Londoh

28 mei 2009: Huishoudelijke mededeling

De laatste weken heb ik het vreselijk druk gehad, nou is dat in Nederland normaal, echter op Java is het devies "Alon, alon, waton, kelakon", rustig aan dan breekt het lijntje niet. De reden van mijn drukte: ik ga het huis dat ik ruim 11 jaar heb bewoond

op 31 mei a.s. verlaten. Ik ga niet naar een ander huis in Indonesië maar keer naar Amsterdam terug. Om mij in te werken in nieuwe activiteiten wil ik daar voorlopig 6 maanden verblijven.

Mijn verblijf op Java heeft maar liefst 19 jaar geduurd, veel van die 19 jaar lag in dit huis opgeslagen en moest opgeruimd worden, stapels papier zoals lectuur over munten, waar ik jaren over geschreven heb, pakken fotokopieën afkomstig uit Nederlandse archieven en bibliotheken. Dan de inboedel, die moest ik verkopen. Ik wist nog niet hoe ik dat zou doen. Een open huis houden, met al die tawarrende Javanen om me heen had ik weinig trek in. Ik besloot de hele boel in enen te verkopen en iemand anders wat winst te gunnen. Ik had een lijst gemaakt van de te verkopen goederen en daar een fors prijskaartje aan gehangen, dan konden ze tawarren. Daarna heb ik het gerucht verspreid dat ik wegging. Ik kreeg steeds meer mensen over de vloer, bijna dagelijks. Ik zag op een gegeven moment ook steeds dezelfde figuren langskomen, ze waren een keer wezen kijken en wierpen zich daarna, zonder mijn medeweten, als makelaar op. Sommigen kwamen langs en zeiden "jelek", "mahal" om zo proberen de prijs omlaag te krijgen. Ik zei hun echter dat als de barang inderdaad duur en lelijk was ze beter weg konden gaan. Dan de mensen die ongevraagd sigaretten van tafel haalden, of een kind meenam die van alles vernielen ging, met een viltstift op de wand krassen. Van die kinderen die alles mogen, nou die heb ik zo aan het huilen als ik mijn kompeni-stem opzet. Op het laatst had ik drie figuren over die mij wel serieus leken. Daar is er een van overgebleven en die heeft een DP achtergelaten. Zondagochtend krijg ik de rest en kan hij gaan slepen. Blij dat ik ervan af ben tegen een prijs waar ik ook tevreden mee ben. Oh even tussen (-) DP betekent downpayment, dat is modern Indonesisch voor uang muka of porsekot. Daar men downpayment niet uitspreken kan wordt dit Depe. Toen de koper, Mas Anu, mij 500.000 Rp had overhandigd liep hij door het huis heen om allerlei barang die niet op de lijst stond te claimen, zoals kipas angin, wat tafeltjes en rekjes plus alle lampen. Ik lachte maar wat. Deze goederen had ik bestemd om weg te geven en een paar mensen mochten uitzoeken, wat er overbleef zou Mas Anu als hadiah ontvangen. De laatste 6 weken heb ik weer veel over Javanen geleerd, ik wist het meeste al, want daarom deed ik bijna nooit zaken met Javanen, behalve als ik zag dat ze geld nodig hadden. Ik wordt gek van dat getawar dat zolang moet duren. Ik heb er het geduld niet voor, als ik mezelf eraan waag dan verlies ik, want Javanen zijn wel sabar. Dan nog ineens een reeds gedane bieding verlagen, of onder het hoogste bod bieden. Verder waren er nog wat spullen die ik los heb verkocht, zoals een computer met allerlei toebehoren, het leek mij winstgevender om dat apart te doen, hoewel die computer wel een teringding was. Het bleek ook wel toen een potentiële koper dat ding liet crashen, gelukkig kon ik hem daar de schuld van geven want hij had de crash veroorzaakt. Hij zou alles herinstalleren, daar ging echter zoveel tijd in zitten bij mij thuis dat ik hem zei, waarom koop je dat ding niet. Het was Allah-zij-dank een Chinese handelaar en binnen 5 minuten had ik een deal met hem.

Nog 3 dagen en dan laat ik een groot deel van mijn leven achter me, het is echter mijn idee dat ik het beter ga krijgen. Ik ben op Java uitgekeken, de handel is slecht en heb ik geen zin om iets nieuws op te zetten. Ik ben al een tijd met iets anders bezig en daar ga ik me eenmaal in Nederland terug op storten. Ik heb hier met zeer veel plezier geleefd, dat plezier is echter voorbij. Iedere keer als het regent dreigt er een overstroming. Ik vind dat een beetje een linke situatie. Het is nu droog seizoen, maar het regent nog iedere dag en niet zo een beetje ook. Afgelopen week stapte ik met een parapluutje boven het hoofd naar buiten om iets te eten te halen, het was al donker, toen ik op de weg liep stond ik ineens in 20 centimeter water. Ik heb al diverse malen bij de deurdrempel gestaan in afwachting van het water dat het huis binnen zou stromen. Is wel eens gebeurd net voor het moment dat het ophield met regenen. Sinds ze tegen dit huis aan een gigantisch pand hebben neergezet is het huis er op achteruit gegaan. Men gebruikt geen spouwmuur, het huis is er koud tegenaan gezet, dat heeft vochtdoorslag ten gevolge, aan een kant allemaal bruine vlekken, de wanden lijken wel een kaart van een maanlandschap. Het huis dat twee etages heeft is ook door typisch Javaanse bouwvakkers neergezet. Het begon met een professioneel bouwbedrijf, die heeft een fundering neergezet waar je bang van werd, alsof er een fort gebouwd moest worden. Op de helft van de begane grond was het geld zeker op, want er kwamen andere bouwers, een ruw zooitje. Er viel steeds van alles op het dak, hamers, stenen, cement, stukken hout. Natuurlijk het liefst tijdens mijn afwezigheid. De tweede etage is nooit afgebouwd, ziet er niet uit. Waarschijnlijk is de constructie ook te licht om er een dak op te zetten. Er is wel eens een paar dagen aan gewerkt, maar eigenlijk onmogelijk om er goed bij te komen, dus stopten de bouwvakkers weer. Al met al het werd tijd om het hok te verlaten. De huisbaas zal wel schrikken van de staat waarin zijn bezit verkeerd. Anders deed ik twee keer per jaar onderhoud, alles zag er picobello uit, nu is er twee jaar niets aan gedaan en is het een zootje. Ach hij heeft er 11 jaar lekker aan verdiend. Het moet eigenlijk echt gerenoveerd worden.

Ik heb er twee jaar over nagedacht om weg te gaan, dus is het een goed overdacht besluit. Ik hoor wel van mensen dat ik gek ben om weer in Nederland te gaan wonen, want het schijnt daar vreselijk te zijn. Geloof ik niets van, ik ben daar verleden jaar op proef verbleven om te kijken of ik weer wennen kon en dat beviel me prima. Overigens zijn de mensen die zeggen dat ik gek ben om weer terug te komen van het soort dat zelf droomt om zich in Indonesië te gaan vestigen, dat moment is altijd “later, als ik....”. Ik heb het nu achter de rug, en zal in de toekomst nog zeker veel tijd in dit land gaan doorbrengen, als Allah dat mij toestaat. Over Allah gesproken, er is een ding dat ik zeker niet missen zal, dat is de teringherrie die van de moskee afkomt, dat is te erreh. Toen ik hier pas kwam wonen was het geluid zeer beschaafd, dat was een heel verschil met het Sundanese waar ik net vandaan kwam. Ze hebben echter een minaret naast de moskee gezet en daar een zooitje luidsprekers in, niet te harden, hoewel je jezelf voor de gemoedsrust wijsmaakt dat “het wel meevalt”. Twee maal per week is het kinderuurtje, dan mogen de kleintjes keihard uit Al Khoran voor de luidspreker voordragen. Er zijn dus genoeg dingen die ik zeker niet zou missen. Wel mijn ontbijtjes nasi oseng, nasi liwet, nasi opor, kupat tahu, soto ayam, eigenlijk het Javaanse eten in het algemeen. Tahu, tempe, bandeng, lotis, pecel dat gaat er allemaal goed in bij mij. Van de mensen mis ik er een paar, eigenlijk een heleboel, want de Javaan is een beminnelijk mens om mee te leven, zolang je hem maar niet te dichtbij laat komen, zijn hidung pesek in jouw zaken steekt. Ook het weer zal ik niet missen, in Solo is het bloedheet en het regenseizoen blijft maar doorgaan. De zonnige dagen van voorheen die zijn ingeruild voor bewolking die dreigt, veel te veel van dat soort dagen tegenwoordig, een tekort aan zon zou ik bijna zeggen. Ze meten de zonuren hier niet, want iedereen heeft een hekel aan de zon.

De laatste weken heb ik jullie vreselijk veel reisverhaaltjes laten lezen, veel heb ik gewoon op routine geschreven, misschien niet zo geweldig. Voor mezelf ben ik blij dat ik nu op routine een verhaal in elkaar kan draaien, hoewel soms kostte dat grote moeite. Ik ben van plan binnenkort een paar stukken van het oude forum te recyclen om mijn handen vrij te hebben. Dat gaat mijn reis naar de Noord-Molukken van november 2007 worden. Na 10 juni zal ik vanuit Amsterdam weer aan de slag gaan, dat betekent minder reisverhalen, de andere rubrieken gaan dan wat meer aandacht krijgen.

Tot zover mijn huishouden, tot besluit een paar plaatjes.