Londoh

05 juni 2009: Via Warnet naar Sidangoli en Dodinga

Als ik langs de hoofdstraat van Ternate, de Jl. Pahlawan Revolusi, loop, kom ik twee kritische punten in het wegdek tegen. Onder het trotoar loopt het riool en zijn er punten waar er

een ijzeren rooster inzit zodat men in het riool kan kijken en dit eventueel, doch niet waarschijnlijk dat dit gebeurd, schoon kan maken. Nu zijn er van die roosters verdwenen, weggespoeld of gewoon gejat om als oud ijzer te verkopen. Het rooster is vervangen door een houten constructie. Het meest kenmerkende van deze constructie is dat deze er zeer onbetrouwbaar uit ziet. Als ik er langs loop heb ik altijd het gevoel: “Als ik daar op stap verdwijn ik in de diepte”. Ik stap dan altijd vlak voor het punt waar de platte kartonnen doos ligt op de rijweg, loop langs het hout en waar het brommertje staat, dan stap ik weer het trotoar op.


Enkele 10-tallen meters verder weer zo een punt, met één verschil, dit luik ziet er gemaakt stevig uit, juist een reden temeer om er niet op te stappen, een echte valkuil. Het trottoir na deze put ziet er verre van onderhouden uit. Dit is gelegen voor de moskee en is men bezig achter de moskee een nieuwe moskee te bouwen. Daarna gaat de oude moskee tegen de vlakte. Zonde want het is een houten moskee, lijkt mij vrij uniek. Men denkt daarom waarom zullen we het trottoir vernieuwen, laat ze toch lekker doodvallen, al die onkosten. Als de nieuwe moskee klaar is, gaat de oude tegen de vlakte en wordt dat parkeerplaats.

Tijdens de wandeling die ik via bovenvermeld trottoir begon, kwam ik op een gegeven moment bij Fort Oranye terecht. Verleden jaar had men het hoofdgebouw van dit fort gerenoveerd. Ik dacht leuk want dan komt er een museum of zo, ik meen me te herinneren dat mij dit werd verteld. Is niets van terecht gekomen, er wonen gewoon weer mensen in het gebouw, net als in de goede oude KNIL-tijd. Achter deze deur, links in het gebouw vindt men twee zeer oude grafstenen, reken maar niet dat je ze kan zien, want er staat een bed boven, en onder dat bed legt een zooitje rotzooi. Ik had hier nog met de bekende reisverhalenschrijver Jantje Dangdude een wandelingetje gemaakt. Ik sta zo te kijken en denk verrek, ze zijn een warung aan het bouwen, wat je zegt een ‘warung aan huis’ De pas opgeknapte boel wordt weer verziekt. Waarvan akte, zie foto.



Even nog deze, de discriminatie van blanken in Indonesië, daar zou ik een heel lang stuk over kunnen schrijven, echter niemand zou me geloven, zeker de Mooinesia-club niet. Een van de dingen waar je als blanke in wordt gediscrimineerd is dat je overal en altijd als laatste aan de beurt bent, of je moet een grote bek opzetten, net als al die voordringende Indonesiërs. Dat is het systeem hier, hij of zij met de grootste bek of het brutaalste voorkomen wordt het eerst geholpen. Erg moeilijk hier altijd alert op te wezen. Je moet het eens zelf bekijken als die situatie zich voordoet en zal je moeten constateren dat het meer dan gemiddeld voorkomt, zeker als je, zoals wij in het westen hebben geleerd netjes op je beurt wacht, dat werkt hier niet in dit apenhuis. Vanochtend had ik het gevoel dat het wel erg lang duurde voordat het ontbijt kwam. Ik had al allerlei gerucht op de gang gehoord, typisch de teringherrie die men hoort als Indonesiërs aan het ontbijten zijn in een hotel. Het voederen der dieren zal ik maar zeggen. Er zit sinds gisteren hier een groep mensen op de etage. Op zijn Indonesisch 5 man op een 2-persoonskamer, gezellig toh. Dat schreeuwt ook constant om serpis en loopt daartussen door met een HP’tje aan het oor te schreeuwen, of laat dit ding extra lang overgaan zodat iedereen dat nieuwe zeer luidruchtige ringtoontje* kan beluisteren. En hoorde ik ze aan het ontbijten, het was al ver over 7 uur de tijd waarop er gebeld wordt om te vragen wat je voor het ontbijt wenst. Ik heb maar zelf gebeld en men deed heel verbaasd, is al zeer verdacht, bestelde kopi en nasgor. 5 minuten later werd er geklopt, de roomboy met het ontbijt, kopi en zo een smerige geroosterde roti met jam, neem maar weer mee die troep. Die teringherrie makende Indonesiërs waren me voor geweest. Ik kom hier nog wel eens op terug met allerlei voorbeelden. Trouwens iedereen die ooit in Indonesië is geweest weet dat als men niet oppast je aan alle kanten geript en getild wordt, dat is toch niets anders dan discriminatie.

*Overigens over ringtoontjes, ik hoorde er laatst eentje dat was een tokeh, daar was ik wel diep van onder de indruk, echt een heel erge goeie. Niet dat ik meteen zou gaan rennen om hem ook te nemen.

Vanochtend zat ik echt met de koelere in mijn lijf in een Warnet plaatjes up te loaden en berichten te kopiëren en te plakken. Wat ik in het algemeen voor me lol doe werd ineens slavenarbeid. Gisteravond 1,5 uur in de rook en het geschreeuw gezeten om slechts 1 bericht up te loaden. Vandaag weer 1,5 uur, het forum kwam als rietsuikerstroop op de Noordpool uit het www. Terwijl ik in dat warnet zat te vloeken en te tieren, van binnen, want zoiets kan niet hardop in Indo, regende het buiten, dat was dus een voordeel, zoals wij in Mokum zeggen "ieder nadeel hep ze voordeel. Toen het droog werd liep ik naar me hotel, rekende af, haalde me bagasi, riep een ojeg en toog naar het haventje waar de boten naar Sidangoli vertrekken. Daar aangekomen een heel gezeur, eerst riep men "carter, carter", ja die ken ik, veels te duur, want zeg je ja tegen eentje die "charter" roept dan moet je met een tussenpersoon onderhandelen. Ik vroeg naar de prijs per persoon, er werden prijzen van 20.000 en 50.000 Rp genoemd. Ik ging voor 20.000, maar toen ik bij de boot van 20.000 aankwam werd de prijs 30.000 Rp. Wat een zooitje, niemand kon me precies duidelijk maken wat het prijsverschil maakte. Ik ging op een bankje onder een zeil zitten. Er bleek iemand met een lijst voor een boot voor 50.000 Rp te zitten, ik zei noteer me maar. El-oh-en-de-oh-ha, toen dat was gebeurd wenkte iemand mij van een bijna volle boot, hij riep dua puluh. Ik dacht ik neem die, maar toen ik instapte zei hij tiga puluh. Wat een zooitje. Ik ging weer zitten en weer werd er dua puluh naar mij geroepen, ik dacht bekijk het maar en ging afwachten wat er zou gebeuren. Het ging hard regenen dus gebeurde er niets. Ik praatte links en rechts met wat mensen, meer een beetje grapjes maken, want praten in Indonesië doe je niet snel, behalve over een aantal zaken die al eeuwen vast staan. Ik wil niet altijd in herhaling vallen. Er waren een aantal mannen die gingen een ambulance naar Moti vervoeren, een interessant onderwerp van gesprek. De ambulance stond reeds klaar op een boot, maar men wachtte de regen af. Ik zag er verder eentje vreselijk staan te bibberen, alsof hij malaria had, maar dat kwam door de regen, dan hebben ze het hier koud. De regen verdween even snel als ze kwam en opeens riep de man die daarvoor met een lijst had gelopen empatbelas tigapuluh, wat zoveel betekende dat er 14 man meegingen voor een prijs van 30.000 Rp per m/v. Ineens had ik het systeem weer door, had ik wel eens eerder mee kennis gemaakt. Voor een tocht naar de overkant had men 400.000 Rp nodig, dat is minimaal een man of 8 voor 50.000 pp, 14 man voor 30.000 pp of de boot vol, 24 man voor 20.000 pp. Ik stapte in en ging met moeite naar voren om te zitten, er stond een motorfiets midden in de boot. Daarna was er even ruzie want de bemanningsleden probeerden er meer dan 14 man in te stouwen. Al snel gingen we op weg, er hingen 4 x 40PK Yamaha buitenboordmotoren achter de boot, dus dat ging snel. Binnen een half uur kwamen we in Sidangoli aan.

Daar was ik even bezig om aan de situatie op een groot eiland in de Archipel dat ik nog nooit had bezocht te wennen. Dit eiland ontbrak aan mijn verzameling, nu ik voet aan wal in Sidangoli had gezet, had ik alle grote eilanden in de Indonesische Archipel bezocht. Ik weet niet of dit een mijlpaal is te noemen, maar voor mezelf had ik het gevoel dat ik iets had bereikt in het gedeelte van mijn leven dat zich in Indonesië heeft afgespeeld. Hoevelen komen niet verder dan Java en Bali, sommigen op Sumatra en nog minder op Sulawesi, dan hebben ze echt de Archipel wel gezien. Oh sorry ik vergeet Lombok, ook al zo een bestemming die men niet "mag" missen. Op dat eiland ben ik overigens nog nooit geweest en het trekt me ook voor geen centimeter. Maar als je vraagt ben je wel eens op Madura geweest, dan vragen ze “Waar legt dat?” Terwijl het een van de meest interessante eilanden van Indonesië is, zeker door de bevolking die daar woont. Madurezen hebben een grote invloed op het leven op Java gehad, zeker op Oost Java. Ik zal maar stoppen, want anders wordt ik nog er van beschuldigd dat ik mensen op zit te naaien. Ik stapte in een becak, voor de afwisseling en liet me naar SI brengen, dat staat voor “Sidangoli Indah”. Een penginapan voor 80.000 Rp, met fan. Listrik alleen tussen 18.30 en 06.00, de centrale staat vlakbij. Ik had de tukan beca gevraagd over het fort dat in Sidangoli zou moeten staan, en dat was er inderdaad. Ik checkte bij SI in en liet me daarna naar het fort brengen. Ik werd afgezet voor een bouwval, d.w.z. er stonden nog wat gedeeltes van muren overeind. Nader onderzoek bracht ook een bastion aan het licht, maar het geheel was nauwelijks herkenbaar als fort. Dat was het zoveelste bouwval al de laatste dagen, nummer 5 om precies te zijn. Ik heb eigenlijk tot nu toe nog maar 1 vrij compleet fort gezien, dat was in Sanana., uitgezonderd natuurlijk de forten die ik al eerder heb bezocht. Maar deze reis levert een groot aantal bouwvallen op die nauwelijks als fort herkenbaar zijn, zeg maar hopen stenen., die zijn ook niet bepaald fotogeniek.


Vervolg >>