Londoh

23 juni 2009: Terug naar Solo

De volgende ochtend stond ik vroeg naast mijn bed. Ik had, geheel tegen mijn gewoonte in overigens, beloofd oleh-oleh mee te nemen, tahu uit Kediri.

Ik had Heri om een goed adres gevraagd en was daar tegen het eind van de middag gaan kopen. Toen de Chinese ibu vroeg waarvoor het was zei ik dat ik het de volgende dag mee naar Solo wilde nemen. Ze zei toen dat ik beter in de vroege ochtend kon komen, om half zes zou er verse tahu zijn. Dit soort service weet ik zeer te waarderen, iemand die een goed product wil leveren en niet meteen aan winst denkt. Ik kwam dus die ochtend om 05.30 en daar lag de verse tahu, nog warm. Ik kocht twee mandjes en bedankte de Ibu van harte. Als ik weer in Kediri kom ga ik daar zeker weer tahu kopen. De producent heet Tahu Poo.


Daarna was het ontbijt naar binnen werken, de weinige bagage pakken en een Colt naar Kertosono nemen. Er reden altijd erg veel van die Colts tussen Kederi en Kertosono, maar door het sterk toegenomen aantal motorfietsen hebben deze mensen het moeilijk. Ik stapte in zo een busje bij een chauffeur die mij al eens eerder had vervoerd en herkende. Dan ben je zoiets als oude vrienden, omdat het stil was liet ik me naar het station van Kertosono vervoeren tegen bijbetaling. Daar kocht ik een kaartje voor de Sancaka Pagi naar Solo. Ik liep het station binnen en zag dat het helemaal was opgeknapt, onder andere een verhoogd perron voor de exprestreinen. Zoiets was hard nodig, de perrons op de lijnen zijn vreselijk laag, zo laag dat het in en uitstappen zeer moeilijk gaat. Er zijn dan wel verrijdbare trapjes maar geen personeel om die dingen te plaatsen of gewoon vergeten. De overkapping was van binnen wit geschilderd, er was een stuk aangebouwd, in ongeveer dezelfde stijl als het oude station, het had eenvoudiger geweest de gehele wand te verplaatsen en er een stuk dak aan te breien. Vertel dat maar eens aan een Indonesiër. Ik dronk nog snel een koffie. De trein kwam op tijd. Ik had een plek in wagon 3, alle deuren waren echter van binnen gesloten en moest ik naar wagon 1 lopen om in te stappen, weer de service van PT KA, ze willen wel, maar vergeten de meest simpele zaken die het comfort van de reiziger zeer zal verhogen. Je stapt in wagon 1 in en moet door de gangpaden heen terug lopen, met je bagage, naar wagon 3, om te constateren dat er iemand op jouw gereserveerde plek zit. De wagonnummers staan alleen buiten op de wagons aangegeven, als je in wagon 1 instapt en je plaats is in wagon 3 dan moet je nog tellen ook tijdens de worsteling door de gangpaden. Ik ging op een andere plek zitten dan op mijn kaartje was aangegeven en had een bank voor mijzelf. De trein was verre van vol en kon ik breeduit zitten tot aan Solo.


De trein kwam op tijd op Solo Balapan aan, het is altijd een worsteling om uit de stappen, want de bagagedragers denken dat zij de meeste rechten hebben. Ik maak me altijd breed zodat zij er niet langs komen en sta er op als uitstappende passagier het meeste recht te hebben. Dat geeft altijd kleine conflictjes, want is zeer ongebruikelijk in Indonesië waar de wetten van de jungle heersen. Ik checkte weer in bij hotel Jayakarta, de eerste kamer die ik kreeg had een luidruchtige AC, ik vroeg om een andere kamer, die had echter twee kleine bedden. Ik besloot dat mijn verblijf maar een nacht zou duren en de volgende dag te verhuizen naar de Jl. Achmad Dahlan, het backpackerstraatje van Solo met diverse hotels.

Na gegeten te hebben, mijn tahu afgeleverd liep ik eens naar de Jl. Achmad Dahlan. Er stond daar een hotel dat mij altijd zeer had geïntrigeerd door de bouwstijl. Ik ben gek van oudere hotels en wilde ik kijken of het de moeite waard was om mijn laatste Solonaise nachten in Hotel Central door te brengen.


het gebouw lijkt in Art Deco stijl, maar is in 1952 gebouwd door een Nederlandse architect. Het concept lijkt modern, het hotel is op de eerste verdieping gevestigd, beneden zijner verhuurde winkelruimten. Ik ging naar binnen en vroeg wat een kamer kostte, “75.000 Rp per malam”, was het antwoord. Helaas waren de kamar mandi op de gang daar begin ik niet aan als ik niet genoodzaakt ben. Ik vroeg of ik even een kijkje mocht nemen, ik kon mijn gang gaan en liep de schitterende brede djatihouten trap op naar de eerste verdieping waar het hotel gevestigd is. Ik keek mijn ogen uit, wat mooi. Ik ben een groot liefhebber van vergane glorie. Dit was echter wel heel bijzonder, want het hotel was in nog vrijwel de originele staat, er was in de ruim 50 jaar van zijn bestaan nauwelijks veranderd.



Enige details:


Ik was echt onder de indruk van wat ik gezien had. Gebouwd volgens het concept van Berlage c.s. een gebouw compleet met meubels, met mooie details. Het was heel stil in het hotel. Ik zag een oudere man voor zijn kamer en een jongere meid vol tattoes. Die woonden hier, want reken maar dat een kamer voor langere termijn goedkoop is.