Londoh

22 juni 2009: Naar Kediri (II)

Ik moest nog een dag in Kediri rondhangen en besloot ik wat te gaan wandelen met de camera. Kediri is de stad waar de Gudang Garam sigarettenfabrieken staan,

die bieden aan gigantisch veel mensen werk, GG domineert de stad. De fabriek is in 1956 opgericht, dus nog vrij jong. Gudang Garam is ook erg bekend als sponsor van voetbal, muziek- , motor- en autosport evenementen, kortom alles wat als stoer en mannelijk gezien kan worden. Hier de website van deze onderneming.

Mijn relatie zat nog steeds vast in Jakarta, dus moest ik de dag zien door te komen. Kediri is een aangename stad, waar veel Chinezen wonen, eigenlijk een groot boerendorp. Mooi aan Kediri is de Brantas die dwars door de stad loopt. De waterstand was niet al te hoog, want het regenseizoen was min of meer afgelopen. In het centrum van de stad vind je veel Chinese winkeltjes, kleinere, die landbouwproducten opkopen of de beroemde tahu produceren. Er staan in Kediri nog veel oude huizen uit de tijd dat de Nederlanders hier nog de landbouw regelden. Overal kom je dames tegen in de uniforme kleding van Gudang Garam. Ik ben die dag veel gaan internetten, ik at bij Depot Wilis, een ouderwetse tent die door een Indofamilie wordt uitgebaat. Er komen veel ambtenaren eten. Wat zij serveren zou zo in een Nederlands Indisch restaurant op tafel kunnen komen. De bediening is efficiënt en alles ziet er erg schoon uit. Ik maakte een lange wandeling langs een oever van de Brantas, via de oudste brug naar de meest moderne. Er lopen drie bruggen over de Brantas. Ik kwam zo de dag wel door, met slapen en wandelen, even aan de nieuwe situatie wennen, geen huis in Solo en over een paar dagen terug naar Nederland. Hotel Bismo had gelukkig Bintangs in voorraad, ze werden geserveerd met een glas vol ijs, waar ik 1000 Rp extra voor moest betalen. De avond werd besloten met lezen en vroeg slapen.

De volgende ochtend stond ik op toen het licht werd, nam een snel bad en ging echte koffie op de alun-2 drinken. Daarna naar de terminal om weer een poging te wagen om naar Malang te reizen. Ik kon meteen op de bus, die ging rijden zodra ik zat, om vervolgens 100 meter buiten de terminal te stoppen. De sopir en zijn kernek gingen eten en koffie drinken, de bus bleef met draaiende motor achter. Dit duurde wel een half uur. Ik bleef rustig zitten, de dag was immers nog lang. Daarna reed de bus in een slakkengang door de straten van Kediri, zelfs een fiets voortgetrapt door een dame kon de bus inhalen. Bij de laatste brug van Kediri stopte de bus weer. Ik was al bijna een uur onderweg, maar bevond me nog steeds in Kediri. Ik besloot dat ik Malang moest opgeven, betaalde de kernet 3000 Rp, de prijs van een stadsritje, die hij lachend in ontvangst nam en wandelde naar mijn hotel terug. Heri zou vandaag terugkomen dus wachtte ik daar op. Tegen de middag ging ik bij hem langs. Hij bleek niet veel te koop te hebben dat van mijn gading was. Ik koop voornamelijk munten van hem en die worden vooral in het droge seizoen gevonden als de waterstand van de Brantas laag is en als er geen gevaar meer is voor aardverschuivingen. Het natte seizoen was net ten einde, eigenlijk niet geheel, het bleef dit jaar regenen. Ik zocht uit wat ik dacht te kunnen gebruiken, er zat niets bijzonders tussen. We spraken af voor die avond. Ik kreeg een sms’je van een vriendin “Als je van Kediri naar Malang wilt, neem dan de expresbus naar Mojokerto stap daar over op een lokale bus”. Het was te laat daarvoor, het reizen naar de kleinere steden in Oost Java is gebaseerd op allerlei trucjes die je moet weten, anders kan het reizen in langzame bussen heel lang duren. Hoeveel jaar had ik er niet over gedaan om de snelste weg naar Kediri te vinden vanaf Solo, dat bleek de trein naar Kerstosono te zijn, dan een beca, dan een bus en weer een beca.

Om 1900 u. kwam Heri mij halen, we zouden ergens langs de Brantas gaan eten. De locatie was mooi, maar helaas het uitzicht op de Brantas was met spandoeken afgeschermd, die spandoeken hingen er tegen de zon overdag. In het donker zou het leuk zijn als er iets van het uitzicht op de lichtjes van Kediri te bewonderen zou zijn, niemand was op dat idee gekomen, of ze hadden geen zin in al die poespas. De gelegenheid was eigenlijk ongezellig, dankzij de keiharde karaoke, de grote hobby van iedereen te Kediri. Ook werd er geen alcohol geschonken, en deze mocht ook niet van buiten gehaald worden zo had Allah bevolen.Veel van de gerechten die op de kaart stonden waren niet in voorraad. Ik deed het maar met een nasi goreng seafood, een gerecht dat ik vaak had geprobeerd de laatste tijd. Heri bestelde er gebakken garnalen in deeg bij. We aten snel, het eten was niet slecht, maar de plaats was, ondanks de schitterende locatie erg ongezellig. Veel kinderen die zoals overal aan het schreeuwen of aan het janken waren. Nadat we ons eten op hadden gingen we weer op weg, en als ik uitgenodigd wordt door Heri dan wist ik al dat ik die avond aan karaoke blootgesteld zou worden. Ik heb altijd een behoorlijke aversie tegen karaoke gehad, mensen die laten horen dat ze niet kunnen zingen. Echter na al die jaren ben ik er aan gewend geraakt en kan me er zelfs mee vermaken. We kwamen bij een tent aan waar we niet eerder geweest waren. Het leek op een westers café, een soort grote schuur. Er zou live muziek te horen wezen en waren er drie mannen hun instrumenten aan het stemmen, of iets wat daar op leek. Ik vraag me af of een synthesizer gestemd moet worden. Er was een groot hok waarin men zangeressen voor de karaokeclub kon uitzoeken. De hokken waar men zich met een dame kon afzonderen lagen achter de zaal. De mode onder de dames waren hotpants en moest ik lachen om de stakerige of te dikke benen die uit de veels te korte broekjes staken. Ook werden de schoenen waarschijnlijk in een partij aangeschaft, want waren allemaal van hetzelfde model met zeer hoge hakken. Ik moest er vreselijk om grinniken, de meisjes paradeerden regelmatig langs ons tafeltje, ik ben tenslotte blank enHheri Chinees, dat stinkt naar geld. Er zat overigens een mooie meid tussen, doch het meeste kwam zo uit de kampung, hadden wat kleren uitgezocht die hun modern voorkwamen en voelden zich karaoke artiest, dat is een beroep in Indonesië, iets tussen hoer en barmeid.

We hadden bier besteld en een groot bord tahu goreng, een specialiteit van Kediri en zaten we te slempen en kleine stukjes gebakken tahu met sambal en kecap te eten. De band begon te spelen, dangdut en die klonk erg goed, de synthesizer werd ondersteund door de fluit en de tabla’s, een set trommels afkomstig uit India. Het klonk als echte dangdut. De fluitist zong af en toe ook, met een iel en breekbaar stemgeluid, enigszins een vrouwenstem, zoals men ze nooit bij mannen uit het westen hoort, of de stem moet gemaakt zijn. Ook het publiek zong af en toe mee, dus toch karaoke. Harry begon te vertellen over zijn avonturen in Jakarta en waarom hij zo lang daar moest blijven. Hij moest natuurlijk op betaling wachten, maar hij had goede zaken gedaan en glimlachte met zijn jongensachtige lach, waar iets geheimzinnigs in zat. Heri handelt in goud, porselein, brons en van alles dat er uit de rijke grond van Kediri en omgeving afkomstig is, dat is er in de oudheid in gestopt. Hij doet zaken met Singapore en Taiwan met grote jongens. Als je met Heri praat dan denk je met een heel gewone, zelfs enigszins domme man te maken te hebben. Maar ja Heri is Chinees en het handelen zit hem in het bloed en de vingers. Hij verkoopt de duurste zaken tegen heel goede prijzen, vals of echt het maakt hem niet uit, als het maar geld oplevert. Bij alles heeft hij een verhaal, dat vaak niet eens klopt. Hij weet echter haarfijn wat goede handel is en wat niet. Ik heb de mooiste dingen bij hem gezien en ook gekocht. Ik ben vaak door andere handelaren voor Heri gewaarschuwd, maar ik mag hem graag en weet dat ie goudeerlijk is in financiële zaken, wat zijn handel betreft weet hij nooit van iets, voor hem is alles handel dus echt. Ik heb nooit iets aan hem terug hoeven geven omdat het vals was. Hoewel ik wel eens vals van hem heb gekocht. Je hoeft hem ook niet te vertellen dat iets vals is, daar trekt hij zich niets van aan. De stemming op het podium was zeer verhit. Er waren een aantal heren die hadden twee flessen bier in een grote kan gegoten, daarbij een fles Topi Miring, illegale alcohol, en wat flesjes Krating Daeng, misschien nog wat pillen erbij, dat kon ik niet van een afstand zien. Zij hadden het mengsel in recordtempo opgedronken en daarna beslag op het podium gelegd. Ze zongen om beurten, vaak slecht, soms goed. Er was nog een man die alleen aan een tafeltje zat, hij kwam af en toe het podium op en zong een heel treurig liet. Zijn tafel stond vol lege bierflessen, hoe meer daar kwamen te staan hoe beter hij ging zingen. Er stond op een gegeven moment een meisje op het podium, een magere sprinkhaan met witte hotpants daaronder hoge hakken, ze zag eruit of ze ieder moment kon afbreken, zo iel, maar gaf daar een aardige show. Opeens was het afgelopen en daarmee de avond, we rekenden af en Heri bracht me terug naar het hotel. We namen afscheid, zoals gebruikelijk, tot volgende keer.