Londoh

19 april 2009: Sriwijaya CGK - SRG SJ224

Ik opende die zondagochtend om 05.51 mijn ogen, dat was meteen het sein om volop in actie te komen. Mijn hoofd was nog zwaar van de

biertjes die ik tot in de kleine uren van de nacht tot me had genomen. Tussen de biertjes door had ik het levensverhaal van een vrouw van niet geheel onbesproken gedrag op zedelijk gebied aangehoord. Ik prees me gelukkig dat ik niet op haar voorstellen was ingegaan, dat betekende dat ik veel, maar niet teveel gedronken had. Ik pakte mijn spullen bijeen, heel systematisch zoals ik dat niet van mezelf gewend ben, ik was bijna in een feeststemming, want ik mocht Jakarta verlaten. Ik keek terug op drie vreselijke dagen. Vreselijk vanwege de niet ophoudende files, het lawaaiige verkeer overal, de stank de vervuiling, de sjacherijnige vaak kwaad kijkende en ongez\ond ogende Jakartaanse koppen, de hitte, alles zou ik zo meteen achter me laten. Ik nam een snelle mandie die niet echt opfriste, zelfs het water van Jakarta stonk sterk, naar chloor, het leek wel een ontsmettingsmiddel. Ik kleedde me aan, deed mijn koffertje dicht en voerde een snelle inspectie uit om te zien of ik niets vergeten was. Ik liep naar buiten door de gang naar de Jalan Jaksa, de bestelde taxi stond al klaar zonder chauffeur, die bij het zien van de Boss snel kwam aangerend. Hij startte zijn auto en we gingen op weg. Ondanks de lichte nevel waarin mijn hersens zich bevonden was ik in een zeer goed humeur toen we tussen de immense wolkenkrabbers door, waar Jakarta steeds voller mee wordt gebouwd reden. Op de Jalan Sudirman, de weg waar alle grote en belangrijke kantoren staan, waren mensen aan het wandelen, rennen, hardlopen en aan het fietsen. Het was zondag, dus wat verkeer betreft rustig. Hoe meer ik in de richting van de luchthaven kwam hoe beter ik me ging voelen, het was meer een gang naar de vluchthaven. ,

Ik nam me, zoals altijd, voor om nooit meer naar Jakarta te komen. Zoiets valt niet te voorspellen, ik kan mijn bezoekjes aan deze stad gelukkig tot een minimum beperken. De voorlaatste keer was ik slechts 20 uur, op een zaterdag, in de stad geweest, ook toen had het bier rijkelijk gevloeid als verdovingsmiddels om het leven dragelijk te houden. Automatisch haalde ik bij de tolwegen geld tevoorschijn. Ik was ruimschoots op tijd voor mijn vlucht en raakte zeer vrolijk toen ik een vliegtuig van Garuda door de lucht zag scheren. Bij de beruchte kilometers 25 en 26 van de tolweg naar de airport werden er verhoogde rijstroken aangelegd, dit deel van de weg heeft al vele malen onder water gestaan, zo erg dat de luchthaven onbereikbaar was, op zulke dagen was het leven in Jakarta volkomen ontwricht. Nu was het wegdek omhoog gebracht, maar de problemen zullen zich een volgende keer ergens anders gaan voordoen. Jakarta is aan het verzakken, er wordt zoveel water uit de grond gepompt dat deze gaat inklinken, ook het gewicht van al het beton zal tot de verzakking bijdragen. Wat een mooie dag zal dat zijn als Jakarta helemaal in de grond zou zijn verdwenen, als een lift die van zijn kabels losraakt naar de kelder van een gebouw valt. Ik dacht terug aan de vrouw van de avond tevoren, haar naam was ik al vergeten, doch ik herinner me haar ruwe handen,nog toen zij zich voorstelde. Ik had haar te eten en te drinken gegeven en zij had verteld. Vervelende verhalen over ontspoorde en verloren liefdes en op zoek naar nog meer ellende, weliswaar betaalde ellende. Johnny Jordaan zong ooit "Wor nooit verliefd, want dan bin je verloren, wor nooit verliefd want dan gaan je dr an" Het komt vaak voor dat vrouwen in Indonesië er na een verloren liefde aan gaan, ze voelen zich niets meer waard en kiezen vaak de levensweg van een desperado. Zeker de dames op de Jalan Jaksa, die na een liefdesaffaire met een buitenlandse man, die weer terug naar zijn land is gegaan, hun verdriet nooit meer overwinnen. Als de tranen opgedroogd zijn, zich bij buitenlandse mannen opdringen en wraak nemen door deze financieel uit te kleden, de broekzakken van een man die in zijn blote kont staat zijn snel geledigd.

We stopten voor de terminal, ik betaalde de taxichauffeur, hij hoopte dat ik vlug naar Jakarta terug zou komen, ik loog dat dit vast wel het geval zou zijn. Ik liet mij ticket voor de ingang zien en liep recht op de incheckbalies van Sriwijaya af. De schermen die de bestemmingen aan moesten geven waren gevuld met reclame, na enig gezoek stond ik bij de juiste, de vlucht naar Semarang had als eindbestemming Surabaya. Ik was de enige die voor de balie stond, het inchecken was binnen een minuut gedaan en kreeg ik een boardingpas waarop een sticker 10F zat geplakt. Ik betaalde mijn luchthavenbelasting, tegenwoordig 40.000 Rp, en liep naar de vertrekhal. Ik liep een restaurant binnen en ging aan de counter staan. In de vitrine zag ik allerlei enge vette zaken die als ontbijt verkocht werden. Had ik even geluk dat ik bijna geen geld op zak had, wel genoeg voor een koffie. De koffie smaakte niet echt goed, maar deed wel aan die drank denken, ik bestelde er nog een in de hoop dat ik de smaak van koffie daarmee kon versterken. Dat lukte maar gedeeltelijk, wat kon mij het schelen, na dit bakkie zou ik me naar de gate verplaatsen, hopen dat het vliegtuig geen vertraging had en daarna Jakarta achter me te laten, ik hoopte voorgoed. De controle op de luchthavenbelasting gaat op Cengkareng tegenwoordig met een scanner, dus geen gescheur van strookjes meer. Daarna ging ik nog even naar de verkeerde gate. Bij de juiste gate aangekomen moest ik slechts even wachten voor de oproep tot boarden kwam. Via de trap liep ik naar het toestel, een Boeing 737-200, de moeder van een serie steeds groter wordende toestellen. Ik bekeek het oude beestje, en dacht wat mooi, die sierlijke lijnen, echt een schitterend staaltje van design. Binnen lijkt het toestel meer op een knusse huiskamer dat een vliegtuig. De stesjes van Sriwijaya zijn klassiek gekleed met iets van batik. Ik was blij dat ik sinds het grote aantal missers van Lion Air en Wings deze twee maatschappijen boycot, ik vertrouw ze niet meer. Daarmee hoefde ik ook niet de sportieve maar slechte service te ondergaan. Met sportief bedoel ik de kleding van de Wings stesjes, die iets van een joggingpak wegheeft. Iedere keer dat ik een Lionticket kocht kwam ik terecht op een Wingstoestel, een reden te meer om Lion als luchtvaartmaatschappij te vergeten. Nadat het toestel gevuld was konden we op weg. Ik genoot van het fluitende geluid van de motoren. De aanloop en het opstijgen van dit toestel gaat ook zeer snel, de neus gaat omhoog en hij wipt de lucht in, als een vrolijke vogel. Ik besloot de 737-200 op de lijst van mijn favoriete toestellen te zetten. Er vliegen er nog een behoorlijk aantal van dit type toestel in Indonesië, zeker enkele tientallen. Vliegliefhebbers moeten de kans grijpen als ze nog met deze klassieker kunnen vliegen, is zeer de moeite waard. Voor het geld hoef je het niet te laten. Ik betaalde voor een enkele reis Jakarta - Semarang 220.000 Rp, promotarip, om zondagochtend het toestel vol te krijgen. De vertrektijd van 08.10 is niet onoverkomelijk vroeg, zeker niet op een zondag als de taxirit naar de luchthaven

De service van Sriwijaya is zeer goed, ik ben altijd een fan van deze maatschappij geweest, ze vliegen met oude toestellen, maar deze zijn goed onderhouden. Ook de service is ouderwets goed te noemen. Ze delen snoepjes voor het opstijgen uit, ik weet niet waarom dit gebeurd, de snoepjes zijn ook niet echt lekker, zeker niet als je nog geen ontbijt hebt gehad. Het is het gebaar echter dat leuk is, Vroeger gaf elke luchtvaartmaatschappij in Indonesië snoepjes voor de vlucht, nu is Siwijaya de enige. Misschien Garuda nog, maar van deze maatschappij heb ik al in geen jaren gebruik gemaakt, vanwege hun dure tarieven en arrogante passagiers, vaak overheidsfunctionarissen die doen alsof Garuda van hun is. Tijdens de vlucht wordt er nog een doosje uitgedeeld met daarin een risolle en een chocolade broodje. Ik weet niet meer of dit echt lekker was, ik had honger, dus iets eetbaars was zeer welkom, bij de risolle zat een klein groen rawitje, toen ik daar in beet werd ik echt wakker. Ook kunnen de passagiers een krant krijgen, de Koran Jakarta, nog nooit gelezen, ik heb er ook geen genomen,want wilde genieten van het uitzicht vanaf mijn raamplaats de uiteraard weer bij de emergency exit was, vaste prik voor de niet snel panikerende bule. Het toestel had de registratie PK - CJI, het is op 20 nov. 1984 door US Air in gebruik genomen en op 1 mei 2006 door Sriwijaya in dienst gesteld, dus 25 jaar oud.

De vlucht naar Semarang duurt 50 minuten, het vliegveld licht dicht aan de kust. De landingsbaan is onlangs verlengd en opgeknapt. Dit was voor mij de eerste keer dat ik naar Semarang vloog, na het landen kon ik weer een vliegveld op mijn lijst van gebruikte luchthavens in Indonesië toevoegen, dit was nummer 37, Bandara Achmad Yani - Semarang. De luchthaven doet verder nogal provinciaals aan. Dit vliegveld staat regelmatig onder water vanwege water uit zee, dat over het asfalt stroomt, soms zo erg dat de luchthaven niet bruikbaar is. Aan de taxibalie bestelde ik een taxi, voor het taxiritje naar de stad, vlakbij moest ik 35.000 Rp neertellen. Er waren misschien wel ojeg, maar ik kende de situatie niet, ik had gehoord dat deze op het tweewielerparkeerterrein te vinden zouden wezen, maar toen ik buiten de luchthaven stond en op zoek ging naar een ATM, was de hitte zo groot dat ik de moed niet had om te lopen. In mijn hotel aangekomen was het eerst wat ik deed een heet bad nemen om al het Jakartaanse vuil weg te spoelen, daarna voelde ik me even gelukkig als de dagen voor ik naar Jakarta ging, het leven was weer normaal, halleluja.