onbenul. Af en toe stapte ik uit om het landschap nader te bewonderen. Inmiddels waren we in Tawangmanggu aangekomen. Een aantal jaren geleden waren we hier ook geweest om een locatie te bezoeken waar een artiest begonnen was een outbound locatie in te richten, daar konden stadskinderen en volwassenen een paar daagjes dicht bij de natuur leven om weer tot zichzelf te komen. De locatie was inmiddels van eigenaar veranderd en er gebeurde nauwelijks iets. Dat kwam ook omdat het nog steeds niet echt droog seizoen was. Een rondgang over het terrein dat eigenlijk heel spannend is ingericht leerde dat veel van de gebouwtjes aan het instorten waren of op zijn minst aan hevige houtrot onderhevig waren. Over het terrein loopt een schitterend woest riviertje en Tin zocht een plaats ver weg om naar het water te luisteren. Daar bleven we heel lang zitten, we bestelden tahu en tempé goreng met teh van sereh gemaakt. Boven het water zweefden prachtige zwarte libellen die blauw in het zonlicht glansden, ze waren druk bezig om voor nageslacht te zorgen, dat was een fascinerend gezicht. Het klimaat is daar ook heerlijk, wat een luxe om een frisse wind te voelen. Ik moest denken aan de enthousiaste e-mails die ik verleden week uit Nederland ontving, het was 21 graden met zon, heerlijk warm vertelde men mij, hier was het misschien 23 graden en noemde ik dat heerlijk koel. Er was een kat hevig aan het miauwen, er lag nog tahu op het bord, die was niet lekker want zuur. Zo te zien aan het hangende buikje had de kat ergens jongen, ik lokte het beest met een stuk tahu, zij kwam natuurlijk niet dichterbij, ik gooide een brok, dat het beest te pakken nam als een tijger haar prooi, binnen een mum van tijd was ze terug en begon haar klagelijke “mau..mau” lied weer te zingen. Ik zat haar lekker te maken met de tahu, waarvan ze af en toe een brok kreeg toegeworpen, ze was niet meer weg te slaan en durfde steeds dichterbij te komen, de honger overwon de vrees voor mensen. Er kwam een man over het pad aangelopen, een heel oude man. Hij groette, Tin begon met hem te praten. Hij was erg oud, 90 jaar maar nog zeer gezond, hij vertelde dat hij met de Japanners tegen de Nederlanders had gevochten, ik moest bij mezelf lachen. Hij liet zijn borst zien waar een kogelgat in te zien was. Echter de conversatie ging in het Javaans, dat ik niet begrijp. We gaven hem een glas thee en de tempé goreng die over was. Hij begon te vertellen over amuletten die hij had om jong te blijven, hij wilde die wel aan ons verkopen. Ik moest lachen. Ik maakte terwijl hij stond te praten wat portretjes van hem, iets dat ik bijna nooit doe, achteraf bleken deze zeer geslaagd, althans voor mijn doen.

Het liep tegen twaalven, we moesten weer aan de afdaling beginnen, terug naar de hitte van Solo.