Londoh

07 juni 2009: Satpol PP

Is de afkorting van Satuan Polisi Pamong Praja. Dit is een hulpkorps van de politie dat de orde en netheid in de steden van Indonesië, regelt en in de gaten houdt, kort gezegd het korps dat allerlei vuile karweitjes opknapt.

Deze vuile karweitjes bestaan voornamelijk uit het op- en ontruimen van al dan niet illegale pasar, woningen, het opruimen van PKL (Pedagang Kaki Lima) het oppakken van hoertjes. De laatste tijd is dit korps nogal in opspraak gekomen vanwege het excessieve geweld dat zij bij hun werk gebruiken.

Enkele weken geleden moesten in Tangerang de PSK, dat is een Pekerja Komersial Seks in het Nederlands hoertje, van een bepaalde plek verwijderd worden. Omdat een paar van de vrouwen bang waren om opgepakt te worden sloegen zij op de vlucht in de richting van een rivier, toen de Satpol PP achter hun aankwamen sprongen zij in het water. Eentje van hen kon er echter niet zwemmen en verdronk, zonder dat de Satpol PP hulp bood. Bij het opruimen door de Satpol PP van PKL te Surabaya ging het korps zo ruw tekeer dat er een baksokarretje omviel, de hete soep stroomde over een moeder en kind. Het kind, de 4-jarige Siti Khoiyaroh moest met ernstige brandwonden in het ziekenhuis worden opgenomen waar het na acht dagen overleed. Dit zijn twee ernstige voorbeelden van wat er gebeurd tijdens het werk van de Satpol PP, meestal vallen er alleen gewonden. Er worden echter grote vraagtekens bij het optreden van dit korps gezet, is dit geweld wel nodig. Het wordt gebruikt tegen mensen die in economisch moeilijke tijden wat geld proberen te verdienen. Met de kampanye voor de presidentsverkiezingen in volle gang, waar de kandidaten de mond vol hebben over de economie van het gewone volk zou er ook aandacht aan deze excessen moeten worden geschonken. Een ander voorbeeld van het optreden van de Satpol PP: In Surabaya werd de echtgenote van een journalist opgepakt bij een razia om de KTP van de inwoners te controleren. De echtgenote had geen KTP bij zich en werd meegenomen naar het kantoor van de Satpol PP. Zij werd ervan verdacht een PKS te zijn. De haastig opgetrommelde echtgenoot van de verdachte verscheen op het kantoor om de KTP van de vrouw te brengen, hij werd echter niet geloofd. Dit akkefietje leidde tot een demonstratie van journalisten voor het Satpol PP kantoor. De lijst van dit soort "kleine" voorvallen is heel erg lang.

De kandidaat vice-president van SBY, Boediono is een groot voorstander van "Neolib" dit is de Indonesische afkorting van neoliberalisme in de economie. Dit wordt door velen in het land zeer gevreesd en er zijn al demonstraties tegen deze man geweest. Het wordt namelijk gevreesd dat er in de economische plannen van deze kandidaat vicepresident geen plaats is voor de "wong cilik" de kleine man met zijn informele economie Het idee bestaat dat er in het land steeds meer super- en hypermarkten bij gaan komen en plekken waar nu de gewone man zijn rijst verdiend, zoals pasar, opgeofferd gaan worden en plaats moeten maken voor winkelcentra. Het is net of deze mensen, die toch 40% van de Indonesische bevolking vormen, helemaal vergeten gaan worden. Om van deze mensen af te komen wordt het korps Satpol PP gebruikt, alles onder het mom van "kemajuan" dat is vooruitgang. De ironie wil ook nog eens dat de mensen die door de Satpol PP verjaagd worden, al dan niet met incidenten, harde werkers zijn, vol eigen initiatief. Deze mensen worden van de economie uitgesloten, want voor hun is geen plaats in de economische plannen van Boediono Dat terwijl de presidentskandidaten de mond vol hebben over wat ze allemaal voor de kleine man gaan doen.

Niet in iedere stad gaat het er zo ruig aan toe als hierboven staat omschreven. In Solo - Midden Java zijn bijvoorbeeld de meeste PKL al opgeruimd, maar met zachte hand en zijn er nieuwe ruimtes gecreëerd waar de PKL hun rijst kunnen verdienen. De Satpol PP in die stad is gereorganiseerd, zij dragen geen gummiknuppel en handboeien, de gebruikelijke bewapening, maar hebben een handy-talky (portofoon) en fluit en een notitieboekje gekregen. Ze zijn geïnstrueerd om absoluut geen geweld te gebruiken, doch de bevolking met een glimlach en zachte hand toe te treden en te communiceren met hun hart. Ze hebben allemaal een cursus zelfverdediging gehad om zich in het uiterste geval te kunnen verweren. De mensen die zij tegenover zich hebben zijn absoluut geen lieverdjes, ook de wong cilik gebruiken geweld om hun negotie te verdedigen, zij gaan hierin tot het uiterste,want hebben behalve hun bron van inkomsten, niets te verliezen. In de politieverordening van Solo is een bepaling opgenomen met betrekking tot het gebruik van de openbare weg. In die verordening is bepaald dat de openbare weg niet voor andere zaken mag worden gebruikt dan waar zij voor bestemd is, uitgezonderd als er een vergunning is van de burgemeester. Als er PKL moeten worden opgeruimd dan krijgen zij eerst een mondelinge waarschuwing, daarna een schriftelijke. Toen er in Solo geen gehoor aan deze waarschuwingen werden gegeven werden er PKL gearresteerd en voor het gerecht gesleept. Tijdens de zitting werden er 12 PKL tot een maand voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van twee maanden veroordeeld. Dit sorteerde effect. Als PKL naar een daarvoor bestemde plek verhuisd moesten worden kregen zij ook nog gedurende twee weken 50.000 Rp per dag om aan de nieuwe plek te wennen. Zo raakten zij niet meteen hun inkomsten kwijt.

Solo zou als voorbeeld moeten dienen voor de andere steden in Indonesië, dus niet het gebruik van grof geweld maar de dialoog aangaan, helpt dit niet dan kunnen de PKL via de rechter gedwongen worden, zo werkt het in een rechtstaat. Indonesië heeft wat dat betreft nog een lange weg te gaan. Het hangt er ook van af wat voor burgemeester een stad heeft. Er zijn weinig burgemeesters die begrip hebben voor de situatie waarin de bevolking verkeerd, zij denken vooral aan vooruitgang en modern wezen, en natuurlijk aan de eigen portemonnee.