Londoh

19 mei 2009: Een dagje Entikong...

Nadat ik de cap, die mijn visum ongeldig maakte, had ontvangen vroeg ik aan de ambtenaar of ik eerst naar Malaysia moest of dat ik naar de andere kant kon gaan

om een nieuw visum te halen. Hij wees mij vriendelijk de richting van de pintu masuk Indonesia aan. Ik bleef dus op Indonesisch grondgebied. Ik ging naar het loket VOA, waar niemand aanwezig was, die moest even gezocht worden. Nadat zij achter het loket had plaatsgenomen kreeg ik twee formulieren aangereikt, de een ging over de "Flu babi" de tweede was een enquête van de Dinas Kebudayaan dan Pariwisata Propinsi Kalimantan Barat. Het Flu babiformuliertje was simpel. Doch de enquête zeer ingewikkeld, met veel tegengestelde vragen, dit kwam waarschijnlijk door het gebruik van Engels. Het waren trouwens ook erg veel vragen. Ik maakte er maar het beste van en bij sommige vragen gooide ik er maar met de pet naar. Voor het visum betaalde ik 270.000 Rp als equivalent van US$ 25. Nadat ik de zaakjes aan dit loket had afgehandeld moet ik langs twee ambtenaressen van de Dinas Kesehatan, vanwege de flu babi. Zij namen mijn temperatuur op via het oor. Op dat moment realiseerde ik me dat dit erg mis had kunnen gaan, omdat ik die ochtend vertrokken was met een enigszins warm hoofd vanwege een verkoudheid, maar alles ging goed. Daarna kwam het loket waar ik het visum in het paspoort zou ontvangen, ook daar was de behandeling zeer vriendelijk, het duurde echter erg lang. Het bleek dat de computer die het visum uitprint defect was en moest het visum met de hand gemaakt worden. Omdat er erg weinig toeristen via Entikong het land binnenkomen, was dit geen routineklusje. Ook hier kwam een einde aan en stond ik op een gegeven moment weer helemaal legaal in Indonesië, ik had 20 minuten op Indonesisch grondgebied vertoefd zonder een geldig visum in mijn paspoort. Met een nieuw visum in mijn paspoort was de lichte stress die mij de gehele dag had bevangen ook verdwenen, die stress was voornamelijk verooorzaakt door de vraag of ik voor 17.00 uur hier aanwezig zou kunnen wezen. Ik besloot een nacht in Entikong te verblijven en de volgende dag weer naar Pontianak terug te keren.


Voor de grenspost stonden tientallen ojeg, ik ging er bij staan, tot er eentje zich aanbood. Ik keek naar het monument dat was opgericht om de staatsfilosofie Pancasila wereldkundig te maken en zei : "Oei, wat lelijk". Dat leverde de reactie op dat dit een belediging zou zijn. Een belediging van wat eigenlijk, je mag toch iets niet mooi vinden. Ik kon aan het monument niets moois ontdekken, nadere bezichtiging leverde hopen vuilnis op verborgen plekken op. Ik nam een ojeg om een hotel te gaan zoeken, ik had op de weg naar de grenspost, twee penginapan en een hotel gezien, dat laatste wilde ik gaan proberen. Echter op de ojeg gezeten kreeg deze, toen hij door een kuil reed, een lekke band. Hij probeerde door te rijden, maar ik vond het slingeren een te groot risico en stapte af. De tukang ojeg zei: "Wacht, ik ga een bengkel zoeken" en reed verder. Ik was niet van plan om in de hitte langs de kant van de weg te blijven staan en liep verder de richting op waarin de ojeg verder was gereden, aannemende dat hij wel bij de eerste de beste bengkel zijn bandje zou laten plakken. Ik liep en liep, kwam voorbij twee bengkel, maar nergens was de ojeg te ontdekken. Ik realiseerde mij dat hij ook mijn koffertje bij zich had. Daar maakte ik me enigszins zorgen over, niet dat ik dacht dat het gestolen zou zijn, maar gewoon het gevoel dat ik geen controle over mijn bagage meer had, dat is iets essentieels voor de reiziger, verlies nooit je bagage uit het oog. Ik besloot te gaan vragen of iemand de ojeg had gezien. Ik kwam daarbij zonder er erg in te hebben in de "hoerenkampung" van Entikong terecht. Bij het zien van een bule werden er mij door de dames die daar zaten meteen allerlei voorstellen gedaan, die ik persoonlijk niet oneerbaar vond. Ik weet dat veel van die meisjes hun zwarte doosje verhuren om hun familie in leven te houden, dus een nobel en eerbaar streven, echter met dubieuze doch niet illegale middelen bewerkstelligt. Heel anders dan bijvoorbeeld corruptie dat ik als een groter vergrijp, zeg maar misdaad, beschouw. Ik sprak drie mannen die daar zaten aan, waarvan ik vermoedde dat ze tukan ojeg waren omdat er een motorfietsje met twee helmen, een mooie en een lelijke, eigenlijk een bouwvakkershelm, stond. Ik legde mijn probleem voor, waar was de ojeg met mijn koffertje? Inderdaad bood er een onmiddellijk aan mij te rijden. We reden de kampung uit, en nog geen 200 meter verder zag ik de tukang ojeg met mijn koffertje. Ik stapte af en zag dat het bandje plakken nog wel even duren kon. Ik nam onder het prevelen van "maaf" mijn koffertje terug en gaf de tukang ojeg 10.000 gemakkelijk verdiende Rupiah, dan kon hij het plakwerk betalen en zich niet benadeeld voelen. Tukan ojeg nomor 2, die uit Zuid Sulawesi kwam, bracht mij naar het hotel dat ik eerder op mijn weg naar de grens had gezien. Ik kon daar een kamer met AC krijgen voor 110.000 Rp, ik zei OK, het hotel lag op een rustige locatie. Ik dacht meteen bij het horen van 110.000 aan 10.000 commissie voor de tukan ojeg, gevoegd bij de 10.000 die ik hem had geven voor 5000 Rp aan werk. Maar ja zo een man moet ook verdienen. Hij zou het geld waarschijnlijk aan de hoeren uit gaan geven, want hij had het onderweg al een paar keer over "perempuan" gehad. Ik had hem ook al zittend bij de receptie van het hotel een paar keer in zijn kruis zien krabbelen, overigens een gewoonte die je bij veel Indonesische mannen, en ook wel, zij het in veel mindere mate, bij vrouwen ziet. Dat heet "gatal" betekenis "jeuk", wat trek hebben betekent. Mijn kamer bij hotel Bintang Kiki, had iets gevangenisachtig, want erg kaal en wit. Er stond echter een behoorlijk bed, er was een AC die erg koud blies, zelfs een TV, die ik niet heb geprobeerd en een badkamer. Eigenlijk wel zeer OK voor een plek als deze, die toch voornamelijk als transit gebruikt wordt. Ik ging even liggen, want ik was erg moe, mijn hele lijf deed zeer. Ik probeerde niet in slaap te vallen, want had ook nog eens vreselijke honger. Ik trok er daarom maar weer op uit om iets te eten te zoeken, want was bang in slaap te vallen en op een onchristelijk tijdstip met een roepende maag wakker te worden.. Niet veraf was een Padangs eethuis met verbazend lekker eten, ik dronk twee es teh manis erbij en kocht een fles Aqua. Daarna terug naar mijn cel. Ik zette de AC aan en vleide mij te rusten, het was even na 18.00 u. ik kon niet meer, ik was gebroken van de reis. Ik hoopte echter de volgende dag fit genoeg te zijn om de terugreis te aanvaarden. Ik had met de tukang ojeg afgesproken om mij om 0800 u. op te halen, want wilde voor ik terug ging nog een tourtje door Entikong te maken. Hij wist ook waar ik op een goede bus naar Pontianak zou kunnen stappen.


Ik had een moeilijke nachtrust, ik werd af en toe wakker doordat ik kramp in mijn benen had en wist niet hoe ik deze moest strekken of draaien om daar weer vanaf te komen. Ik moest af en toe uit bed springen, door te gaan staan en te trappelen verdween de pijn weer. Dat was het resultaat van 6,5 uur in een krappe bus zitten. ooit heb ik tijden gekend dat ik 24 uur en wel langer in een bus zat, na aankomst ging ik nog rustig een avondje aan het bier en laat slapen, 's morgens stond ik vroeg en fit weer naast het bed. Ik herinner mij een busreis van Bengkulu naar Tasikmalaya, 36 uur of zo met geen centje pijn. Op dit soort momenten gaan de jaren tellen. Ik ben echter blij dat ik het nog kan doen, ondanks alle lichamelijke ongemakken. Ik stond om 06.00 behoorlijk uitgerust uit, dat viel me mee. Ik nam een mandi kerbau, de kleur van het badwater stond me niet erg aan, het was grijzig, dus beperkte ik het baden tot het even nat maken van bepaalde lichaamsdelen. De kleur van het badwater zegt niets, komt vaak voor in Indonesië. Moet je in Jakarta zien, daar heeft het de kleuren tussen oranje en bruin. Na mijn "bad" ging ik naar buiten, op zoek naar koffie en ontbijt.


Vervolg >>