27 mei 2009

PNK - YOG 17 mei 7P-231 Batavia Air

Ik bestelde nog een laatste kouwe Heineken, keek wat TV dat bijna allemaal verkiezingsnieuws was, speculatie omtrent de komende presidentsverkiezingen en de

daarvoor beschikbare kandidaten. Om 12.30 u. verliet ik mijn kamer, rekende af bij de receptie. Ik had een persoonlijk record gebroken voor 2 nachten hotel. Het klimmen der jaren vraagt vaak om wat extra comfort, om te zorgen dat je de oude blijft. Ik bestelde een taxi die al klaarstond en liet me naar de airport vervoeren. De airport van Pontianak ligt vrij ver verwijderd van de stad, een half uur rijden. Overal zag ik de stadsuitbreiding, zo te zien ging het goed met Pontianak, want in die uitbreiding waren veel bedrijven en fabrieken opgenomen.

De Bandara Supadio is vrij ouderwets, gebouwd ergens in de 80’er jaren. De airport verwerkt momenteel 1,2 miljoen passagiers per jaar en voldoet niet meer aan de eisen die men aan een modern vliegveld moet stellen. Sinds 2001 bestaan er wilde plannen om een luchthaven aan zee te bouwen met daaromheen een satellietstad, naar het model van Hongkong. Dit soort plannen zijn er veel in Indonesië, bijna altijd naar een voorbeeld in het buitenland. Voorlopig moet Pontianak het met het verouderde Supadio doen. Het inchecken ging langzaam vanwege de zeer trage computer. Ik kreeg seatnumber 1A toegewezen na mijn verzoek op een windowseat. Achter de incheckbalie werd er vreselijk gezweet gezien de plaatsing van de immense AC voor de incheckbalie die bedoeld was om een groot gedeelte van deze ruimte te verkoelen. De restaurants en winkels waren ook sterk verouderd, verzengende temperaturen binnen vanwege slecht werkende AC, veel bruin en rekjes waarin goederen stonden tentoongesteld, toch kostte een blikje Bintang 30.000 Rupiah. Na er hier twee van geconsumeerd te hebben, de vele Chinezen te hebben aangehoord met hun onbegrijpelijke taaltje, waarvan ik alleen "kom sia", dankjewel begrijp, me verbaasd te hebben over de vele calo die in tickets handeleden, begaf ik me naar de vertrekruimte, die net niet vol was. Volgens schema hoefde ik niet al te lang te awchten. Er bevonden zich wat winkels, een daarvan verkocht opgezette vlinders en insecten. Ik vraag me af of dat nog kan vandaag de dag, als ze speciaal voor deze doeleinden zijn gekweekt dan zou ik nog zeggen, waarom niet. Maar dit is ongetwijfeld niet het geval, en zal men tussen de collectie zeker beschermde en zeldzame soorten aantreffen, want die brengen het meeste geld op. Ook was er een winkel die edel- en halfedelstenen verkocht. De oproep tot boarden kwam op tijd. Op Supadio wordt je per bus naar het vliegtuig vervoerd omdat deze nogal ver van de vertrekhal staan geparkeerd. Ik zat natuurlijk zo op mijn plek. Het toestel was lang niet vol.



Het vertrek geschiedde op tijd. Ik had drie stoelen voor mijzelf en genoot heerlijk van mijn uitzicht, zonder iemand voor me te hebben. Voor de afwisseling werd het omroepen van de dienstmededelingen door twee jongemannen gedaan, waarvan er eentje een goede Engelse uitspraak had, een zeldzaamheid aan boord van een Indonesisch vliegtuig. Het toestel, de PK -YVU een Boeing 737-300 had zijn eerste vlucht op 21 juni 1989 en kende daarna een lange lijst van gebruikers. 06/07/1989 VASP PP-SNZ lsd GPA 24/12/1992 TNT European Airlines G-BUSM 25/05/1993 Jet Airways VT-JAD lsd GPA 15/05/1998 AB Airlines G-OABA 31/03/1999 Euralair Horizons G-OABA 27/10/1999 TAESA XA-TQJ 11/02/2000 WTC N497AN 03/05/2000 Regional Air 5Y-RAA 18/04/2001 AWMS N497SR 20/06/2001 Rio Sul PT-SSP 15/09/2002 Varig PT-SSP Stored 17/06/06 as N497AN 13/03/2007 Batavia PK-YVU.

Vanuit het vliegtuigraam zag ik het lege Kalimantan met zijn vele meanderende rivieren, toen de Java zee, met zeer gevarieerde wolkenpartijen. Er verscheen een eilandengroep, ik dacht dat het Karimun was, dat bleek later bij het nazien op de kaart juist, Yogyakarta werd van uit oostelijke richting aangevlogen. Tijdens het dalen had ik nog een mooi uitzicht op de Prambanan en vlak voor het vliegveld zag ik de oude kraton Ratu Boko, die ligt op een plateau vlak voor de oostelijke kant van het vliegveld. We landden 10 minuten voor de geplande tijd, en had ik weer een goede performance van Batavia Air meegemaakt.


Omdat ik geen ruimbagage bij mij had was ik zo de airport uit, ik liep langs de airport, de spoorwegovergang over naar de hoofdweg Yogya - Solo. Daar staan niet ver van de stoplichten taxi´s uit Solo die passagiers naar Yogya hebben gebracht. Deze proberen passagiers voor de terugweg te vinden, zodat op zijn minst de verbruikte benzine betaald kan worden. Er stonden drie taxi´s waaronder een van Kosti, het bedrijf dat ik in Solo altijd gebruik als ik een taxi nodig had en twee andere. De twee chauffeurs die beiden van een ander bedrijf waren, voerden het hoogste woord, Ik wenste echter de Kosti-chauffeur te spreken, daar kreeg ik "toestemming" voor, zo ging het echt. De Kosti chauffeur vroeg 120.000 Rp naar Solo, het tarief is 160.000 Rp tot de airport. Ze zijn al vol naar Yogya geweest en daar voor betaald. Ze zoeken passagiers om een winstje te halen, 80.000 Rp is genoeg, ik bood 100.000 Rp en dat was OK. We liepen naar de taxi. Een van de Yogya chauffeurs van het taxibedrijf RIA kwam op de chauffeur af en zei dat hij moest betalen, de chauffeur wilde 10.000 Rp geven maar daar nam de RIA chauffeur geen genoegen mee, hij vroeg 40.000 Rp. Ik zei moet je niet doen, dat is gewoon een preman. Hij deed het wel. Wat een lul dacht ik, om je zo te laten intimideren. Ik had deze geintjes wel eens eerder meegemaakt, maar dan met preman, die de chauffeurs geld afpersten als ze een vrachtje konden krijgen. In een zelfde situatie heb ik tegen zo een preman gezegd dat ie snel op moet donderen want anders zou hij een paar klappen krijgen. Niet dat ik dat zou doen, maar ik weet dat een Javaan zich snel geïntimideerd voelt door een groter en breder iemand en vooral door een grote mond. Ik wilde me er nu niet mee bemoeien, want het ging om taxichauffeurs die hun markt wilden beschermen, daar waren al eerder moeilijkheden over geweest. Onderweg merkte ik dat de chauffeur eigenlijk een lul was, en was ik blij dat ik niet echt voor hem opgekomen was. Hij bleek ruim 4 uur op die plek gewacht te hebben op een vrachtje, dat op een zondag wanneer er veel vraag is naar taxi´s, 4 uur wachten alleen voor je benzinegeld! Toen we tien kilometer van Solo verwijderd waren, ging de chauffeur steeds harder rijden, een beetje onverantwoord, zeker toen hij met een snelheid van zo een 80 km p/u een brug nam, waarbij de Hyundai meters door de lucht vloog. Het zou gaan regenen volgens hem, ik dacht laat maar. Ik was blij toen ik thuis was en nam in stilte afscheid van de man, hij zei ook niets.