17 juni 2009

Ternate – Makian.

Als sluitstuk van mijn reis had ik Makian bewaard. Bij diverse mensen op Ternate had ik informatie over dit eiland trachten in te winnen, maar met de verhalen die

ik had gehoord kon ik weinig beginnen. Als er iets moeilijk is in Indonesië, is dat wel het inwinnen van informatie over wat dan ook. Ten eerste houdt de bevolking van verhaaltjes, men zou eerder een verhaaltje vertellen dan zich aan de feiten houden. Daar komt nog bij dat het als hoogst onbeleefd wordt beschouwd een vreemdeling met een “nee” af te schepen. Als men dus aan diverse mensen informatie over Makian vraagt, dan krijgt men zoveel verschillende en tegenstrijdige informatie als men aan mensen heeft gevraagd. Met de informatie die ik had verkregen was het slagen van mijn reisje naar Makian in mijn gedachten hoogst twijfelachtig. Ik wist dat daar geen ‘penginapan’ waren, dat er slechts één speedboot per dag ging om 6 uur ‘s morgens, waarvoor men mij had aangeraden reeds om 5 uur op de kade van Bastiong te staan. Op Makian aangekomen zou ik me moeten melden bij een kepala desa om voor gelegenheid tot overnachten te zorgen. Het charteren van een boot was door mij wel overwogen, maar gezien de afstand naar Makian zou mij dat minimaal 2,5 miljoen Rp. gaan kosten, zo hoog reikte mijn budget niet. Daarom stond ik op een zondagochtend om vier uur op, maakte een rugzakje klaar met benodigdheden die ik minimaal nodig zou hebben. Mijn bagage liet ik bij de receptie van het Ternate City Hotel achter en ging op pad. Ondanks het vroege uur, het was half vijf, had ik meteen een ojeg te pakken en liet mij naar de haven Bastiong brengen, dat was inmiddels een routineritje geworden. Aldaar aangekomen, vroeg ik waar de speedboot naar Makian lag, maar werd verkeerd verwezen, dat was weer een van de verhaaltjes van iemand die het niet wist. Ik vroeg nogmaals aan een van de vele omstanders en ik werd door de aangesproken persoon naar een plek op de kade gebracht waar nog een andere, grotere boot lag. Deze zou echter snel vertrekken en dan zou daar de speedboot naar Makian komen te leggen. Hij zei ook iets over accommodatie in Makian, dat klonk mij als muziek in de oren. Maar vond het nog te vroeg om daar op in te gaan, en ik ben altijd op mijn hoede voor verhaaltjes. Ik vroeg of ik koffie kon gaan drinken, want ik vermoedde dat ik nog een zee van tijd had. Ga je gang werd mij gezegd, maar kom je straks hier weer melden. De koffie smaakte goed, ik voel me geen mens als ik ’s morgens geen koffie heb gedronken, ik wordt zonder koffie niet echt wakker. Ik at er iets van kleefrijst bij, waarvan ik de naam al vergeten ben. Het is zoiets als lemper maar dan met gerookte vis erin, daarna in het blad geroosterd, een zeer goede combinatie en een smakelijk hapje. In het restoran groette een man mij, die ik ook al op Babang, de haven van Bacan was tegengekomen, ook omstreeks hetzelfde tijdstip. Vast iemand die veel per schip reisde of een eigenaar van een boot. Na een praatje over niets rekende ik mijn consumpties af en ging terug naar de kade. Kijken wat er gebeurde, dat verveeld geen moment op een druk punt als de haven van Bastiong, ondanks dit vroege uur. Zoals beloofd vertrok het aangemeerde schip en kwam er een speedboot te liggen, ik ging op het achterdek zitten, bij de 5 Yamaha 40-pk buitenboordmotoren en wachtte de dingen af die zouden gaan komen. De boot stroomde aardig vol en om 10 minuten voor zes werd het sein tot vertrek gegeven, want er konden geen passagiers meer bij, alle zitplaatsen waren bezet. Met de opbrengst daarvan nam men waarschijnlijk genoegen, bovenop het scheepje was er ook al veel vracht geladen.

Om 10 voor 6 in de ochtend is de zon op Ternate nog niet boven de horizon verschenen. Voor dit gedeelte van Indonesië een heel mooie tijd om te vertrekken, want het is een van de meest spectaculaire en bijzondere gebieden met de eilanden die in de vorm van vulkanen die uit zee oprijzen. De meeste vulkanen, die van Ternate, Tidore, Moti en Makian, hebben een perfect conische vorm, dat maakt dit gebied uniek in de wereld. Als de zon opkomt zijn de eilanden zonder wolken te zien, zodra de zon is opgekomen verschijnen er bijna altijd wolken om de toppen. Ik heb van de reis van Ternate naar Makian foto’s gemaakt en laat een foto zien van elk eiland dat men op de route tegenkomt. Die ochtend was het nauwelijks bewolkt en lag de zee er spiegelglad bij. De foto’s zijn gemaakt tussen 6.00 en 7.30 u ‘s morgens


P. = Pulau

Het verhaal over Makian zal later hier verschijnen, eerst de foto’s van de tocht terug. Kan men vergelijken, want ze zijn met twee verschillende camera’s gemaakt. Allebei Kodak, een oudere (aug. 2003) en een relatief nieuwe (sept. 2006), beide totaal verschillend, doch beide geven de zachte Kodak tinten, dat is waarom ik met een Kodak fotografeer. Het leuke daarbij is dat een ouderwetsch woord voor fototoestel in het Indonesisch ‘kodak’ is. De foto’s hier beneden zijn met mijn nieuwste camera gemaakt, de lens heeft veel meer glas. Zoomen moet men met de hand doen. De kwaliteit van de foto’s is na vergelijking veel beter. Echter alleen als men vergelijkt. Ik werk nog graag met mijn oude cameraatje, omdat deze zo compact is. Alle foto’s die ik tijdens mijn vliegreizen schiet zijn met deze oude camera gemaakt. Ik had deze camera op de heenreis gebruikt om mijn accu’s te sparen. Ik wist niet hoe lang ik op Makian zou verblijven en twijfelde of ik daar mijn batterijen zou kunnen opladen. Dat laatste bleek juist. De foto’s zijn gemaakt tussen 7.00 en 8.00 u ’s morgens


Je wilt niet weten hoeveel gas ik de laatste twee dagen heb ingeademd, maar ben nog steeds in leven. Zowel heen als op de weg terug heb ik vlak achter deze 5 motoren gezeten. Nou moet ik zeggen dat als ze eenmaal draaien je nauwelijks iets merkt van uitlaatgassen, behalve dat je pijnlijke oren krijgt van de teringherrie.


De bovenstaande berichtjes over Makian heb ik gemaakt op een luie maandag. Vanochtend om half negen kwam ik aan in de haven van Bastiong, heb meteen een koffie gedronken en zag lekkere gebakken vissies, daarvan dr eentje met rijst als ontbijt genuttigd. Even op het internet gekeken en daarna achter me noodboek en op me bed, krantje gelezen en zo. Ik ben lichamelijk gebroken na 24 uur Makian. Komt voornamelijk door zonnebrand. Ondanks dat ik een petje had meegenomen toch verbrand in mijn gezicht dat al behoorlijk rood was, van dat alcoholistenrood. Maar het ergste was dat ik opgepropt zonder sokken, maar wel met schoenen aan, in een katinting (klein bootje) zat, ik was al zo vaak met schoenen en sokken in het water gestapt dat ik dacht, sokken uit. Zittend in het bootje waren mijn linker- en rechter wreef ontbloot en die zijn genadeloos verbrand. Twee heel pijnlijke plekken, die schrijnen, nou zal dat morgen een stuk minder zijn. Ook heb ik overal rode uitslag, zou dat komen van het keiharde bed, misschien vol met wantsen. Ik neem aan dat alles morgen minder zal zijn na een dagje rust. Reizen is afzien. Ik heb met mijn trip naar Makian even iets geproefd van het reizen zoals ik dat vroeger deed. Ik ben blij dat ik het nog kan doen, want ik ben nog niet verpest door luxe.

Maandag 3 december 2007