31 mei 2009

Keliling-2 Maluku Utara (I)

De komende dagen zal ik hier een oud reisverslag gaan recyclen, het is het verslag van mijn reis naar de Noord-Molukken die ik in december 2007 heb gemaakt.

Dat geeft mij even adem om tot 10 juni weer met geheel nieuwe blogs te komen. Dat zullen geen reizen zijn.

Mijn eerste dag in Ternate werd eigenlijk getekend door regen, ik was met Jan Dangdude op stap geweest en onderweg werden we al geplaagd door wat buien, die we niet als echt storend ondervonden. Toen we gingen lunchen, voor mij brunchen, want ik had de ontbijt roti+jam laten staan, onder het mum van ‘geef mij maar nasi goreng’, kwam het al harder uit de lucht. Nadat ik had geïnternet weer naar buiten stapte regende het fors, ik heb even een parapluutje voor 20.000 Rp gekocht, maar de regen werd heviger, begeleid door zware windstoten. Vlak voor zonsondergang, spleet het wolkendek ineens open en werd de hemel voor de helft helder en het druppelen zachter. Maar tijdens het eten van allerlei lekkere geroosterde vissen, zoals een bawal en een rode snapper begon het weer. Toen Jan en zijn vriendje om 4 uur ’s morgens afscheid namen om naar het vliegveld te gaan, en vandaar Menado en Jakarta te gaan bereiken seek het nog. Om half zeven ’s morgens was het grauw en grijs maar droog. Ternate ligt boven de evenaar, en het zou in deze tijd droog en zonnig moeten zijn, maar de afgelopen 24 uur leken de eerste dagen van een regenseizoen op Java, waar ik overigens nog geen regen van betekenis heb gezien, enkele fikse buien dat is alles. Ik heb al eerder verteld dat het weer in Indonesië al twee jaar in de war is, zeer in de war. Ik hoop echter niet dat ik tijdens deze reis al te vaak geplaagd wordt, het is verre van prettig, zelfs gevaarlijk als je midden op zee door een forse regenbui met bliksem en windstoten wordt overvallen, Tot zover het weerpraatje.

Ik had besloten een ‘tour de Tidore’ te gaan maken en ging al vroeg op pad naar de haven Bastiong. Daar aangekomen zag ik dat de golven schuimkoppen droegen, het was weinig vaarvriendelijk weer en stapte ik nog even wat rond om foto’s en praatjes te gaan maken. Omdat ik gisteren ook al hier was geweest en foto’s had gemaakt besloot ik op een gegeven moment het er toch maar op te wagen en stapte een van de speedboten in. Net buiten de haven begon deze hevig op de golven te klapperen en diverse passagiers om mij heen hieven de handpalmen naar boven en fluisterden boodschappen aan Allah. Deze rit zou vast wel goed komen schoot er door mij heen en dat gebeurde ook, want anders had ik dit niet geschreven toh. Op Tidore aangekomen onderhandelde ik met een tukan ojeg, hij vroeg met een grijnzend gezicht 100.000 Rp voor een rondje Tidore, ik maakte het af op 50.000 Rp naar Soa Sia maar via de oostelijke route, die had ik nog nooit gevolgd. De prijs had bij harder onderhandelen lager kunnen uitvallen, maar ik gunde de man een goede dag. Ik weet zeker dat Allah mij daar voor gaat belonen, als hij eens tijd heeft, of had hij dat al gedaan door de speedboot van een crash op de harde golven te behoeden. Ik ging met de ojeg op weg en liet deze even later bij het fort van Rum stoppen. Ik schrok enigszins van de toestand. Allereerst leek dat hoogwater veel invloed had op dit gebied, de huizen van een kampung in de buurt hadden ook last van de stijgende zeespiegel. Maar wat het ergste was, was de grote hoeveelheid plastic, vooral plastic waterflessen, aan de vloedlijn. Daar lag plastic in een zeer storende hoeveelheid. Ik wil niet eens spreken over een probleem, maar van een regelrechte ramp zo erg. Het bord waar het fort staat aangekondigd lag vlak op de grond. Het hek om de gedenksteen geplaatst naar aanleiding van het bezoek van de Spaanse ambassadeur enige jaren geleden begon te vervallen. Het fort zelf kon ik nauwelijks zien, maar dat kwam omdat het hoogwater was, ik kon niet langs het strand lopen. Echter was er ook allerlei zand langs de hellingen waar het fort in is gebouwd gestort, in dit zand zag ik mezelf niet omhoog komen, wel naar beneden schuiven. Toen ik boven het fort ging kijken zag ik dat ze de weg verbreed en opnieuw hadden geasfalteerd, omdat het waarschijnlijk te moeilijk was om de helling af te graven, hadden ze maar een stuk van het fort dat nog boven de grond uit stak afgehakt. De opzichter van het wegenwerk dacht waarschijnlijk aan een zooitje stenen dat hinderlijk in de weg lag.


Ik werd er een beetje treurig van, daarom besloot ik snel mijn weg te vervolgen. Ik weet nu eenmaal dat dit soort oudheden in Indonesië aan verval onderhavig is en het verval is iets dat ik registreer. Doch ik kan nu vergelijken hoe snel het verval in ruim een jaar voort schrijdt en dat is erg hard. Aan de andere kant, wat stelt een monument voor als het aan een strand bezaaid met plastic ligt? Er is tussen de Molukse eilanden veel scheepvaartverkeer om passagiers en vracht van eiland naar eiland te verplaatsen. Die mensen nemen plastic flessen water mee, zijn die leeg gaan die overboord, dat is nou eenmaal de gewoonte in dit land. Al snel nadat ik verder was gereden trof ik een bord aan waarop aangekondigd werd dat erachter de site van het fort Tahuwa was. Dit betekende een complete verassing voor mij. Ik ging kijken, er was weinig meer te zien dan een aantal bomen die een steenmassa bijeenhielden. Het fort was precies tegenover de stad Ternate gelokaliseerd. Ik maakte wat foto’s voor later onderzoek en ging weer verder. Het weer was niet geschikt om te fotograferen, zwaar bewolkt met af en toe lichte motregen. Ik reed door een mooi landschap op een goed geasfalteerde weg langs de kust. Tidore is mooi, maar enigszins saai, ik zou niet weten waar dat laatste aan ligt, de tijd heeft er stil blijven staan, maar welke tijd is niet duidelijk, in ieder geval niet de goede oude tijd. Al rijdend vlogen mij in ieder dorpje de ‘Hello Mister’s” mij om de oren. Dat is iets dat toch zeldzaam is geworden op Java, door de invloed van TV en andere moderniteiten.

Al dalend en stijgend, via een paar fraaie baaien bereikte ik Soa Sia , de hoofdstad van Tidore. Ik liet me af zetten op de plek waar voorheen het paleis van de sultan had gestaan, en er een poging is gewaagd een nieuw neer te zetten. De tukang ojeg wilde me eigenlijk terug naar de haven brengen, dat was de afspraak die was gemaakt, vond hij. Ik betaalde de 50.000 Rp en zei dat ik verder mijn tijd nam. Ik ging de locatie binnen, doch was er weinig veranderd sinds mijn bezoek in 2006. Het in aanbouw zijnde paleis was in niets opgeschoten. Ik ging eens informeren naar het bord waarop stond ‘Benteng Tsjobbe’, want misschien had ik ooit iets gemist. Men wees echter op het fort dat ik al eerder bezocht had. Nu was het duidelijk te zien want de bomen en bosjes erom heen waren gekapt. Ik besloot daar naar toe te gaan. Naar het fort loopt een trap met 110 treden. Voor de trap staat een poortje, om de poort heen lag er veel vuil, evenals langs de trap. Bovengekomen had ik een mooi uitzicht op Soa Sia. Hier en daar op het fort was er met verf geklad. Ik keek eens rond en kwam een gedeelte tegen dat ik verleden keer vanwege de hoge begroeiing met veel stekelige planten er tussen had gemist. Daar waren de restanten te zien van een gebouwtje en een ronde toren (??) die uitkeek op Soa Sia en de wijde omgeving, men had daar een zitje gemaakt. Daarom heen was het gras bedekt met vuil en lege flessen.


Ik heb weer foto’s van het fort gemaakt, ben de trap afgedaald en wandelde naar Sao Siu, langs een weg waar nog wat oude huizen stonden, tussen de ‘hello Misters’ van links en van rechts door. Soa Sia is een groot dorp, dat er prettig uit ziet, mooie tuinen waarin ontzettend veel bloemen. Verder is het er zeer rustig. Wat me opviel waren de beca vervaardigd uit een motorfiets, het stoeltje voor de helft van zo een brommertje geplaatst. Bijna overal vanuit Soa Sia heeft men uitzicht op zee en op Halmahera. Dat laatste eiland lag onder een dik grijs wolkendek, en mijn wandeling werd ook vergezeld van druppels. Ik ben wat gaan eten en vond het daarna tijd om terug te keren naar Rum waar de speedboten naar Ternate vertrekken.

In Ternate kocht ik een kaartje voor de speedboot, 6000 Rp. Toen ik stond te wachten om in te stappen, iets dat altijd snel gaat,want deze bootjes varen met 12 passagiers daarin, af en aan, betrok de lucht heel snel en werd het varen afgelast. Toen kwam het opeens met heel grote bakken uit de lucht, schuilen was geen probleem want de terminal is overdekt. Na een half uur stopte de regen en ging ik op weg, halverwege Ternate ging het opnieuw regenen en toen ik in Bastiong haven te Ternate uitstapte kwam het weer met de bekende bakken van boven naar beneden. Ik zocht een angkot die mij voor 2000 Rp bij mijn hotel afzette. Ik ging naar mijn kamer om al slapende het verloop van de regen af te wachten, want het druppelen stimuleert het dromen.

Dinsdag 13 november 2007


PS Ik heb twee andersoortige foto’s bijgevoegd, ik zal de komende tijd meer van dit soort plaatjes laten zien. Ik noem ze TZF teringzooitje foto’s. Ik kan wel lange verhalen gaan vertellen over wat voor een zooitje het hier wel is, maar een foto zegt meer dan 1000 woorden. Helaas zijn deze foto’s door het slechte weer enigszins diffuus.


Vervolg >>