21 mei 2009

Entikong - Pontianak

Toen ik vanuit het hotel naar buiten stapte hoorde ik dat de tukan ojeg uit Sulawesi mij had gezocht, sorry de afspraak was 08.00 uur, het was net 07.00 u. en ik

snakte naar koffie. Ik ging lopen op zoek naar een plek waar ik goede koffie kon verwachten. Entikong zag er mooi uit die morgen, niet warm, het ligt enigszins in de bergen, laaggebergte wel te verstaan. Ik kwam bij de pasar, die liep ik op, gewoon een straat waar aan de kant van de weg verkocht werd. Daar zaten diverse Dayak-vrouwtjes groenten te verkopen. Ik kijk altijd op pasars naar producten die mij niet bekend zijn en vraag dan wat het is. Ik zag jonge geelgroene stengels liggen envroeg wat het was, jonge rembung was het antwoord, dat leek me heel lekker als groot liefhebber van deze groente. Ik vond een restaurant dat net aan het openen was, met uitzicht op de markt, bestelde een koffie en kreeg zo een heerlijk klein glas voorgezet. Ik begon me weer helemaal mens te voelen en wist dat deze dag met groot gemak tot een goed einde gebracht zou kunnen worden. Er kwamen Dayak vrouwen langs, met een draagmand op de rug die gedragen werd met een band over het hoofd, op dezelfde manier waarop de Papua's dat doen. In de Molukken daarentegen draagt men de goederen op het hoofd. Ik had eigenlijk wel zin om het bos in te gaan om een Dayak kampung te bezoeken, ik had gehoord dat er in deze omgeving wel van dat soort dorpen waren, doch alleen per boot te bereiken. Helaas was mijn tijd voor het eiland Kalimantan te beperkt om er echt iets te doen, ik mocht slechts een heel klein beetje proeven. Ik nam nog een tweede koffie, na deze stond lachte het volle leven mij.

Ik liep terug over de pasar en ging over de reling van de brug achter de markt kijken. De huizen die aan de straat van de pasar stonden waren een echt zooitje. Terwijl ik daar stond kwam de tukan ojeg langs. Ik vroeg hem om naar het hotel terug te gaan om mijn Kodak op te halen. daarna maakten wij een tour d'Etikong. Dat is niet meer dan een lange straat, veel nieuwbouw, het lijkt volop in ontwikkeling, er waren een paar wegen gebulldozerd, maar nog niet geasfalteerd. Ging je die wegen een stukje in dan kwam je in een grote leegte. Entikong eindigde bij de grenspost, die grenspost was de grootste attractie van het dorp. Er waren diverse legerposten, waar men voertuigen aanhield, een groot politiebureau een nog groter Kantor Imigrasi, diverse controle posten langs het laatste stuk van de weg en dan had je het wel gehad. Bij de grenspost heerste een leuk soort drukte zonder gedrang, er waren mensen die van alles verkochten, geldwisselaars, verkopers van SIM-kaarten en meer van dat soort activiteiten. De mensen die daar een inkomen zochten waren allemaal, pendatang, uit Palembang, uit Flores, Sulawesi, Padang, van alles was er vertegenwoordigd. Ik had in drie kwartier Entikong wel gezien en besloot mijn bagage op te gaan halen, het was de bedoeling dat ik een van Malaysia binnenkomende bus zou nemen, dit waren luxe bussen met AC, zeker heel wat comfortabeler dan het vervoermiddel waarmee ik was gekomen. We reden weer terug naar de grenspost, ik ging eerst ontbijten, de tukan ojeg zou op mijn koffertje passen. Het was druk bij de restaurants. Ik nam wat rijst, en ikan gembung en groenten en nog maar een koffie. Ik liep even over de terrassen van de restaurants om te bekijken wat er voor volk zat en ontmoette daar twee leuke jonge dames waarmee in een beetje aan het ginnegappen sloeg. Ik werd opeens op de rug getikt door een pejabat Imigrasi in uniform. Ik sloeg eerst geen acht op hem. Misschien wilde hij ook aandacht van de dames, met een uniform lukt dat vaak, maar een witte huid is toch beter. Opeens vroeg hij of hij mijn paspoort mocht zien, ik vroeg hem "Waarom?" Meestal vraag ik om identiteit en een surat waaruit blijkt dat ze het recht hebben om zulke vragen te stellen. Ik zag echter dat hij even stoer tegenover de meisjes wilde doen en zei "Kom maar mee" en liep naar de tukan ojeg die op mijn bagage lette, haalde zwijgend mijn paspoort te voorschijn en overhandigde het document aan hem. Hij ging het bokje uitgebreid bestuderen, hij vroeg het een en ander maar ik zei dat ie maar in het paspoort moest kijken, dat was zijn werk. Hij probeerde vriendelijk te doen maar ik gaf geen sjoege, wat dacht ie wel. Dat een illegaal zo gek zou zijn om zich op 100 meter afstand van een stelletje immigratieambtenaren op te houden. Het komt veel voor dat ambtenaren in Indonesië zo maar hun "macht"gaan uitoefenen. Het was voor mij ook maar zeer de vraag of zo een stempelaar macht buiten zijn hok heeft. Ik maakte me verder niet druk en hij droop af. Later toen ik op de bus stond te wachten vlakbij het kantoor waar hij zijn dagen doorbracht vroeg hij nog of ik binnen wilde wachten, even "gezellig" kletsen, maar daar had ik geen zin in. Ik rekende mijn eten af en de tukan ojeg bracht me naar het grenskantoor, daar waar de bussen langsreden om door de douane gecontroleerd te worden, de passagiers waren dan bezig bij de paspoortencontrole. Er kwam al snel een bus uit Kuching aan, maar die was helemaal vol. Ik bekeek de activiteiten op de grenspost. Het bleek dat Dayakvrouwtjes met karretjes allerlei transport over de grens verzorgden zonder dat iemand ze een strobreed in de weg legde. De volgende bus liet lang op zich wachten, het was een Damri-bus, komend uit Brunei, deze zat echter ook helemaal vol. Ik zat me af te vragen of het hier wel mogelijk was om op een bus te stappen. Ik raakte echter in gesprek met een controleur van de Damri bussen en die zei dat er nog een paar bussen zouden komen met vast wel lege plaatsen. Ik vertrouwde daar maar op. Inderdaad kwam er na 1,5 uur een bus uit Kuching die minder dan half vol was. Ik kon achterin plaatsnemen, waar niemand zat. Ik sprak een prijs af van 100.000 Rp, dat was heel redelijk, want de rit Kuching Pontianak kostte 150.000 Rp en Kuching lag slechts 2 uur rijden verder.


Het vertrek duurde vrij lang, er waren twee buitenlanders die moeilijkheden met hun visum schenen te hebben. Die kwamen later voor mij te zitten en vertelden dat ze niets begrepen hadden van het Visa-on-arrival en dachten dat dit gratis was. Dat was een oponthoud van een half uur, toen gingen we rijden. Het viel me meteen op dat deze bus langzamer voortging dan het kleine busje waarmee ik was gekomen. De bus was eigenlijk iets te groot voor de weg die werd gevolgd. Na 2,5 uur stopten we om te eten, bij een Padang restaurant, ik at weer eens een ikan gembung, mijn favoriete visje in gewone omstandigheden. Toen we weer verder gingen begon ik me te ergeren aan het geluid dat van onder de bus kwam, er was iets mis met de vering en leek het erop alsof de benedenburen voortdurend aan het wippen waren op een oud verenbed. We stopten nog een bij een punt met een heel mooi uitzicht. Met de Duitser dronk ik "ein bir mit eis", dat was gewoon in een kraam aan de kant van het ravijn te koop bij een katholiek dayakvrouwtje met een hekel aan de Islam. Het was wel een sympathieke vent, die al jaren in Kuching woonde. Hij was op reis met een oude studievriend die het uiterlijk van een professor had en waarschijnlijk in het hoofd bezig was met het oplossen van een moeilijk probleem. Het matras wipte maar voort, het werd donker en nog waren we niet in Pontianak. De rit duurde mij te lang, ik was echter door het comfort toch nog wel vrij fit. Toen de bus op de plek vlakbij het Kapuas Dharma hotel stopte, stapte ik niet uit voor deze "zekerheid" ik liet me gewoon met de bus meevoeren, de stad Pontianak in.





Vervolg >>