Londoh

11 juni 2009: Tobelo - Jailolo

De reis ging verder, met de muziek op een heel laag pitje, ook deze chauffeur bereikte dezelfde snelheden als die van enige dagen geleden, echter hij leek

mij onzeker door zijn vele getoeter, zeker als hij andere auto’s tegenkwam, vooral voorliggers. Gelukkig kan er nauwelijks iets op dit soort wegen gebeuren, men rijdt bijna steeds alleen, de weg is vrij nieuw met nauwelijks gaten en op gevaarlijke punten is er zelfs vangrails gemonteerd. Zo verliep de reis zeer voorspoedig, we kwamen langs Dodinga, ik herinnerde me de viersprong echter gingen hier niet rechtsaf naar zee, maar rechtdoor. Op een gegeven moment kwamen we bij een negorij, Sofifi geheten, met hier en daar immense gebouwen, zoals het gebouw van de Brimob, in de vorm van een fort gebouwd in de Anton Pieckstijl en dat op de Efteling niet misstaan zou hebben als familierestaurant. Ook nog een immens Kantor Gubernur. Men is in Sofifi bezig de nieuwe hoofdstad voor de Propinsi Maluku Utara te bouwen. Lijkt me een goede beslissing, nu zijn alle instellingen op Ternate gevestigd en die stad lijkt uit zijn voegen te barsten. Ternate is meer geschikt als commercieel centrum, het lege Sofifi ideaal om een hoofdstad van het begin af aan op te bouwen. Er liepen ruime tweebaanswegen waarlangs lantarenpalen stonden zonder lampen. Deze wegen liepen door het niets naar nergens, alles groots opgezet maar nog lang niet af. We kwamen bij een speedbootsteiger aan waar we uitstapten. Ik voelde aan mijn rug dat de autorit voldoende voor mij was geweest, het laatste half uur zat ik heftig op mijn krappe zitplaats te schuiven, de jongeman naast mij sliep en zijn hoofd bevond zich achter mijn rug, ik zat er steeds aan te denken om mijn rug hard op de rugleuning te laten klappen zodat zijn hoofd een krakend geluid zou maken, maar dit bleef bij gedachten. Aan alle ellende komt een eind, zeker de ontberingen die men tijdens het reizen lijdt, dat is juist het mooie van reizen je onderwerpt jezelf aan een kwelling, aan een beslissing waarvan je na een paar uur vreselijke spijt krijgt en dan is het opeens afgelopen. Alles is anders en op de nieuwe bestemming aangekomen voel je jezelf ook als een herboren nieuw mens. Bij de speedboot begon het prijzenspelletje weer, acht voor 50.000 Rp pp. Er waren vijf mensen die in de schaduw wachtten, het was bloedheet op die open steiger in de volle zon van tegen het middaguur. Het had die ochtend nog geregend maar nu zag het er stralend uit. Op een gegeven moment konden we instappen, maar nog steeds waren er 5 man, na een kwartier werden het er 7. Ineens begon de bemanning aan trossen en touwen te trekken, sprongen er nog 5 man op de boot en die maakte dat hij van de steiger weg kwam. Waarschijnlijk hadden ze 12 man voor 50.000 pp te pakken, hoewel moeilijk te controleren wat iedereen precies betaalde. Bij het naderen van Ternate begon de lucht steeds meer te betrekken. Na een uur varen kwamen we aan op een steiger nabij de haven van Bastiong die ik nog niet kende, aldaar nam ik een ojeg naar weer een andere steiger waar de speedboten naar Jailolo vertrokken. Die steiger was een heel eind voorbij het sultanspaleis nabij het fort Tolukko. De overtocht kostte 25.000 Rp. Na lang daar gewacht te hebben gingen we eindelijk op weg. Toen we op zee waren trok de lucht boven Ternate dicht en begon het van een afstand te zien behoorlijk hard te regenen, op een gegeven moment was ook Tidore aan het oog ontrokken, ook in zuidelijke richting werd de lucht grijs tot aan het zeeoppervlak. Overal om ons heen regende het. Toen we in Jailolo aankwamen was het nog droog. Ik liet me door een ojeg naar een penginapan brengen. Ik checkte in en ging er meteen op uit voor een wandelingetje om Jailolo te verkennen en het vervelende gevoel van lang stilzitten kwijt te raken. Die wandeling duurde niet lang, want het begon ook hier te regenen. Ik ging terug naar mijn kamer om TV te kijken en wat te slapen, beide lukte me niet erg. Ik voelde dat het bankje van de Kijang in mijn rug stond afgedrukt. Ik had die lange weg echter niet afgelegd om te slapen en TV te kijken. Al met al was ik van ’s ochtends 8 uur tot 3 uur ’s middags onderweg geweest en als ik de afstand bekeek die ik had afgelegd en het aantal vervoermiddelen moest ik constateren dat het reizen in dit gebied toch wel erg snel ging. De beide speedboten hadden 5 Yamaha 40 PK motoren achteraan hangen, een enorme, maar ook lawaaiige krachtbron. Als ik dit verplaatsen vergeleek met mijn eerste reis in Indonesië ooit toen ik het in mijn hoofd had gehaald om in etappes van Bandar Aceh naar Bandar Lampung te reizen en daarvoor de bus te nemen, was het reizen anno nu comfortabel en snel. Had het eigenlijk nog wel iets met reizen te maken, vroeg ik me af. Want voor mij is reizen iets als ontberen, grenzen in jezelf opzoeken. Hoewel die grenzen ken ik al, ik weet dat ik het reizen zoals ik dat bijna 30 jaar geleden deed niet meer op zou kunnen brengen. Want ik overnachtte indertijd ook in de goedkoopste losmen op harde bedden met meedogenloze en zeer luidruchtige eenrichtingsventilatoren. Nu slaap ik meestal in kamers met AC en voel me belazerd als daar geen warm water bij wordt geleverd en dat is meestal het geval. Ik ben al geen held in het baden met koud water of het moet buiten echt warm zijn, dat heb ik nog weinig meegemaakt de laatste weken, alleen maar op Sanana was het zo heet dat je overal dooie mussen onder bomen zag liggen. Nu in Jailolo besloot ik de AC uit te doen want ik kreeg het koud. Toen het regenen minder werd stond ik op en ging onder mijn parapluie er op uit om een nasi goreng te eten bij een kaki lima die ik op mijn eerdere wandeling al had gezien. Ik at mijn eten voor de helft op, rekende af en ging terug naar mijn bed om wat met de TV te spelen en te slapen.

Heel vroeg in de ochtend werd ik wakker door een donderend geraas, dat was regen. In deze gebieden waarbij de dakbedekking uit verzinkte golfplaten bestaat maakt regen altijd een behoorlijke herrie. Ook waren er bliksemschichten en donderslagen, wat een vervelende manier om wakker te worden. Zelfs het Allah-Akhbar van de moskee en het gekraai van de hanen was moeilijk te horen. Ik kon niet meer slapen en wachtte verveeld af hoe deze dag verder zou verlopen met weergoden die mij verre van gunstig gezind waren. Ik ontbeet met koffie en een zoet kweetje, en ging voor het hotel staan kijken of het weer opknapte, misschien kon ik met een kwaaie kop een opklaring bij Allah afdwingen. Er stopte een ojeg, ik vroeg een paar dingen, ik kreeg vage antwoorden, maar ik besloot een historische trip achterop een brommertje door Jailolo te maken. Er was net een opklaring, ik werd naar het graf van de laatste sultan van Jailolo geleid, die in 1914 was overleden, er stond nog een zeer scheefgezakt graf van een soldaat, want er lag een helm op. Daarna wonnen we informatie in en bleken er restanten van een oud Portugees fort te bestaan. Ook stond er voor een moskee nog een oud kanon. Het fort was op een steile heuvel gelegen, er was weinig meer van over, er stond een traditioneel huis op gebouwd. Overal lagen de koraalstenen een typisch bouwkundig kenmerk van Portugese forten. Het ging weer hard regenen en doken we een huis bij een oude dame binnen, een familielid van de tukan ojeg, Ik heb zelden zo een klein oud vrouwtje gezien. Ze was nog kwiek voor haar 96 jaar, we kregen thee en koekjes in de vorm van een hartje. Het oude vrouwtje had weinig te vertellen, maar kon lief lachen. Toen de regen weer even ophield ging ik een kijkje nemen naar een muur van het fort die zich pal achter een huis bevond. We kregen toestemming om te kijken, maar weer begon het te regenen en trokken we ons terug de keuken van het huis. Ik had inmiddels informatie gehad dat er nog een Portugees fort in een plaats op 18 kilometer afstand zou staan. Ik durfde de tocht met dit weer niet aan. We reden nog wat rond in de buurt van Jailolo. Op een gegeven moment vond ik het wel genoeg, gaf de tukan ojeg 50.000 Rp. Ik ging eten, daarna haalde ik mijn bagage uit het hotel op en liet me naar de speedbootsteiger vervoeren. Ik was een beetje treurig over de mislukking van deze dag. Aan de andere kant zocht ik niet naar fundamenten, die had ik deze reis genoeg gezien. Even voor 12 uur vertrok de speedboot naar Ternate. Om ons heen regenbuien, op de golven stonden schuimkoppen. Toen we Ternate in het zicht kregen keek ik een op het wateroppervlak, wat een vuiligheid, veel plastic gedomineerd door drinkwaterflessen. Na drie weken Molukken was ik er inmiddels van overtuigd dat Indonesië zich aan de vooravond van een ecologische ramp bevond. Overal vuilnis, waarvan veel plastic, dat is het vuilnis dat voor het oog zichtbaar is, maar hoe zat het met het onzichtbare vuil, de chemicaliën waarmee gevist wordt, het kwik waarmee goud wordt gewonnen, de motorolie die men zomaar laat weglopen, de batterijen die overal maar worden weggegooid. En al die dingen die ik even ben vergeten. De boot was inmiddels bij de steiger aangemeerd, ik stapte uit en bestelde een ojeg, ondanks het opdringerige geschreeuw van iemand die een angkutan desa aanbood, een open wagentje. Ik zat achterop een ojeg even lekker, het was te hopen dat de regen zich nog even inhield. En dat deed ze, ik kwam droog in het Ternate City hotel aan. Dat was inmiddels mijn basis geworden, niet in het minst om het eethuis "Jailolo" dat ernaast lag, met zijn vriendelijke eigenaresse en bediening. De eigenaresse die een Pakistaanse vader had, die als militair in 1945 met het Engelse leger was meegekomen en had verkozen om in Indonesië achter te blijven. Er zijn er velen zo, ik kende een grote familie van bioscoopeigenaren in Tasikmalaya en in Solo wonen er diverse Paakse ex-militairen die zich met de textielhandel bezighouden. Ik checkte in en ging me overgeven aan slapen, nietsdoen en TV.

Hieronder wat foto’s van Jailolo, vanwege de regen van zeer belabberde kwaliteit.




Vrijdag 30 november 2007