Londoh

27 juni 2009: Bacan

Op de alun-alun van Bacan aangekomen loop ik naar "Pondok Indah", het hotelletje waar ik al eerder verbleef. Men had een grote kamer met AC voor mij beschikbaar. Geen warm water en allerlei defecten,

prijs maar liefst 175.000 Rp. Ik zou voor een andere plek kunnen gaan kijken, maar ben niet van plan lang te blijven. Ook zijn de standaarden voor de kwaliteit van een kamer op de Molukken lager dan op bijvoorbeeld Java. De kamer ziet er schoon uit, en het bed is comfortabel, hoewel dat op het eerste gezicht anders lijkt, dat wordt veroorzaakt door de kitscherige batik laken en slopen. Die verborgen een kapokmatras, als die echter goed onderhouden is, is zo een matras, heerlijk om op te liggen. Dit matras leek mij nieuw. In de badkamer was er van alles kapot, de douche standaard stond te laag geplaatst, de tukang die de badkamer had gemaakt begreep de bedoeling waarschijnlijk niet. Er was een westers toilet en een grote ton gevuld met water en daarbij een dayung. Ik mandi liever zo dan dat ik onder een koude straal ga staan.

Ik besloot een stuk te gaan lopen, naar fort Barneveld, om te kijken hoe dit er bij stond. Verleden jaar, toen ik in Labuha verbleef, was men dit fort aan het restaureren. Bij het fort aangekomen, zag ik vele soorten onkruid die hoog waren opgeschoten. Er was een hek om het fort heen geplaatst, de ingang was op slot. Degene die mij had gebracht ging de sleutel zoeken, die lag vast bij iemand in de buurt. Toen ik naar het fort keek had ik al geen zin meer, rot zooitje, dacht ik. Ik maakt enkele foto’s. Inmiddels was mijn begeleider met de sleutel verschenen. Ik liep naar binnen en nam de toestand in ogenschouw. Het deed me weinig. Dat gevoel bekroop me ook al in Ternate en Tidore bij het zien van de forten aldaar die ik al eerder had bezocht. Het is de kick om zo een fort te vinden en na de eerste blikken het te fotograferen, maar een tweede bezoek is heel anders, het laat me eerlijk gezegd koud. Ik maakte een ronde over het fort heen en schoot wat plaatjes. Daarna was het voor mij afgelopen, ik nam afscheid van de tukang ojeg die voor overbodige gids speelde en ging wat wandelen.

Het viel me op dat er in Labuha een groot aantal bouw- en openbare werken waren begonnen maar nog niet afgemaakt. Nou is dat een typisch verschijnsel in Indonesië, maar hier leek het me echt heel erg. Er lagen hopen zand en grind op de wegen in de stad, hier en daar waren arbeiders met het maken van goten bezig, doch niets was af. De goten leken me ook van zeer belabberde kwaliteit. Dit kan ook van alles met de verkiezingen te maken hebben. Vaak worden er in verkiezingsperiodes allerlei openbare werken verricht, zoals wegenverbetering en het vernieuwen van afvoerkanalen, mooie muren om gebouwen en dergelijke, zodra de verkiezingen achter de rug zijn staan deze werken ook ineens stil. Ook was men bezig bij de haven kademuren te metselen en steigers te bouwen, ik vroeg me af of de werkzaamheden af zouden komen of na een jaar vervallen zouden zijn. Op deze wijze wordt er veel geld in dit land weggegooid.

Ik had honger, maar geen zin in een complete maaltijd, daar was het uur, half vier in de middag, ook niet geschikt voor. Ik stuitte op een warung waarop stond Bakso & Soto Ayam, dat laatste leek me wel. Ik stapte binnen, de mensen die daar zaten keken me aan alsof ik net van de maan was afgevallen. Ik vroeg in het bahasa wat er aan de hand was, nog stommere verbazing. Maar ik kreeg mijn soto ayam, die was nog lekker ook. De dame vertelde mij dat ze uit Solo kwam, en reeds op Ternate en Pulau Obi zaakjes had opgezet. Hier in Labuha voelde ze zich het meeste thuis. Ik kon daar wel inkomen, want haar warung stond op een schitterend punt. Wat mij in Labuha was opgevallen was dat er zoveel restaurantjes en warungs waren bijgekomen. In een straat was bijna elk huis een restaurant geworden.

Toen ik terug in het hotel kwam klopte een van de pembantu’s aan, en vroeg of ik 50.000 Rp wilde betalen, dat geld was nodig om mij te rapporteren bij de politie. Ik zei dat ik dat wel erg duur vond, zoiets kost hoogstens evenveel als een pakje sigaretten, uang rokok dus. Ze bleef volhouden dat ik moest betalen, het was bestemd voor iemand van de politie waarmee ik een uur van tevoren in het hotel een praatje mee had gemaakt. Ik zei dat als men hier zo onvriendelijk was tegen gasten ik ervoor zou zorgen dat ik morgenochtend vertrok. Ze mompelde wat en ging weg. Misschien waren haar pulsa op, ik had het meisje ook hard bezig gezien met haar HP’tje, net als zo velen hier. Je ziet ze voortdurend met zo een ding aan het oor of voor hun uit houdend om een berichtje uit de duim te laten ontsnappen. Toen het reeds donker was ging ik op pad om weer iets te eten te zoeken. Ik kwam bij een Makassaars restoran terecht waar ik een ikan bakar kon bestellen. Ik zocht een visje uit en wachtte terwijl ik de boel om me heen observeerde, er was eigenlijk weinig te zien. Het visje werd opgediend met rijst en groenten, ik bestelde er nog een es teh manis bij en at. Het visje was graterig en vrij smakeloos, ik at de maaltijd plichtmatig op, denkend aan moeders’ woorden: “Je moet je eten opeten, want anders wordt je ziek”

De angkots in dit deel van Indonesië en Bacan in het bijzonder zijn speciaal, ze lijken nog het meest op een rijdende discotheek als ze luid bassend langs rijden. Die in Bacan hebben ook speakers buiten de auto, zodat je midden in het geluid zit. Ook de beca hebben onder de zitplaats een basbox, en zijn gedecoreerd met allerlei gekleurde en flikkerende lampjes, als een soort armeluis disco. Ik ging vroeg slapen, dat is mijn gewoonte in dit land, doch ik kon moeilijk de slaap vatten. Er waren veel muggen, daarom had ik obat nyamuk gekocht, een soort spiraalvormige stinkende wierook, die men brandend op een blikken standaardje onder het bed zet. De muggen slaan er van op de vlucht, maar de mens die in het bed boven de brandende spiraal ligt, heeft deze ook een zware en diepe nachtrust. Ik had aan het eind van de middag, tegen mijn gewoonte in een groot glas koffie gedronken. Van koffie wordt ik altijd vreselijk wakker, daarom is het mijn favoriete drank in de ochtend, zonder koffie kom ik niet op gang. Ondanks de brandende muggenverdrijver kon ik de slaap niet vatten. Op de hoofdstraat waar het hotel waar ik logeerde is gelegen, reden de motoren af en aan, de meeste van deze motoren hadden een open uitlaat, dus leek het wel een avondlijke grandprix voor motoren die buiten gehouden werd. Pas op een heel laat uur werd het stil. Heel vroeg in de ochtend kwam de regen weer in grote bakken neer, mijn plan om verder te reizen stelde ik uit, en draaide me nog eens om…

Vrijdag 16 november 2007


Het verhaal over Bacan had ik al verteld, enkele foto’s, de meeste gemaakt in de hoofdstad Labuha, zijn hieronder te zien:


het is beter voor een Indonesisch kind dat het niet loopt, want daar wordt het moe van. De schooluniformen en rugzakkies worden ook steeds doller, alsof de kinders naar het circus gaan.



NB Het landschap in Indonesië wordt de laatste jaren verziekt door die torens voor telecommunicatie. Hier in Labuhan slechts twee, Telkom en Indosat, maar op Java staan ze echt overal, want daar zijn veel meer providers actief. Zolang er maar wordt betaald, of ze misstaan in het landschap is geen vraag voor de vergunningverlenende instantie, je wilt een modern land worden, nou die torens bewijzen dat je modern bent.