16 april 2009

Batavia Air Batam - Jakarta 7P-572

Die ochtend was ik na een zware nachtrust, zwaar in de zin van diep, bijna bewusteloos, vroeg wakker. Het was net na vier uur, ik wilde een stukkie gaan schrijven

maar mijn lichaam schreeuwde om koffie. Het was nog te vroeg voor ontbijt, ik ging eerst even internetten, die service is 24 uur per dag aanwezig op Batam. Daarna op zoek naar koffie, die vond ik en raakte al koffie drinkend in gesprek met een op Batam geboren Menadonees die personeel voor de scheepvaart wierf, als makelaar. Voor iedereen die hij aanbracht kreeg hij 30% van het eerste maandsalaris. Hij was dus een calo zoals dat in Indonesië wordt genoemd. Na twee bakken koffie en heel veel woorden ging ik terug naar hotel waar er inmiddels ontbijt genuttigd kon worden. Na een nasi goreng en nog een koffie ging ik mijn bagage pakken, van schrijven zou die ochtend weinig terecht komen. Even over achten riep ik een taxi en liet me naar de luchthaven vervoeren. Voor de luchthaven liet ik even halt houden. Ik wilde het beeld dat ik al zo vaak gezien had en waarvan ik dacht "moet ik eens een fotootje van maken" vereeuwigen. Het beeld is een immense zuil met daarop een Garuda die probeert op te stijgen, dat probeert de vogel al jaren.

Voor de luchthaven stapte ik uit, het was heerlijk stil, niet zoals in voorgaande jaren waarin je de ingang nauwelijks bereiken kon vanwege de drukte. Ook de controle op de tickets en identiteitsbewijs buiten de ingang leek afgeschaft. Ik ging naar binnen en zag voor de incheckbalies maar een rij staan, daar sloot ik aan. De vlucht naar Jakarta van Batavia, meer was er niet op dat moment. Ook hier ging het inchecken snel en efficiënt, inchecken gebeurd helemaal met de computer en de printer komt met de boarding pas. Het belangrijkste element in deze is dat degene die het inchecken behandelde begreep wat hij deed. In de rij staande moest ik mijn ergernis in bedwang houden, achter me stond een Indonesiër in mijn rug te dringen, een typische gewoonte in dit land als men in een rij staat, men wil zo snel mogelijk naar voren en lijkt het op zo een moment alsof men niemand anders ziet staan. Ik kreeg plaats 3F toegewezen. Ik liep langs het loket voor de airporttax 30.000 Rp, de roltrap op naar de vertrekhal en kon meteen doorlopen naar gate 5, waar er al een rij klaarstond die aan het boarden was. Ik sloot achteraan. Uiteraard waren er figuren van het type "Boss" die het verdomden om in de rij te gaan staan en vanaf de zijkant vooraan probeerden te komen. Indonesiërs zijn vaak te beleefd om dat soort mensen op hun nummer te zetten en tegen hun trucen te protesteren. Het boarden ging ondanks deze geintjes snel, er moest nog even gewacht worden op een vrouwtje, toen die binnen was, gingen de deuren en de veiligheidsriemen dicht. Het vliegtuig taxiede naar de startbaan terwijl de instructies m.b.t de veiligheid aan boord gegeven werden en op tijd waren we op weg. Het toestel was een Boeing 737 - 400 met registratie PK - YTE. De PK-YTE is in 1991 in dienst genomen en is door Batavia geleased van Pegasus Aviation sinds 2003.

Over de vlucht valt niet veel te melden, we vertrokken van Batam, als enige vliegtuig op het grote vliegveld terwijl het nog mooi weer was. Als snel na Batam kwamen er wolken aanzetten en niet lang daarna keek ik vanuit mijn patrijspoort naar een grijswit donsbed dat bijna tot aan Jakarta zou duren. De service van Batavia vindt ik OK. We kregen een broodje, dat niet te vreten was, maar wel vers en een bakkie water, er werden zelfs kranten uitgedeeld. Op 20 minuten van Jakarta moesten de veiligheidsriemen om en werden de passagiers behoorlijk door elkaar geschud, het was alsof er een auto over een zeer slechte weg reed. Ik keek goed om me heen en zag in veel ogen angst. Dit gebeurde tot twee keer toe, toen was het met de bewolking afgelopen en vlogen we boven Tanjung Priok. Even later de dichtstbijzijnde eilanden van Kepulauan Seribu. Ik zag de eilanden Onrust, Purmerend, Kerkhof en Kuiper, deze had ik allemaal ooit een bezocht in de tijd dat ik mij voor de overblijfselen van de VOC in dit land ging interesseren. Even verder van de eilanden uit de kust ligt Edam, daar staat een vuurtoren en heeft ooit een van de gouverneurs-generaal van de VOC een buitenhuis laten bouwen en daar een grote verzameling exotische dieren bijeengebracht. Toen werd de landing ingezet en al snel stonden we op de parkeerplaats van Batavia. We moesten het vliegtuig via een trap verlaten en over het vliegveld naar de terminal lopen. Het was waarschijnlijk teveel moeite om de luchtbrug te gebruiken, of die was kapot. Ik liep door de terminal van het grootste vliegveld in Indonesië, naar buiten. De drukte was echt Jakartaans, maar niet overdreven. Er stonden veel mensen taxi’s aan te bieden niet rechtstreeks via de chauffeur maar via een net gekleed persoon met een lijst in zijn of haar hand. Ik had besloten de Damri bus te nemen, deze service was altijd al goed, maar is inmiddels drastisch verbeterd en in een uur zit men op station Gambir mijn bestemming. De kosten bedragen 20.000 Rp voor een goede zitplaats in een mooie bus. Op station Gambir het gebruikelijke aanbod van ojeg, bajaj en taxi’s. Ik neem altijd een bajaj, vanwege de stank en teringherrie, maar vooral omdat men nergens anders in Indonesië van dit voorwereldlijke vervoermiddel gebruik kan maken. 15.000 Rp naar Jalan Jaksa.

Op Jalan Jaksa probeerde ik het hotel waar ik vaak verblijf, maar daar stond een bordje op de balie met daarop het woord “Full” het hotel waar ik na zo een geval incheck was inmiddels gesloten wegens faillissement. Ik informeerde bij een hotel op de Jalan Wahid Hasyim, die vroegen 400.000 Rp voor een overnachting, dat heb ik er niet voor over. Ik liep terug naar Jalan Jaksa, een oude kennis raadde mij een homestay in gang Kebon Sirih No. 10 aan. Ik bekeek de kamer voor 100.000 Rp. Die beviel me, klein maar een goed bed, AC en badkamer. Ik besloot mijn paar dagen Jakarta daar door te brengen.



Voor hen die dit belangrijk vinden, de prijs van dit ticket was 460.000 Rp