Londoh

02 juli 2009: Fort Den Briel – Loji – Pulau Obi (IV)

Op de terugweg werd de zee behoorlijk ruw, maar niet op een manier die mij angst inboezemde. Ik genoot van de manier waarop Musa zijn bootje door en tegen de golven in stuurde. Het leek wel een

warm mes dat door een pakje verse boter sneed. Naarmate we dichter bij Laiwui kwamen hoe ruwer de zee werd. Af en toe spatte er een grote golf tegen het bootje uiteen, maar niet met een harde klap, want steeds was het Musa die op het laatste moment het roer omgooide en bijstuurde. Op een paar spetters na werd ik er niet nat van. Ik herinnerde me een decemberavond in 1970 toen ik met een vriendin de ferry van Dover naar Calais had genomen. De golven waren huizenhoog, iedereen aan boord stond overal te kotsen. Behalve ik, ik had een draaierig gevoel in mijn maag, maar meer niet. Echter toen ik van de boot was afgestapt en in de trein richting Parijs was gezeten werd ik opeens kotsmisselijk en moest naar het toilet rennen. Toen Laiwui in zicht kwam moesten we vanwege de golven naar de betonnen steiger uitwijken. Daar stapte ik af. Musa zei dat hij mij later nog zou opzoeken en voer weg. Op de wal zeiden de mensen dat Musa knettergek was om met dit weer te gaan varen. Ik was het niet met ze eens, ik had net een schitterende tocht achter de rug. Iemand die vlak bij de Noordzee is geboren is bekend met golven en schuimkoppen. Ineens realiseerde ik me dat ik stierf van de honger, dat was ik door de spannende tocht helemaal vergeten, ik riep een ojeg aan en liet me naar het eethuis van de vorige avond vervoeren. Ik at weer ikan dalam en dronk daar veel es teh manis bij.




Plaatjes Fort Den Briel – Loji – Pulau Obi



……is kaalgeslagen, hier stonden nog niet zolang geleden klapperbomen. Dat ze juist hier een haven moeten gaan bouwen. Dat is eigenlijk een grote eer voor de Portugezen, die de plek meer dan 400 jaar geleden uitgezocht hebben, dat was de beste plek die er in de wijde omgeving te vinden was. De middag na de tocht kwam Musa met een cowboyverhaal. Hij had van een familielid gehoord dat het fort niet op de locatie stond waar wij geweest waren, maar verder in de bergen. Het zou heel groot zijn en er een aantal jaren geleden nog klokgaaf bijgestaan hebben, met kanonnen en al. Van die kanonnen had ik al eerder gehoord, maar de oud-ijzerprijs in gedachten wist ik wel waar die terecht gekomen zouden zijn, bij “Krakatau Steel” te Serang. Eerst geloofde ik het verhaal van Musa en vroeg hoe hij aan dat verhaal kwam. Hij zei dat hij een nicht had gesproken en dat het verhaal van haar man afkomstig was. Het verhaal was niet te controleren, want de man had net een hartaanval gehad en verbleef in een ziekenhuis op Ternate om daarvan bij te komen. Ik hield het op een verhaal. Een fort op 20 kilometer van de kust in de bergen leek me sterk. Ik betaalde hem, zonder gezeur nam hij het bedrag in ontvangst. Hij vertelde nog vaag over moeiljkheden die hij had gehad bij Loji, de jerrycan benzene die hij had meegenomen was uit de prauw gespoeld en had hij benzine moeten zoeken.

Later toen ik op de boot van Obi naar Ternate zat hoorde ik nog een verhaal over het fort. Het zou door het bedrijf dat de aanlegsteiger aan het bouwen was helemaal weg gebulldozerd zijn. Het was voordat deze werkzaamheden begonnen nog helemaal in goede staat. Er zou documentatie bij de ‘Dinas Parawisata Propinsi” (de provinciale VVV) te Ternate aanwezig zijn. Her verhaal werd mij vol vuur verteld. Steeds bij het aanhoren van de verhalen kreeg ik het gevoel dat ik iets had gemist. Echter ik heb een stelregel : Vertrouw nooit op de verhalen van een Indonesiër, want dat zijn meestal echt verhalen, anders dan feiten. Ik houd me bezig met geschiedenis, de Indonesiërs met verhalen die mooi en aangenaam in het oor klinken. Ik was er van overtuigd dat hetgeen ik had gezien het fort ‘Den Briel’ was en dat dat fort op de drempel stond om werkelijk geschiedenis te worden, Amin.