13 juni 2009

07 JUN MH016 KUL - AMS

Nadat het toestel op KLIA was geland moest er heel lang gewacht worden bij de "Imigrasion". Men krijgt echter bij binnenkomst van Maleisië wel een stempel dat voor een verblijf van drie maanden geldig is.

Wil je drie maanden in Indonesië verblijven dan ben je heel wat formulieren, fotokopieën, eventuele moeilijke vragen en wachturen verder en naar ik schat minimaal 100 euro lichter. Dit visum werd mij zwijgend en zonder vragen overhandigd. Ik had maar een paar uur nodig, mijn vlucht naar Amsterdam zou om 23.55 vertrekken, zodoende had ik 8 uur om in Kuala Lumpur door te brengen. Ik besloot naar de stad te gaan met de KLIA ekspres, de trein die vanzelf rijdt, zonder bestuurder of conducteur. In 28 minuten wordt je op comfortabele wijze naar het Sentral Stasion in K.L getransporteerd. Een retour kost 70 M$ ongeveer 14 euro. Ik bracht mijn koffertje bij de bagagebewaarplaats onder en ging op zoek naar de trein. Op het ondergrondse station werd ik door een daarvoor aangestelde jongeman geholpen met het kopen van een kaartje in de automaat, goede service heet dat. Aangekomen op het Sentral Stasion leek dit wel een pasar waar ook treinen vertrokken, ik zocht naar de monorail, ik kon me herinneren dat deze ergens buiten het station was, maar waar was ik vergeten. Bijzonder onpraktisch, maar men is daar aan het bouwen en zal de monorail ooit naar het station worden doorgetrokken, ik zag het station op een afstand, enig gevraag leerde mij hoe ik daar moest komen.


Ik kocht een kaartje naar Bukit Bintang, niet lang daarna kwam de monorail het station binnen. Ik moest denken aan een soortgelijk project te Jakarta dat nooit van de grond gekomen was. In Maleisië denkt men anders daar wil men niet alleen modern zijn, men slaagt er ook in een modern land te zijn. Ik was in 1980 voor het eerst in Indonesië en in Maleisië en vond toen Maleisië enigszins achtergebleven bij Indonesië. Die achterstand is allang ingelopen en in een grote voorsprong mpgezet. Helaas blijft Maleisië voor mij een vreselijk saai land. Ik stapte uit bij de halte Bukit Bintang en kwam in een grote drukte terecht, onder zeer luide discoklanken werden er midden op straat motosaikel gepromoot, de hele monorailhalte werd daardoor versperd.


Ik worstelde me door de drukte heen en kwam op de Jl. Bukit Bintang terecht. Daar stonden mensen massages te promoten, geen vijf of tien, nee honderden, je bleef beleefd weigeren, maar de promotors bleven onbeleefd aandringen. Ik liep een mij bekend Hainan Chicken Rice restaurant binnen en bestelde een porsi steamed chicken, the white one zei ik er nog bij, en een lemon juice. Het personeel was Indonesisch, dus werd er veel gelachen en niet zo serieus gewerkt. Ik kreeg mijn chicken voor mijn neus gezet en mijn juice. Ik moest net als verleden keer in Singapore constateren dat de Hainan Chicken Rice niet meer is wat het is geweest. De smaak is nog steeds OK, maar de manier van presenteren is anders dan deze ooit standaard was. Voorheen kreeg je zo een portie zonder een stukje bot opgediend, tegenwoordig hakt men dwars door de botten heen en krijg je dat ook op je bord, en moet je bijna wel aan het kluiven slaan. Gelukkig ken in nog een paar restaurantjes waar het oude ambacht in ere wordt gehouden en staat er een Chinees achter zijn hakblok met bijl gewapend de kip te fileren en in hapklare brokken zonder gebeente te hakken. Na de kip ging ik een uurtje internetten. daarna op zoek naar een big Carlsberg, "Probably the best beer in the world" zoals deze firma zo bescheiden adverteert. .Ik liep automatisch naar een tentje waarvan ik wist dat ze koud bier verkochten. Daar werd mijn herinnering ook opgefrist, want hier werd nog goed geprepareerde Hainan Chicken Rice geserveerd. Ik had echter al een portie in mijn mik en hield het op een bier. Ik keek naar de drukte, vooral toeristen, deze omgeving in KL is zoiets als het Damrak e.o. in Amsterdam. Veel buitenlanders, Arabieren en zeer kleurig uitgedoste Afrikanen, niet de obscure types die je in Jakarta tegenkomt, dat zijn meestal zogenaamde voetballers die in dope handelen en bijna nooit vrouwen. Hier veel vrouwen in de mooiste gewaden. Toch hing het me snel de strot uit, maakte mijn Carlsberg leeg, betaalde en liep via allerlei omwegen terug naar de monorail, liet me naar het Centraal Station vervoeren en nam de KLIA expresse terug naar de luchthaven. Ik kwam daar om 20.00 u aan en had nog bijna 4 uur te gaan.

De luchthaven KLIA is eigenlijk wel indrukwekkend en modern. De terminal bestaat uit 5 etages, bereikbaar met roltrappen en mooie ruime liften, veel winkels, restaurants en vooral ruimte. De skytrain die de punten van aankomst en vertrek verbindt is ook leuk. Ik kon daar nog ruim een uur rondwandelen eer ik er genoeg van had. Ik ging door de controle naar terminal C, waar mijn vlucht zou vertrekken. Weer wandelen, hoewel ik deze terminal van binnen al vaak had gezien als ik van Amsterdam kwam om naar Singapore te kunnen doorvliegen. Ik besloot tot nog een Carlsberg, maar dan van de tap, 35 M$. Ik dacht wat tijd te gaan doden door een stukkie te schrijven, de TV in het etablissement stond echter te hard aan er was een Grand Prix Formule 1. Dat geeft veel herrie van de bolides en de opgewonden stemmen van verslaggevers die daar boven uit proberen te komen. Ik kwam niet verder dan twee magere alineaatjes en borg toen mijn noodboek snel maar weer op. Weer wandelen naar het einde van een pier om daar op een stil punt een geheim sigaretje te roken, want ook op KLIA heeft de gezondheid van de rokende mens grote prioriteit. Ironisch genoeg zijn daar wel diverse sigarenwinkels die dure producten verkopen. Ook is de verscheidenheid aan restaurants zeer Europees getint, Frans, Iers, Burgers, lokaal eten echter kom je nauwelijks tegen. Ik ging maar aan de wan tan soep, een favoriet van mij. De kom die ik voorgeschoteld kreeg was naar mijn smaak van zeer matige smak, te dunne en te kort gekookte mie, waar zelfs doppertje en stukjes wortel bij waren gevoegd. De wan tans waren ook smakeloos, doch de consumptie hiervan kon ik over 30 minuten uitsmeren en nadat ik afgerekend had kon ik langzaam naar de boarding gate slenteren.

Het boarden ging vlot, ik verbaasde me over het toestel, ik verwachtte een B747, maar kwam in een B777-200 te zitten. Een mooi modern toestel, waarmee ik al eens met SIA van AMS naar SIN was gevlogen. De stoelenconfiguratie was 2 – 5 – 2, de toestellen van MAS hebben stoelen in allerlei kleuren, leuk als je het toestel binnenkomt, maar als je zit merk je daar niets meer van. Ik zat op 31K en had een rustige lezende Duitser naast mij, die niet van kletsen hield, heerlijk zo een gezelschap. Ik was doodmoe en vocht tegen de slaap, ik wilde eerst eten. Dat duurde nog even, want er werd een half uur vertraging opgebouwd. Eindelijk kwam het voer en dat was voor de tweede keer die dag lekker.


Een stuk gebakken malse koe in een sausje, gepofte aardappel, broccoli en wortel. In de linker bovenhoek een mousse van gerookte zalm, dat had voor wat mij betreft een grotere portie mogen wezen. De traditionele crackers met smeerkaas, "De Lachende Koe" als ik me niet vergis. En dan weer drie van die Braziliaanse hazelnootballen. Twee bekers wijn completeerden het geheel. Nauwelijks nadat de boel was weg geruimd ben ik in slaap gevallen. Ik heb uren geslapen, natuurlijk af en toe wakker wordend. Ik heb niets gemerkt van pakketten met lekkernijtjes die MAS gewoonlijk tijdens de nacht uitdeelt, ook niet van drankjes, afgezien een glas water. Ergens net voor de Kaspische of Zwarte zee werd ik weer wakker, nog ruim 4 uur te gaan. Deze laatste uurtjes van een transcontinentale vlucht gaan het langzaamst, met het verstand op nul kruipen ze voorbij, de uren van wachten op ontbijt. Dat kwam eindelijk, maar viel mij vies tegen.


Ontbijt
Zo een fruitsalade die een dag van te voren is klaar gemaakt is aan mij niet besteed, van orange juice krijg ik het zuur, evenals van yoghurt. Blijft er over het omeletje met het worstje en aardappelkoekje. Die grote tomaat was leeggelopen zodat het geheel wel op ontbijtsoep leek. Zo een croissantje lijkt leuk maar is het niet, als je het ding wilt opensnijden om binnen het broodje de ijskoude boter weg te plamuren kruimelt het helemaal weg en blijft en een slap handvat met broodsmaak over. Afijn ook zo een ontbijt is entertainment en doet je de tijd vergeten, als alles is weggeruimd dan moet je nog 1,5 uur een tijdspanne die steeds dragelijker wordt. De stoelen van de B777 werden steeds ondraaglijker, misschien iets comfortabeler dan in de 747, maar als je eenmaal zit en de passagier die voor je zit heeft zijn stoel in de slaapstand kan je jezelf nauwelijks bewegen. Laat niets op de grond vallen want het lukt je niet om het op te pakken. Nee deze vluchten zijn een kwelling, totdat je Nederland ziet. Het was vanaf Rusland zwaar bewolkt geweest maar boven NL hing een halve bewolking. Ik probeer dan mijn aardrijkskunde op te halen en zag dit:


Bijna thuis denk je dan, na het landen volgt een lange wandeling van de G-pier naar de paspoortencontrole. Bij de roltrap aldaar was het een gedrang van jewelste omdat deze niet werkte. Ik sloeg deze over en liep verderop, waar ik zo langs de marechaussees kon. Ook duurde het wachten op de bagage niet lang, de douane keek me niet aan. Ik stapte naar buiten en genoot van de frisse lucht die ik op hoogstens 10 ˚C schatte. Ik koos een zwarte Mercedes om mezelf naar huis te laten voeren. De chauffeur was 8 jaar geleden uit Cairo naar NL gekomen, hij sprak goed Nederlands. Ik voelde me weer bijna thuis. Om dat gevoel helemaal terug te krijgen ging ik, nadat ik mijn bagage naar boven had gesleept, even naar de Volendammer en haalde deze op voor € 2,25





LINKS:

KL International Airport

KLIA Ekspres

KL Monorail