Londoh

14 juni 2008: Malaria

Op de diverse fora m.b.t. reizen in Indonesië worden vaak adviezen gevraagd en gegeven over malaria. De tendens in deze berichten is

dat mensen er niet veel vanaf weten, terwijl het, indien niet behandeld, een dodelijke ziekte kan zijn, dat in het ergste geval, bijv. Malaria Tropica. In een minder geval is men er behoorlijk ziek van. Er zijn voorbehoedsmiddelen tegen malaria, de zgn. profylaxe, die moet je op geregelde tijden slikken, te beginnen al voor je op reis gaat en tot een tijd daarna. Veel van die middelen zijn niet echt lekker, maar ja behalve hoestdrank zijn weinig medicijnen lekker, ook wordt er door veel mensen grote nadruk op bijverschijnselen van deze middelen gelegd, terwijl de malaria vergeten wordt. Dan komt er nog bij dat men vaak niet weet waar er malaria voorkomt en waar niet. En dan is er nog eens de dengue, knokkelkoorts waar geen voorbehoedsmiddelen voor zijn en steeds meer voorkomt. Niet dodelijk maar je kan er wel doodziek van worden. In Indonesië zijn er nog vele gebieden, hele eilanden, waar malaria voorkomt, er gaan veel mensen aan dood. Ook op Java komt nog malaria voor. Dan nog deze: Niemand is immuun voor malaria, maar de ziekte treft in het algemeen veel arme mensen, want heeft veel met de hygiëne te maken. Als ik mezelf naga, ik heb weinig last van stekende muggen, meer van hun gezoem, maar ze steken wel, die krengen. Twee weken geleden werd ik knettergek van die nachtelijke straaljagertjes die om mijn hoofd cirkelden, dus ging ik spuiten, met HIT. Het gif spuit je dan vooral op donkere plekken, onder het bed, onder tafeltjes. Daarna de deur dicht en wachten tot de gifwolk is opgetrokken met Bhopal in het achterhoofd. Toen ik weer de kamer in kwam, allemaal zwarte puntjes op de vloer, als ik er op trapte werden het rode vlekken, mijn eigen bloed. Ik werd er een beetje pages van. Niet dat ik aan malaria dacht, wel aan demam berdarah of de knokkelkoorts. Ik neem wel maatregelen tegen muggen, ik heb daar een elektrisch apparaatje voor, maar dat werkte tijdens bovengenoemde toestand niet goed, de muggen trokken zich er weinig van aan. Maar het waren er dan ook erg veel, misschien een goed muggenjaar, en het begin van de droge tijd, de musim kemaro, met overal nog plassen water waar de zon overdag op schijnt, ideaal voor die beeessies om in te broeden.

Zelf heb ik nooit malaria gehad, maar wel mensen gezien die getroffen waren. De eerste, een Zweedse leraar, had een maand in een onherbergzaam gebied in Aceh verbleven, hij werd daar ziek en daarom terug gebracht. Hij dacht aan griep en kocht daarvoor medicijnen. Opeens was ie dood. Dat gebeurde in 1990 in Berastagi. In 1998 was ik voor het eerst in West-Papua en had van een familie een huis te Manokwari gehuurd. De zoon des huizes hielp mij met allerlei dingen, opeens kwam hij niet meer opdagen: malaria. Toen ik hem opzocht zag ik een zielig hoopje mens, die ondanks de tropische hitte bibberde van de kou. Hij heeft de hele vakantie niets meer voor mij kunnen doen. Enige weken geleden hoorde ik van een vriend dat hij griep had met hoge koorts. De griep ging over maar kwam weer terug. Hij besloot naar de dokter te gaan, nu twee weken geleden. Bloedonderzoek wees uit dat hij de ziekte van Pfeiffer had opgelopen. Dat is een ziekte die heel lang duurt voor die genezen is, kan wel een jaar duren. Afgelopen zondag had ik de gehele dag binnen gezeten, tegen 5 uur besloot ik naar mijn vriend te gaan om te kijken hoe het met hem was. Hij zag er doodziek uit en bibberde alsof het 10 onder nul was. Nou had ik net buiten gelopen met een jas aan en vond het eigenlijk te warm voor een jas. Ik kan echter wel iets hebben op dat gebied want al jaren de tropen gewend. Toen ik hem zag en eens goed aankeek zei ik: “Het lijkt wel alsof je Malaria hebt”. De dag daarop hebben we voetbal gekeken en Oranje met 3 – 0 zien winnen, alles leek goed met hem, aan zijn gejuich te zien. Doch de dag daarop werd zijn toestand slechter, en woensdag zag ie eruit alsof ie dood ging, net een lijk, dat nog niet horizontaal legt. Naar de dokter, daarna meteen naar het ziekenhuis voor onderzoek bij de internist. Conclusie : Malaria Tertiana. Dat is een soort, er zijn verschillende soorten malaria, waar je niet dood aan gaat, maar is bijzonder geniepig. De parasiet van deze malariasoort verstopt zich in de lever en komt op een gegeven moment tevoorschijn om zijn vernietigende werk te doen. Toen bij mijn vriend malaria werd geconstateerd was hij al 4 weken ziek, had bijna geen rode bloedlichaampjes meer en moest onmiddellijk bloedtransfusies hebben, wel drie liter. Lijkt me wel lekker, vers bloed, een soort bloeddoping. Het gaat wel beter met hem, maar nog lang niet goed.

Hij is in november en december naar West Papua geweest, hij heeft daar zijn jeugd doorgebracht en hij is tevens wereldrecordhouder “Terug naar Nieuw-Guinea” ik denk dat hij daar al 20 keer is geweest. Ik ben twee keer met hem mee geweest. Kan je nagaan, begin januari terug gekomen en pas nu manifesteert zich de ziekte. Hij is ook een beetje dom geweest. Hij neemt altijd het middel Lariam mee, dat is zowel profylaxe als geneesmiddel. Deze hoef je maar 1 keer per week te slikken. Hij is echter begonnen met slikken de dag dat hij op Biak aankwam hij slikte vaak om de 8 dagen en heeft nadat hij terugkwam ook niet meer geslikt. Nou is het natuurlijk niet zeker dat dat de oorzaak is, maar….

Waarom vertel ik dit verhaal, nou ik heb het vaak over malaria, omdat het een gevaarlijke ziekte is. Ook omdat ik zelf stom ben geweest. Ik was op Halmahera en op Seram, vooral de laatste plek is een gebied dat nog sterft van de malaria, ik heb er geen seconde aan gedacht dat er op de Noord-Molukken ook malaria heerste. Ik ga er in ieder geval voor zorgen dat ik Lariam bij me heb als ik weer naar dit gebied ga.