22 april 2009

Een dagje naar...Jakarta (II)

Ik verliet het Wayangmuseum, in mijn hoofd speelde er zich een poppenspel af. Ik zag dat het plein voor het museum voor verkeer was afgesloten. Toen ik ruim drie jaar geleden op deze plek was vond ik het

museum gesloten wegens renovatie. Voor het museum liep altijd een drukke verkeersweg, die was nu opgeheven. Het was druk op het plein, veel schoolkinderen, het Museum Fatahillah of Museum Sejarah Jakarta is voor hen bijna verplichte kost. Het museum is in het oude stadhuis van Batavia gevestigd. Ik ben daar al eens geweest, dus liep ik door. Ik wilde even een wandeling naar station Kota maken, dat vlak om de hoek ligt, even wat van de verkeersdrukte in het centrum opsnuiven, levensgevaarlijk natuurlijk al die CO2. Bij het station nam ik een ojeg, ik wilde naar de Jln. Veteran I, daar zou een tentoonstelling wezen over 300 forten in Indonesië. Deez tentoonstelling werd georganiseerd door de Badan Pelestarian Pusaka Indonesia (BPPI) en het Pusat Dokumentasi Arsitektur (PDA). Het PDA werkt samen met het Nederlandse bedrijf Passchier Architects and Consultants. Men is bezig met de inventarisatie van de oude forten die nog in Indonesië aanwezig zijn. Men onderzoekt de toestand waarin de gebouwen zich bevinden en nog een aantal zaken en brengt men dit in kaart.`


Na enige moeite had ik de ruimte waar de tentoonstelling plaatsvond gevonden. Ik was eerst door de tukan parkir naar een gebouw gezonden waar er een vergadering plaatsvond van de PD, de partij van SBY, men zag mijn camera en dacht vast met een buitenlandse journalist van doen te hebben, ze bogen als knipmessen en de smiles liepen van oor tot oor, ik zat fout. Ik liep weer naar buiten, terug naar het huisnummer 27, daar zou de tentoonstelling gehouden moeten worden. Ik wilde naar binnen lopen toen ik door een jongeman werd aangesproken, hij vroeg of ik die en die was, hij sprak een Nederlandse naam uit, ik antwoordde ontkennend, waarop hij wegliep. Ik kon nog net vragen of hier de "pameran benteng" gehouden werd. Hij zei van "Ya" en ging ik naar binnen. Ik kwam in een soort rommelhok terecht en keek mijn ogen uit, op zoek naar de tentoonstelling. Er stonden wat schotten met daarop affiches, waarop foto's en tekst waren afgebeeld. Ik was verbaasd, doch was toch ook wel benieuwd. Op de affiches stonden foto's, veelal van forten die ik zelf ook had bezocht. Ook waren er foto's van enige Japanse bunkers, deze heb ik wel eens per ongeluk bezocht of ben ik tegengekomen, ik heb er nooit enige belangstelling voor gehad, het is echter ook een onderdeel van de geschiedenis waar ik het belang wel van inzie. Maar de eenvormigheid en saaiheid van deze bouwwerken spreekt mij niet aan. Vanuit een achterruimte kwam een jongedame aangelopen, ze lachte even en schoot toen vlug weg, naar buiten. Wat een rare troep is dit dacht ik. Op de foto's en bijschriften stonden eigenlijk allemaal zaken die ik al wist. Het enige wat ik zag waren twee foto's van restanten van fortificaties op Gunung Api bij Banda. Die gegevens had ik, maar ben er niet geweest. Ik stak weinig op van de "tentoonstelling", door de vreemde houding van het personeel daar, de armoedige ruimte, kortom de gehele ambiance besloot ik maar weer verder te gaan. Ik nam nog een foldertje mee waarvoor ik toestemming vroeg van het nietszeggende meisje. Die bleef me verbaasd aankijken. Ik zat te bedenken dat dit gebeuren misschien helemaal fake was, om subsidies van de overheid los te krijgen. Ik blijf bij mijn eigen fortenproject, dat eigenlijk min of meer af is. Echter als zij het over 300 forten hebben dan ben ik er nog lang niet. Daar vallen de bunkers en andere WO II bouwwerken van af. Dat schijnt al meer dan 20% van de 300 te wezen. Funderingen heb ik ook al heel veel gezien. Uit het foldertje bleek nog dat er op het eiland Moti bij Ternate en Tidore nog iets staat, dat is leuk voor een volgende keer. Ik weet dat er in het Noorden van Ternate funderingen van het fort Willemstad worden blootgelegd. Die hebben gehoord dat er goud in de restanten van het fort moeten liggen. Bij bijna ieder fort heb ik wel verhalen van kisten goud en geheime gangen gehoord. De ingangen van deze onderaardse gangen bleken toen mij die aangewezen werden altijd waterputten te zijn. Ik weet nog van een fort bij Gorontalo en op de Sanghihe eilanden. Verder hebben ze ook lokale forten opgenomen en forten uit de tijd na de VOC, deze hebben ook niet zo erg mijn belangstelling. Hier nog eens de site met "alle" benteng in Indonesië


Ik stapte naar buiten en besloot naar Jalan Jaksa terug te lopen, langs de Jalan Medan Merdeka Utara, langs Monas en dan doorsteken naar de Jl. Kebon Sirih. Langs alle overheidsgebouwen, ik wilde ook eens het presidentiële paleis bekijken, maar daar mag je niet langs lopen. Je moet helemaal naar de andere kant van de weg. Een fotootje van die afstand is niet leuk, te ver weg. Er gebeurd trouwens niets, geen wacht te paard of iets anders dat publiek trekt. SBY was er niet, te druk met politiek en het vormen van een coalitie voor de komende presidentsverkiezingen. Om Monas is tegenwoordig een groot park, bij de ingangen staan er tenten vol politie met de nodige voertuigen, het lijkt daar wel oorlog. Toen ik een van de poorten binnenging hoorde ik een bekend geluid boven mijn hoofd. Drie luidruchtige halsbandparkieten vlogen over, het leek even alsof ik mij in Amsterdam bevond.


Het park om Monas heen is saai, de brede wegen die van 4 kanten op Monas toelopen zijn te breed om daar lekker te kunnen lopen. Onder de bomen wordt je allerlei rotzooi te koop aangeboden. 's Avonds is het een seksmarkt. Ik liep langs het afschuwelijke Monas, dat als bijnaam "Soekarno's laatste erectie" heeft. Het is een Russisch bouwwerk, zoals er nog wel meer gebouwen van Oost-Europese makelij langs de wegen van de Medan Merdeka staan. Ik maakte wat foto's en liep de richting van Jalan Jaksa uit. Eenmaal daar aangekomen ging ik wat bier drinken, daarna bij de Padanger een nasi bungkus, toen ik die ophad was het voor mij tijd om te slapen. Ik was afgebrand en uitgewoond na de lange dag die vroeg in de ochtend op Batam was begonnen.





Naar deel III