02 juni 2009

Keliling-2 Maluku Utara (III)

Om 9.45 u. rinkelde de telefoon in kamer 202 van het Ternate City Hotel, om mij te melden dat de taxi, die ik voor 10.15 u. had besteld, voor de deur stond.

Ik ging rustig mijn bagage pakken, doch dat kon niet lang duren omdat ik weinig bij me had, daarna liep ik heel langzaam naar beneden, leverde de sleutel van mijn kamer in, liep naar de taxi toe, deed de deur open, ging zitten en zei: “Airport�

Om vijf over tien kwam ik op de luchthaven Sultan Babullah aan en rekende 50.000 Rp met de chauffeur af, het tarief voor hoogstens 5 kilometer rijden. Dat is de prijs voor een taxi naar de airport en daarom zijn er niet alleen 25 officiële taxi’s, maar ook nog eens honderden ‘taksi plat hitam’, of onofficiële taxi’s. Omdat ik veel te vroeg was ging ik koffie drinken, echter ik hield het niet lang vol in het airportrestaurant, vanwege de vele vliegen die daar rondzwermden, die voelden zich waarschijnlijk zeer aangetrokken tot een vliegveld. Ik begaf me naar de check-in ruimte en ging daar in de drukte staan te wachten. Verleden jaar was op deze plek nog de aankomstruimte gevestigd. Even over half elf ging de incheckbalie van Merpati open en kon ik, bij een oudere, zeer afwezige man inchecken. In de tussentijd was het weer heftig gaan regenen, dat zou van invloed op de vlucht kunnen wezen schoot er door me heen, het soort kleine vliegtuigjes, in dit geval een Spaanse Casa 212, waarmee ik zou vliegen vertrekken alleen bij droog en hoogstens licht bewolkt weer.

Ik nam in de vertrekhal plaats, die hal was mooi en ruim, maar het werd daarbinnen steeds drukker, op het laatst was er geen zitplaats meer vrij. Er zaten passagiers voor 4 verschillende vluchten te wachten. Door de regen waren er vertragingen ontstaan. Ik had bij het buffet, althans de paar bijeen geplaatse vitrines, die daarvoor door moesten gaan, plaats genomen. Daar trokken, ondanks het rookverbod, een groeiend aantal heren stevig aan de kretek sigaretten. Zelfs nadat er omgeroepen werd dat de wachtruimte een ‘no smoking’ gebied was, dilarang merokok dus, bleven de heren in stugge volharding doordampen. In Indonesië heeft men altijd grote moeite met regels, men beschouwd die als iets zonder deze te overtreden, van generlei waarde .Ze zijn dus gemaakt om overtreden te worden, niet om iets te voorkomen. Ik zat midden in het rookgordijn, en maakte een paar cynische opmerkingen over de levensverwachting van de aan kretek verslaafde heren, dit werd door hen als grap opgevat. Ik zelf vond hun reactie er ook een vol van humor en al snel ontspon zich er een levendig gesprek over bestemmingen en bezochte plekken in de Archipel, daar zat geen kerkhof bij.

Mijn vlucht was vertraagd door de regen doch deze vertraging bedroeg slechts een uur, dat heet meevallen. Het aanstaande vertrek werd omgeroepen. Toen we met de bus, die ook met vertraging aankwam, want men was vergeten een bus te sturen, naar het toestel werden gebracht zag ik maar liefst vijf wachtende toestellen verspreid over het vliegveld staan. Een Boeing 737, een F-100 en de voor ons gereedstaande Casa 212 van Merpati. Verder twee ATR ’s van Wings en Trigana, en er werd een toestel van Expresse Air verwacht. Dat alles op het kleine vliegveld van Ternate en kon men constateren, dat het binnenlands vliegverkeer in Indonesië een explosief groeiende markt is.. Over mijn vlucht viel niets te melden, want verliep gedurende ongeveer 45 minuten voorspoedig. Er waren 10 passagiers die maakten het vliegtuigje slechts voor de helft gevuld. Ik was bij een raampje gezeten, op seat 01, aan de linkerkant van het toestel en kon de eilanden Tidore, Moti en Makian goed vanuit de lucht bekijken. Op Tidore kon ik nog de plaats fotograferen waar ik enkele dagen geleden een mij onbekend fort had aangetroffen. Ik had gedacht dat Makian nauwelijks bevolkt was, maar vanuit de lucht te zien zijn er heel wat dorpjes. Dit eiland werd in 1988 ontvolkt omdat toen de vulkaan, die het eiland vormt, verwoestend uitbarstte. De inwoners werden naar Halmahera en andere eilanden getransmigreerd. Ik wil daar deze reis zeker ook naar toe omdat er waarschijnlijk 3 forten te bezichtigen zijn. Ook op Moti, dit is een heel klein eilandje, zag ik verscheidene dorpen. Het vliegtuig bereikte Bacan, ik keek naar beneden en zag beboste hellingen, echter tussen de bomen door liepen roodgekleurde paden. Die paadjes waren gebuikt om de grootste bomen die in het bos stonden te kappen en die voor veel geld te verkopen, langs de paden lagen stammen van kleinere bomen te rotten. Zo ziet tegenwoordig heel Indonesië er van boven uit. De tijden van de ‘ondoordringbare oerwouden� zijn reeds voorbij, de ondoordringbare wouden worden in hoog tempo omgezet in palmolieplantages en landbouwgrond. Tijdens deze vlucht waren er 7 passagiers die voor een LSM* “Save the Children� werkten, maar deze waren niet erg spraakzaam toen ik een praatje wilde aanknopen. Toen we uitgestapt waren begon er ineens een jongedame uit het gezelschap tegen me te kletsen. Of ik al vervoer had, “Nee�, antwoordde ik, “maar dat lijkt me geen probleem�. “Waar overnacht je ?� Ik gaf een omschrijving van een plek, waarvan ik de naam was vergeten, maar die tegenover het paleis van de sultan lag. De jongedame vertelde me dat ik kon meerijden, zodra hun vervoer zou arriveren, maar ze zouden wel eerst naar hun ‘office’ gaan. Ik werd verder verteld dat ik beter van te voren accommodatie had kunnen boeken, en vervoer had moeten regelen.. Ik sta altijd open voor advies van mensen, maar een Indonesiër die mij verteld wat ik ‘beter’ (lebih baik) had kunnen doen klopt bij mij aan het verkeerde adres aan. Ik zei dat ik dit soort situaties wel aangenaam vond en dat er in Indonesië altijd als vanzelf een oplossing uit de lucht zou komen vallen. Dat ik deze oplossing ook vandaag weer verwachtte en bedankte haar voor de zo vriendelijk aangeboden diensten. Ik liep naar de weg, die voor het vliegveld lag toe, waar onmiddellijk een paar ojegs hun diensten aanboden, maar ik bedankte voor de eer, want had geen zin in acrobatische toeren met drie stuks bagage. Het was nog niet later dan half twee in de middag, dus alle kans op vervoer. Naar ik mij herinnerde kwamen er angkots (klein busje voor stadsvervoer) langs deze route, ik zag er al onmiddellijk een paar de andere kant opgaan, dus een kwestie van tijd om er ook te zien die de kant van Labuha op reden.

De nieuwe grote auto met ‘Save the Children’ op de deur kwam langs, ik zwaaide vriendelijk. Eigenlijk vertrouwde ik dat zaakje niet, maar ja wie ben ik. Even later kon ik een angkot aanhouden, die naar Labuha zou gaan. De chauffeur sprak iets tegen mij, maar ik kon hem niet verstaan, angkots hier hebben een gigantische geluidsinstallaties met heel veel bassen die horen en zien doen vergaan. Het busje stopte bij de terminal en ging verder het stadje in, daar stopte het bij de alun-alun, die ik me nog uit het verleden kon herinneren. Alle hotelletjes lagen hier in de buurt, ik stapte uit en rekende 3000 Rp af, dat hadden er bij het charteren van zo een angkot 50.000 geweest. Ik was op mijn bestemming aangekomen.




* Lembaga Swadaya Masyarakat


Donderdag 15 november 2007


Vervolg >>