Londoh

14 april 2009: Batavia Air Yogya - Batam 7P-567

De ochtend van mijn verplichte tocht naar Batam kwam ik slechts met moeite op gang. De tocht was verplicht, want ik moest naar Singapore om

een nieuw visum te gaan halen. Ik zocht al wat ik nodig had bijeen en stopte dit alles in mijn koffertje. Mijn noodboek ging mee, ik dronk veel koffie die mij ook al niet vooruit wilde brengen en belde een taxi. Vlug at ik nog twee bananen als ontbijt. De taxi reed voor en om 06.13 was ik op weg. Op dit tijdstip is het al druk op de weg met mensen die naar hun werk gaan, dus echt snel gaat de rit niet. De chauffeur was een model-chauffeur, een oudere man, die rielekst achter in zijn stoel zat, het stuur met beide handen bovenaan vasthield en zijn claxon niet gebruikte. Een verademing in vergelijking met met de meeste chauffeurs die aan het stuur hangen, hun gezicht dicht bij de voorruit, dan weer eens gaan verzitten. Zeker om dit tijdstip van de dag, want de nachtdienst van de kosti-chauffeurs loopt tot ongeveer 0700 uur. Zo een rit naar de airport van Yogya maakt aan het einde van een dag een taxichauffeur vrolijk. Het levert de helft van het bedrag op dat hij nodig heeft om zijn taxi een dag te laten rijden, voordat er sprake van inkomsten is. Een taxichauffeur in Indonesië betaald huur voor zijn taxi, het zgn. setoran, in Solo is dat een bedrag van 240 - 275.000 Rp. Daarbij komen benzinekosten en parkeergelden. Wat hij daarna overhoudt kan hij mee naar huis nemen en aan moeder de vrouw overhandigen.

Op de hoofdweg van Solo naar Yogya was het al een drukte van belang, veel motoren die de rit tussen beide steden afleggen. Die nemen de hele weg in beslag en halen met te lage snelheid in. Ook zijn er veel stoplichten, langs de weg kinderen die naar school gaan en waarvoor de bussen midden op de weg stoppen, zoals het hun uitkomt. Ik kletste honderd uit met de chauffeur, hij sprak over alle buitenlanders waarmee hij ooit had gereden, dat waren er heel wat, sommigen vroegen speciaal om hem. Van die buitenlanders had hij geleerd hoe hij goed moest rijden. Van een Engelsman de juiste houding achter het stuur en een Fransman had hem ooit een premie beloofd als hij zijn claxon niet voortdurend zou gebruiken. Hij had goed geluisterd, want de adviezen had hij allemaal opgevolgd. Ik kan me nog herinneren dat ik wel eens opmerkingen gemaakt had tegenover een chauffeur die zijn mobieltje onderweg gebruikte, ik zei dat dit niet erg professioneel overkwam, de man had mij niet begrijpend aangekeken met een blik in zijn ogen die zich afvroeg waar ik me eigenlijk mee bemoeide. Al kletsend kwamen we op de airport van Yogya aan. Ik betaalde 160.000 Rp en stapte uit. Het was 07.08 u, ik was ruimschoots op tijd voor mijn vlucht die om 08.30 zou vertrekken.

Via de controle van de bagage sloot ik in de rij voor de vlucht van Batavia Air naar Batam aan. Het inchecken ging vlot en efficiënt. Ik kreeg plaats 12D, dat is bij de "Emergency exit" zo een beetje een vaste plaats voor mij als ik vlieg. Daarna langs het loket voor de airporttax ad 25.000 Rp en ging ik nog even koffie drinken. De grote onplezierige wachtruimte van dit vliegveld trekt me niet aan. Terwijl ik koffie in een soort pijpenlaatje aan het drinken was, kwam de mededeling dat het vliegtuig een half uur te laat zou aankomen, vanwege operationele reden. Om 08.45 ging ik naar de wachtruimte, kocht een krantje en ging tussen de mensen zitten wachten. Het vliegtuig uit Balikpapan kwam aan, werd leeggehaald en volgestopt, met benzine gevuld. De oproep tot boarden kwam en we vertrokken om 09.15, drie kwartier te laat. Ik voelde de zeer hobbelige start- en landingsbaan van Adisutjipto airport toen het toestel de passagiers door elkaar schudde; die startbaan is al heel oud en van vele lagen asfalt voorzien. Het lijkt wel alsof deze voortdurend verzakt door het gewicht van al dat teer vermengd met steentjes. De vlucht naar Batam was een rechtstreekse. Ik ben al vaak vanaf Solo of Yogya naar Batam en in omgekeerde richting gevlogen, altijd zat daar een stop op Soekarno-Hatta te Jakarta tussen. Die kon van 2 tot 5 uur duren. Met deze rechtstreekse verbinding was ik zeer gelukkig, want wachten op een airport behoord niet to een bezigheid waar ik een liefhebber van ben. Ondanks dat Batavia Air drie kwartier van mij had gepikt zou ik toch snel in Batam wezen. Sneller dan ik ooit eerder naar die bestemming gevlogen was. Deze Bataviavlucht ging van Balikpapan via Yogya en Batam naar Medan, De laatste vlucht die ik had gemaakt was ook met Batavia Air van Ambon naar Surabya, daar was ik ook gelukkig mee geweest, want toen sloegen we Makassar over, dat scheelt ook weer een paar uur op zo een route.

Het toestel was een Boeing 737-300 met registratie PK- YTX*. Het was voor ruim de helft gevuld. Over de vlucht heb ik weinig te melden, behalve dat men fel is op het gebruik van veiligheidsriemen en het niet gebruiken van HP'tjes. We kregen een smakeloos broodje en drinkwater, Na een anderhalf uur vliegen kwamen alle eilanden rond Batam in zicht en na een uur en vijftig minuten landden we op Hang Nadim Airport. In een glimp zag ik nog het Adam-Air toestel staan dat in een hevige regenbui van de baan was geraakt en het einde van deze maatschappij had betekend, het was helemaal wit geschilderd.

Ik liep naar de uitgang het viel me op dat het niet erg druk op de airport was, de laatste keren dat ik hier was geweest was due drukte zeer opvallend geweest. Ik nam een taxi naar het hotel in Nagoya waar ik altijd verblijf en vulde de rest van de dag met een beetje hangen, ik had mijn dag niet. Na een beetje schrijven en TV kijken ging ik vroeg slapen, de AC hoog lekker onder de deken, doen alsof het winter was. De AC stond op 21°, dat is de temperatuur op een zomerse dag in Nederland, maar in Indonesië voelt dat winters aan. Ik was de volgende dag op tijd uit de veren. Om 0700 uur ging ik ontbijten, nasi goreng met kopi-O. Om 0710 uur stapte ik in een taxi om naar de ferryhaven Batam Centre te rijden. Daar was het ook al uitgestorven. Ik had nog een ticket van Penguin en boekte een vaart, die zou pas om 08.40 vertrekken, terwijl het nog geen 07.30 was. Toen ik op de dienstregeling keek zag ik dat de dienstregeling gehalveerd was, de helft minder aan afvaarten, wat was er toch met Batam aan de hand, het ging zo te zien slecht, maar waarom? Ik realiseerde mij dat een afvaart om 08.40 zou betekenen dat ik om 10.40 u in Harbourfront te Singapore zou aankomen, dat terwijl ik mijn paspoort voor 11.00 u ingeleverd zou moeten hebben om nog dezelfde dag een visum voor Indonesië te verkrijgen, dat zou rennen worden, ik belde de agent om te vragen of ik wat later zou mogen komen. dat kon geregeld worden. De boot vertrok, vlak nadat de haven verlaten was kwamen we in een hevige regenbui met windvlagen terecht, de wind kwam van voren, het zicht was niet meer dan 50 meter. Alles leek mij vandaag tegen te zitten. Ik voorzag veel geren en gestres in Singapore en ik besloot daar niet aan mee te doen. Ik doe tegenwoordig rustig aan, ik vermijd situaties met gehaastheid en stres en besloot naar Indonesië terug te keren en een VOA voor dertig dagen te nemen. Een snelle rekensom leerde mij dat dit mij zodirect een extra tripje zou kunnen opleveren, niet naar Singapore of West Maleisië, maar een andere bestemming, Sarawak bijvoorbeeld. Probeer iets leuks uit tegenslag te halen is een principe van mij. In Singapore aangekomen stonden er minstens 70 mensen voor de immigratie te wachten. Het duurde tot 11.10 u. voordat ik een stempel in mijn paspoort had. Ik had de situatie al van te voren goed in geschat. Ik ging wat boodschappen in Singapore doen. Om 1300 uur keerde ik naar Harbourfront terug. Ik nam de boor van 14.50. Die vrij leeg naar Batam vertrok. Ik kreeg wat rare vragen waarom ik ineens een 30 dagen visum nam, die ik op even rare wijze beantwoorde, in het Indonesisch. Ik laat me niet meer van de wijs brengen door ambtenaren die slechts achter een balie zitten om te stempelen. Ik kreeg het visum zonder al teveel moeite. Ik moest wel langs 3 loketjes en betaalde US$ wat 315.000 in Rupiah was. Ik nam een taxi naar Nagoya. Ik ondervroeg de chauffeur waarom het zo stil was op Batam. Na wat aaandringen bleek de verandering in het betalen van het "fiskal" zoals de uitreisbelasting heet, een grote klap voor Batam. Iedereen die een NPWP, dat is een belastingnummer, heeft hoeft sinds enkele maanden geen fiskal te betalen. Voorheen kwamen mensen naar Batam omdat de fiskal slechts 500.000 Rp was, terwijl vanaf andere plaatsen 1.000.000 Rp betaald moest worden, terwijl vliegtickets naar Batam veel goedkoper waren dan die rechtstreeks naar Singapore, zelfs goedkoop als je daar nog de kosten van de ferry bij rekende. Ik begreep dat die maatregel erg slecht voor Batam uitgepakt heeft, maar dat schijnt de regering in Jakarta weinig te kunnen schelen.

*) PK-YTX is al een ouwetje, op 28 - 11 - 1984 in dienst van US Airways gekomen en in 1997 terug naar de leasemaatschapppij gestuurd. In 2006 op 1 april bij Batavia Air in dienst genomen. Na jaren in de woestijn gestaan te hebben, maar vast goed onderhouden gezien het verleden van het toestel.