Londoh

16 juni 2009: Naar Kediri (I)

Op zondag 31 mei werd de inboedel weggehaald, de avond daarvoor had ik cash daarvoor gevangen. Ik was zes weken bezig geweest de spullen te verkopen, had allerlei Javanen over de vloer gehad.

Die vertelden dat alles lelijk was, gebruikt, te duur, kapot, ouderwetsch en nog meer van die kwalificaties. Ik heb wel eens gevraagd “Waarom wil je het dan kopen, niet aan beginnen”. Ook waren er bezoekers die meerdere keren, maar steeds met andere mensen kwamen, die wierpen zich op als maklar. De Satpam van de perumahan hield de mensen aan die langs zijn hok kwamen en vroegen waar die bule woonde die zijn spullen ging verkopen. Hij liep dan met ze mee en leidde hen door het huis, terwijl ik er voor Jan Lul bij stond, ik spreek en begrijp geen Javaans. Op een gegeven moment was ik het spuugzat. Er waren drie potentiële kopers, die heb ik tegen elkaar uitgespeeld en met een van hen heb ik de deal gemaakt. Alle computers en toebehoren had ik al aan anderen verkocht. Ik had het zo geregeld dat alles op die zondag afgehandeld zou worden, ik had nog een week speling voor als er iets mis zou gaan, daarna zou ik terug naar Nederland gaan en zou het doek over mijn “Solonaise” gaan vallen. Echter de man van het internetbedrijf die de antenne voor 50% van de aankoopprijs terug zou kopen werkte als echte moslim niet op zondag. Evenals de huisbaas, die kwam een dag eerder dan de afspraak met zijn broer langs, die zou alles regelen. Het leek de omgekeerde wereld wel, Javanen die te vroeg op een afspraak verschenen.

Van de inboedel had ik een lijst gemaakt van de belangrijkste items, daaraan hing het prijskaartje. Er was echter nog veel meer dat niet op de lijst stond, de “gratisan”of “hadiah” zoals ik deze noemde, daar zaten veel interessante dingen tussen, zoals lampen, fans, matrassen, noem maar op. Mijn pembantu, die mij een paar jaar lang het leven had veraangenaamd mocht als eerste uitzoeken, ik zei neem dit en neem dat, anders was ze misschien alleen met een strijkbout naar huis terug gekeerd. Hoe anders was Mas Anu, die de inboedel gekocht had, hij had dit samen met een “vriend”gedaan. Hij zou om 0800 uur die zondagochtend langskomen om de boel weg te slepen, hij kwam echter om 0700 uur en trok alle gratisan uit de woning, daar mocht zijn vriend niets van weten. Hij reed het allemaal vlug naar zijn huis om het e.e.a. te verstoppen. Hij kwam zelfs zijn gasstel brengen om dat te verwisselen met het gasstel dat ik al jaren had gebruikt, maar niet meer zo goed werkte. Ik moest lachen om zijn acties. Zeker toen later de verhuizers kwamen, met die vriend, die onmiddellijk kwaad werd bij het zien van het schamele aandeel waar hij veel voor had betaald. Ik stond er met een grote smile bij en keek er naar, ik begrijp geen Javaans. Om 1100 uur was het huis leeg, ik deed alles op slot en stapte zonder iets te voelen in de gereedstaande taxi. Ik nam van niemand afscheid, ik ging gewoon weg op naar de volgende etappe. Ik bracht mijn koffer naar een vriendin en checkte in bij hotel “Djayakarta” naast het station Solo Balapan. De volgende ochtend zou ik de trein Sancaka Pagi tot Kertosono nemen.

Al jaren kwam ik in Kediri en omgeving om daar allerlei oudheden te kopen, voornamelijk munten. Ik had daar goede relaties opgebouwd en wilde voor vertrek nog even kijken of er zaken te koop waren en afscheid nemen. Ook had ik plannen voor een dagje naar Malang. In Kertosono stapte ik het station uit en nam een gemotoriseerde becak tot de hoofdweg naar Surabaya, afslag Kediri, daar verder met de bus, dan bij het hoofdpostkantoor van Kediri een beca tot de alun-alun van die stad, waar ik altijd in hotel Bismo verbleef. Onderweg had ik te horen gekregen dat mijn relatie nog in Jakarta zat, hij wachtte daar al een week op geld voor een transactie, maar hij zou woensdag zeker in Kediri terug zijn. Mijn favoriete kamers in Bismo waren bezet ik nam dus maar genoegen met een andere, niet echt met plezier, want de kamer was aan een donkere gang gelegen. Ik besloot de volgende ochtend heen en weer naar Malang te reizen, ik wilde daar wat foto’s gaan maken. Toen ik aan de receptie naar de duur van de busrit naar die stad vroeg werd mij verteld dat ik beter met een travel kon gaan, dat duurde hoogstens 2,5 uur terwijl de bus er minimaal 3 uur over zou doen. Ik zei OK en liet een plaats in zo een busje bestellen voor de volgende ochtend om 0700 uur. De rest van de dag bracht ik door met wandelen door Kediri en internetten. Er was een warnet die net geopend was, met mooie computers en een zeer snelle verbinding, hoewel deze gewoon van Speedy was. Ik vond dat Kediri hard op weg was om een steeds moderner stad te worden. De drijvende kracht achter de economie hier zijn de Gudang Garam sigaretten fabrieken, die zijn immens, met zelfs een eigen papierfabriek, voor de vloeitjes en verpakkingen. De laatste jaren waren er veel luxe hotels bijgekomen. Toen ik voor het eerst in Kediri kwam was de keuze in hotels zeer beperkt, de kamers van bijna alle hotels zagen er vreselijk uit. Het enige hotel met een beetje allure was hotel Merdeka, dat nog uit de koloniale tijd stamde. Hun goedkopere kamers waren echter vrij Spartaans, met 60’er jaren rotan meubilair. Het is in september 2008 afgebrand. Er is echter midden in de stad het hoge Hotel Grand Surya gebouwd, dat er schreeuwerig en patserig uitziet, precies de smaak van de gemiddelde Javaanse zakenman. Ik had inmiddels het alternatieve hotel Bismo ontdekt, na vele andere te hebben geprobeerd. Ik voelde me hier altijd senang, het personeel was vriendelijk en kende mij. Doch dit bezoek leek er van alles veranderd. De vader die het hotel had opgebouwd was enige jaren geleden gestorven, de moeder zette het bedrijf voort. Nu echter was de zoon manager geworden en vrouwlief hielp daarbij. De receptionistes en het andere personeel probeerden voortdurend in de smaak te vallen bij de kindertjes van de baas en waren de hotelgasten minder belangrijk geworden.

Ik stond de volgende ochtend naar gewoonte vroeg op, bij het krieken van de dag liep ik bij Bismo naar buiten, de alun-2 op. Ik vond daar een tentje dat heerlijke koffie verkocht, zelf gebrand en gemalen. Na twee koffie liep ik de alun-2 rond. Die wandeling was de laatste jaren de helft korter geworden dan voorheen. De helft van de alun-2 was opgeofferd aan een shopping mall. Een groot open plein, was een verstopt klein parkje geworden, opgeofferd aan de vooruitgang. Er zouden wat hoge ambtenaren een smak geld hebben overgehouden aan deze grondtransactie en deze stadsverloedering. Ook aan de andere kant van de alun-2 was een lange rij winkeltjes gesloopt en stond daar een stalen geraamte dat een nieuw bewijs van vooruitgang worden moest. Ik ging terug naar Hotel Bismo en bestelde een nasi goreng en nog een koffie voor ontbijt. Intussen pakte ik hetgeen ik nodig had voor mijn trip naar Malang bijeen. Ik wachtte en wachtte op mijn ontbijt. Ik zag bediendes met dienbladen koffie en eten langskomen, maar niet voor mij. Ik had geen zin om me druk te maken en wachtte geduldig af. Het was inmiddels na 0700 uur, het verwachtte tijdstip van vertrek van de travel naar Malang. Vlak tegenover mij in de donkere gang voor mijn kamer ging een van de bediendes van het hotel zitten, met moeite, hij had nogal een vette pens. Voor mijn neus ging hij met typisch Javaanse smaak een bord nasi goreng verorberen. Ik ontplofte bijna van woede, de explosie klonk extra hard vanwege de holte ter hoogte van mijn maag. Ik liep naar de receptiebalie en cancelde mijn ontbijt, “geen honger meer”, zei ik. Toen ik terug bij mijn kamer was en ging zitten kwam er een bordje nasi goreng en een koffie, de koffie smakeloos de nasi goreng te zout. Ik at de helft op en schoof het bord van me weg. Ik wachtte op de travel, maar om 0730 nog steeds geen gehoor. Ik pakte mijn spullen die ik voor Malang nodig zou hebben. Ik liep langs de resepsi en zei dat ik geen zin meer had om op de travel te wachten en wilde verder lopen. De jongedame die de travel had besteld smeekte me om nog wat te blijven, ze zouden vast wel komen. Ik bleef onvermurwbaar. Zij gooide het over een andere boeg en zei dat als ik niet op zou komen dagen ik 50% van de ritprijs zou moeten betalen. Ik moest onbedaarlijk lachen en zei “Betaald jouw baas je ook extra als je te laat komt?”

Ik liet me naar de terminal vervoeren en wachtte op een bus die naar Malang zou vertrekken, die kwam al snel, na geruime tijd wachten vertrok deze. Het was een kleine bus met krappe stoeltjes. Ik vond een plek bij de deur. De bus reed de terminal uit, de kondiktur riep “Malang, Malang” de bus stopte vlak buiten de terminal om op nog meer passagiers te wachten. Ik vroeg hoe laat we in Malang zouden aankomen. “Misschien om 1200 uur” was het antwoord. Ik dacht aan de terugrit en vreesde dat ik half dood zin Kediri zou arriveren. Ik stond op en sprong uit de bus. Deze dag beschouwde ik als mislukt.




Anaconda Indonesia Gegerkan Alun-Alun Kota Kediri

23 Mei 2009 22:23:23 WIB
Reporter : Nanang Masyhari

Kediri - Warga sekitar Alun-Alun Kota Kediri digegerkan dengan kemuculan Anaconda Indonesia atau yang sering dikenal dengan sebutan Ular Piton sebesar pahan orang dewasa.Ular yang diyakini masyarakat sebagai penunggu taman kota itu kini dimasukkan ke dalam aquarium, dan menjadi tontotan.

Kali pertama Ular dengan panjang sekitar 4 meter, dan kepala berwarna kuning itu ditemukan oleh Catur (42), penjual Sate Ayam Ponorogo. Binatang melata itu berada di dalam jagraknya.Karena ketakutan, Caturpun kemudian memberitahu Daru (37) dan Katimin (41), tetangganya, warga Kelurahan Kampung Dalem, Kecamatan Kota Kediri. Dengan peratan karung, dua orang yang dibantu oleh warga berhasil menangkap ular yang diketahui tengah hamil itu. Kemudian, mereka memasukkan binatang itu ke dalam akuarium."Kami menangkap ular itu kemudian kami masukkan ke dalam aquarium, agar dapat dilihat orang semua orang," kata Daru, ketika dimintai keterangan, Sabtu (23/5/2009) sore.Kini, Daru dan Katimin menempatkan ular yang ada di aquarium itu berada di dekat Toilet Taman Kota, dengan maksud agar mudah dilihat orang. Mereka juga memasang kotakan, apabila ada warga yang berkenan menyumbang



Wordt vervolgd >>