Londoh

23 mei 2009: Pontianak (II)

De bus stopte weer, dit keer een heel lange stop, er werden uit de bagageruimte zakken op een beca geladen, heel veel zakken. En toen nog een beca.

Er lagen ook een paar van die zakken onder de bank in de bus achter mij. omdat ik me een beetje verveelde ging ik kijken wat er in de zakken zat, het bleek suiker te zijn. Er was dus een behoorlijke partij suiker vanuit Kuching gesmokkeld. Onder de banken lagen ook heel wat zakken. daarom had de vering zo gepiept en was de bus zo leeg. Suiker weegt heel wat meer dan van die kleine Aziatische mensjes. De douane had de bus nog wel onderzocht maar niets gevonden. Zullen wel afgekocht zijn. Eindelijk reed de bus verder, ondanks dat het reeds donker was begon ik het centrum van Pontianak te herkennen waar ik in 1992 had verbleven. Niet veel later stopte de bus in dit centrum en alle passagiers dienden uit te stappen. Om de bus heen stonden de nodige "taxi's" en ojeg. Ik nam een ojeg na een omschrijving van het soort hotel waar ik graag zou zitten gegeven te hebben. De Duitsers waren aan het onderhandelen over een taxi die 50.000 vroeg, dat vonden ze duur, wat moesten ze doen vroegen ze aan mij. "30.000 geven, dat is een goeie prijs"zei ik en nam afscheid. De ojeg bracht mij naar een goed uitziend hotel dat maar 110.000 Rp per nacht zou moeten kosten incl. AC en breakfast, maar zat vol. In de lobby zaten heel veel ambtenaren, dus was ik eigenlijk blij. Ik had het over het hotel waar ik in 1992 had verbleven, dat scheen er nog steeds te zijn. Dat stond aan de oever van de Kapuas, met uitzicht vanaf 3 hoog. Nee meneer dat moet u niet doen, dat is een slecht hotel, als men dat zegt weet je al genoeg : hoeren. Breng me dan maar naar een ander hotel. We reden en stopten voor een tennisbaan, ik dacht wat krijgen we nou, ik vermoedde dat we bij een sportcomplex stonden. Ik las echter "Hotel Grand Kartika", dat Grand was voor mij synoniem voor duur en zei laten we verder rijden. De tukang ojeg zei dat er niets anders was, Dat geloofde ik niet, maar ging ik toch maar even kijken. De kamerprijzen vielen mee v/a 200.000 R. maar daar kwam nog 20% tax en service bovenop. Er waren kamers met uitzicht op de Kapuas. Ik realiseerde me dat ik erg moe was, twee dagen bussen zaten in mijn lijf en dat moest er uitgerust worden. De receptie was heel vriendelijk, ik zei "ja" en nam een kamer van 240.000 Rp waarvan ik dacht dat die een uitzicht op de Kapuas had. Ik wilde ook vlug weg want op de TV in de lobby stond president SBY net hoog op te geven over zijn net bekend gemaakte vicepresident, bekeken door een hoop luidruchtige Indonesiërs. Ik voelde dat het een goed hotel was. Ik moest ook hier een deposit betalen, van 400.000 Rp, dat ging echter op een veel vriendelijker manier dan bij het eerdere hotel, ik wist ook dat ik hier minimaal twee dagen blijven zou, dus maakte ik geen bezwaren. Ik werd naar mijn kamer begeleid, de man die dat deed zette onmiddellijk de TV aan, weer SBY, ik wist niet hoe snel ik dat ding uit moest krijgen. Vreemde gewoonte is dat van die roomboys, als eerste de TV aan dan de AC en dan water brengen, als deze service nog wordt gegeven, vaak staan er kant en klaar plastic flessen klaar. Ik keek in de minibar en geraakte meteen in een extatische juichstemming toen ik kouwe blikjes Heineken zag. Er stond ook een mandje met allerlei snacks en nam ik er een pakje salty cheese crackers uit. Ik keek daarna even in de badkamer en die was me meteen naar de zin. Heerlijk als je jezelf bij binnenkomst in een hotelkamer meteen lekker voelt. Echter toen ik uit het raam keek zag ik geen Kapuas, maar de tennisbaan waar er een paar hard stonden te meppen bij oranje lampen. Er was zeker een communicatiestoornis geweest, maar ik taalde er niet zo naar.

Na twee biertjes ging ik even wandelen, kijken of ik nog iets herkende, ik moest de busreis er een beetje uitlopen. Ik ging ook nog kijken of er misschien een warnet in de buurt was en een reisbureau voor mijn ticket terug. Ik heb erg veel gelopen en verdwaalde jammerlijk, in het duister was ik al mijn gevoel voor oriëntatie kwijt geraakt. Toen ik echt doodmoe was zei ik OK toen iemand mij zijn diensten als ojeg aanbood. Strompelend kwam ik op mijn hotelkamer terug. Dat werd snel slapen, de volgende ochtend vroeg op, hel lang onder de douche gestaan. Ik had de avond tevoren wat koffie gekocht zodat ik met de waterkoker al vast een voorschotje op het ontbijt kon nemen. Na een glas koffie vroeg in de ochtend schrijf ik altijd het lekkerst. Om half zeven zou de ontbijtzaal opengaan. Daar was een mooi ruim terras aan de oever van de Kapuas, daar ging ik ontbijten, rijst met kip, groenten en koffie, een goed ontbijt. Ik voelde me meteen in goede doen en om zeven uur ging ik erop uit, Pontianak herontdekken. Vlakbij het hotel was een haven voor de binnen vaart een paar pasars en veel Chinese handelaartjes, die van alles verkochten. Eigenlijk is dat hele gedeelte van het centrum van Pontianak een grote pasar met veel winkels met een hoog Chinees gehalte. Zeker het gedeelte vlak bij de Kapuas. Ik heb die ochtend uren gelopen en toen het te heet werd ben ik terug naar mijn kamer gegaan, van de AC en het eenvoudige comfort genieten. Er zijn weinig echt oude gebouwen in Pontianak te ontdekken, wel veel vrij lelijke gebouwen. Er heerst een gezellige drukte, waarin je jezelf nog op een normale manier in voort kon bewegen. Alleen in het havenkwartier moest je vaak opzij voor mannen die met zware zakken en dozen sleepten die per vrachtwagen werden aangevoerd. Ik had grote moeite om een warnet te vinden, ik wilde even mijn mail bekijken. Daar ben ik minstens een uur mee bezig geweest, de meeste gelegenheden die ik aantrof waren zaken waar onder veel lawaai spelletjes door de jeugd werden gespeeld, te lawaaiig om rustig mail te lezen. Ik kocht een ticket terug naar Yogya. Ik had oorspronkelijk het plan gehad om naar Singkawang te gaan, maar gezien de lange busreis vond ik het verstandiger om dat niet te doen. Ik was tevreden met het weerzien met Pontianak. Ik besloot die middag te rusten, de roomservice had ijskoude flessen Heineken, die kwamen op 0º C de koelkast uit, als ze op de kamer gearriveerd waren net goed om te drinken. het is erg heet in de stad en dus ook in de gangen van het hotel.




Vervolg >>