Londoh

24 juni 2009: Hari terakhir di Solo

Het zat er aan te komen, de laatste dag dat ik op Java zou wonen en afscheid van Solo zou gaan nemen. Nou afscheid nemen leek me niet mogelijk, ik had tegen een paar mensen gezegd dat ik nooit meer naar

Solo terug zou keren, maar dat was gekscherend bedoeld. Ik ging die laatste dag nog even wandelen, langs mijn favoriete plekken. Behalve de beide kratons. De Kraton Kasunan had ik echt heel vaak gezien en de Kraton Mangkunegaran vond ik niet zo aantrekkelijk, dat was niet het soort gebouw dat ik elke dag kon bezoeken. Afgezien van de oude kazerne op het terrein. Als ik een wandelingetje wilde maken ging ik naar de alun-2 kidul, daar liepen de witte karbouwen van PB X, dat waren zijn favoriete beesten en eigenlijk die van mij ook. Mooi groot, dom en sterk. Ik had het in Solo zeer naar mijn zin gehad, doch het was genoeg geweest, mijn tijd in deze stad was over. Iets dat ik niet logisch kon beredeneren, ik voelde dat, ik sleepte mijzelf door de dagen als een robot die wat kantoorwerk doet. Ik had het laatste jaar veel gereisd en op weg zijn daar ligt mijn hart. Ik moest die reisjes steeds onderbreken om naar Solo terug te gaan, omdat daar een huis stond. Het waren geen vreugdevolle thuiskomsten, slechts om de elektra, water en telefoon te betalen en het huis vuil te maken zodat Tati iets schoon te maken had daar werd ze tenslotte voor betaald, niet om op het huis te passen. Dat was ook niet nodig, want op 100 meter afstand lag de asrama van de Brimob, daar sliep de mobiele brigade. Iedereen hield het wel uit zijn hoofd om aan misdaad te denken, laat staan begaan. In de 11 jaren die ik daar heb gewoond heb ik nog nooit van misdaad gehoord, zoals stelen en zo. Wel heeft de Politie wel een met veel vertoon een buurman die 3 huizen verder woonde gearresteerd er schenen een paar kilo sabu-2 en vuurwapens gelegen te hebben. Als ik de rekeningen had betaald en het huis weer een beetje smerig had gemaakt dan ging ik er dagjes op uit. Mijn hart was na 19 jaar op Java geklopt te hebben toe aan versnelling, veroorzaakt door de opwinding bij het aanschouwen van nieuwe plekken, andere mensen. Ik dreigde in slaap te vallen en een robot te worden, zo een apparaat die altijd maar hetzelfde doet. Opstaan, koffie, werken, ontbijt, krantje, werken, lunch, werken, middagtukkie, wandelingetje, werken, weer es wat eten, biertje, nog een biertje, stukkie tv, slapen, opstaan. Is niets op tegen voor een tijdje, maar zo een leven hangt me na een week al de strot uit. “Let’s go baby where the action is…..”

Thuis is er geen sprake van actie, veilige geborgenheid, alles voor mekaar, zekerheid, een lauw bad, met iemand die je rug af droogt, aan de deur wordt niet gekocht. Er kwam wel wat onverwachte actie in de vorm van water die het veilig vermeende huis dreigde binnen te komen. Elke keer als het hard regende was die dreiging van binnenkomend water er, het water steeg tot aan de drempel net als het dreigde naar binnen te lopen hield het op met regenen. Op een keer zou de regen niet ophouden en het water vrijelijk naar binnen stromen, de houten meubelen zouden gaan drijven, alles van papier zou doorweekt raken, elektrische apparatuur zou het op gaan geven, kleding zou beschimmelen. Het deed me allemaal weinig, toen de eerste keer het water de kampung binnentrok waren de buren erg in paniek geraakt, ik zag niets, ja het water in de Bengawan Solo stond erg hoog. De buren hadden dozen gekocht en waren spullen aan het inpakken, voor als er gevlucht moest worden. Alle winkels waren bijna leeg, geen etenswaar, geen kaarsen, sigaretten, lucifers, drinkwater allemaal uitverkocht. Ik wilde niet in paniek raken en liep naar de rivier, toen ik op de brug stond naar het bruine water te kijken schrok ik, een verwoestende stroom, de rivier was ver buiten zijn oevers getreden. Van de kampung onder de brug waren alleen nog maar de dakpannen te zien. Ik liep terug naar huis. De mensen uit de kampung onder de brug verbleven nu bovenop de brug en hadden de grootste lol. Terug ik dee kampung zag ik water op de weg, 10 centimeter hoog, ik liep er door heen. In mijn straat was alles droog, de paniek was groter geworden, het water komt eraan. Uit de vele verhalen die ik hoorde kon ik nauwelijks opmaken wat er nou aan de hand was. Iedereen vertelde een ander verhaal. Mijn buurman had een radio aan staan, maar daar werden berichten in het Javaans gegeven. Uiteindelijk kon ik opmaken dat het stuwmeer bij Wonogiri vol was en omdat het maar steeds bleef regenen had men de sluisdeuren opengezet, anders zouden door het gewicht van het water deze sluisdeuren breken. Leek me logisch, nu het niet meer regende leek het gevaar geweken, dacht ik. Voor de zekerheid ging ik weer bij de rivier kijken, ik zag dat het water niet gestegen was, toen ik terug liep zag ik wel dat er steeds meer water in de kampung liep, maar heel langzaam. Men zei kijk het water komt, we moeten vluchten, ik deed alsof ik het niet hoorde. Ik zei kijk wat er gebeurd als een emmer water in de kamer omvalt en je dweilt het niet op. Men keek me stomverbaasd aan, of een emmer met een liter bloed zei ik. Ik ging naar huis zitten wachten, ik had geen zin meer in de paniek van de buren. Ik at wat er nog in huis was, want door de overstroming kon ik nergens naar toe. Om 1700 uur stond het water aan de drempel van het huis, maar was zo langzaam gekomen dat ik niet dacht dat het binnen zou komen. Toen het donker werd ging ik slapen. Om 2300 uur deed het licht het weer en was het gevaar geweken.

In het jaar erop waren banjir schering en inslag geworden, in het huis waar ik woonde altijd net niet, het lag hoger dan de meeste huizen. Het huis werd ook slecht, het had me al veel aan onderhoud gekost en zou me deze keer heel veel meer gaan kosten, van alles ging kapot, overal lekken, grotendeels veroorzaakt door het bouwen van een belenden perceel. Kortom ik had alle reden om weg te gaan, en niet naar een ander huis op Java, nee gewoon terug naar Amsterdam.

Een van de gebouwen waar ik graag kwam was deze:


Binnen waren de paardenstallen van de cavalerie daar woonden nu mensen. Het was daar altijd heel gezellig, de meeste toeristen gingen naar de kraton van Mangkunegoro ik naar deze kazerne.


ik heb nog nooit begrepen wat die handgebaren die de Indonesiërs maken als ze op de foto gaan betekenen.


deze heb ik vanaf de vierde verdieping van Benteng Plaza gemaakt. Men wil op deze schitterende locatie een Shopping mall en hotel van 13 verdiepingen hoog bouwen. Toen ik pas in Solo woonde ben ik eens gaan kijken binnen dit fort, ik was meteen verkocht en heb daarna heel veel meer forten in Malaysia en Indonesia gezien.


Nu ik toch op de vierde verdieping sta, een plaatje van het lelijkste gebouw van Solo. Het kantoor van de failliete “Bank Harapan Santoso”, dat blauwe glas staat echt heel lelijk bij dat roze marmer. Het gebouw wordt echter een hotel, het Swiss Bell Hotel, voor het blauwe glas komt een decoratie, zoals aan de voorkant van het gebouw is te zien op deze foto.


Het immense standbeeld van Slamet Riyadi, waar de hoofdstraat in Solo naar is vernoemd. Slamet Riyadi is een nationale held. Hij heeft in 1943 bij het Japanse leger gezeten, is als kapitein van een boot in 1945 tegen de Japanners in opstand gekomen. Heeft daarna in Solo tegen de Nederlanders gevochten. In 1950 werd hij naar Makassar en Ambon gestuurd om tegen de RMS te vechten. In de strijd bij het fort Nieuw Victoria te Ambon wordt hij door een KNIL sluipschutter vanuit het fort getroffen en sterft. Hij was slechts 23 jaar oud. Dat KNIL sluipschutter kan natuurlijk niet want het KNIL was al opgeheven, echter de gegevens heb ik uit Indonesische bron.