Londoh

03 juli 2009: Ternate – Sanana per Trigana Air ATR 42/300

Ik vertrok ruim over tien uur naar de airport van Ternate voor mijn vlucht naar Sanana. Op de Bandara Sultan Babullah aangekomen constateerde ik dat het weer stampend druk was. De kandidaat-hadjis

van de Noord Molukken vertrokken omstreeks deze tijd van Ternate naar Makassar om vandaar uit hun Heilige reis naar her Arabische Mekka te gaan ondernemen. Bij zo een gelegenheid reizen er ook veel uitzwaaiers mee, en is er veel politie op de been, want de uitzwaaiers, wuiven graag tot in het vliegtuig, de politie moet voorkomen dat het afscheid uit de hand loopt. Er stond zelfs een pantserwagen bij de ingang van het vliegveld. Ik dacht “Siap”. Het is altijd wat met die hadjis, in het verleden waren er die namen een komfoor en keteltje mee, om in het vliegtuig water te koken om daarmee koffie en thee te zetten, ze moesten toch ver. In de Grote Zandbak zelf is er reeds diverse malen paniek uitgebroken onder de Indonesische aspirant-hadji’s en zijn er velen door hun landgenoten vertrapt. Zulke voorvallen zijn altijd goed om te herinneren en jezelf te realiseren voordat je een Indonesisch vliegtuig instapt, dan weet je wat je te wachten staat als er iets daarboven mis mocht gaan en Allah de zaakjes even niet in de hand heeft. Deze voorzorgsmaatregelen hoeven niet genomen te worden als men met het Pakistaanse PIA vliegt, want deze afkorting staat voor ‘Please Inform Allah’, dus voor alles is reeds gezorgd.

Op de airport aangekomen dacht ik om meteen in te checken en dan iets aan mijn ontbijt te gaan doen, want dat had ik deze ochtend nog niet gehad. Doch bij de incheckbalie van Trigana Air was geen enkele activiteit te ontdekken, afgezien een paar lijdzaam toeziende wachtenden, die men overal in Indonesië kan tegenkomen en waarvan moeilijk te zeggen valt of ze ergens bij horen, of dat het van die cementen beelden zijn die zo kunstig en levensecht in dit land vervaardigd worden. Ik keek op de klok en herinnerde me de envelop waarin het ticket zat , waarop toch duidelijk, met vette letters een stempel was gedrukt dat meldde LAPOR JAM 10.00, terwijl het reeds ruim half elf was. Ik ging een kijkje nemen achter de balie in het kantoortje dat zich daar bevond. Er zat een meisje aan een bureau, ze lachte, ik kon niet uitmaken of dit spontaan was, of dat ‘de lach’ op haar gezicht gebeeldhouwd was. Er kwam net een jongeman met een embleem van Trigana op zijn borst binnen. Ik vroeg of ik al in kon checken, want het was al ruim tijd. Ik kreeg een lang en onduidelijk verhaal voorgeschoteld, maar ik wilde niet naar het verhaal luisteren, ik wuifde het weg, alsof het een kandidaat haji was, er viel met mij deze ochtend alleen over inchecken te praten. Als men je om 10 uur laat opdraven dan mag dat niet om niets wezen, ik ben geen kleuter, redeneerde ik. Ik heb momenten dat ik zeer star kan zijn als er mij regels opgelegd worden, zeker het soort regels die ter plekke volkomen onzin blijken te zijn. Allerlei protesten en vooral woedende blikken van de jongedame, die mij vlak daarvoor nog een beetje aantrekkelijk toescheen, werden mij toebedeeld. Nog meer verhalen, ik bleef er op staan dat ik ingecheckt zou worden. Ik had geen zin in lieve uitvluchten of heel veel ‘maaf’, dus bleef gewoon doordrammen, ik had gewoon zin in ontbijt en vond niet dat ik daarom op het laatste moment kon inchecken. Er waren meer aspirant-passagiers verschenen, die vooral bleven staan om te luisteren naar wat die Barat allemaal stond te vertellen. Gisteren nog had iemand op Tidore mij gecomplimenteerd door te zeggen: “Bahasa Indonesia mengalir seperti air dari bibir mester” *). Een moment als dit is voor mij een uitstekende oefening, om te testen of het personeel een woord tussen mijn argumentatie zou kunnen krijgen. Dat lukt hun zelden, omat de argumentatie Mokums als basis heeft, de uitvoering is in bahasa Indonesia, daar kunnen ze niet tegenop. Mocht het hun eventueel wel lukken dan zou ik zo sportief zijn onmiddellijk mij over te geven , als de verloren partij, maar mijn tegenstanders hadden geen prettige wedstrijd. Ineens zag ik het gebeuren, het inchecken zou meteen beginnen.

Nou ging dat inchecken echt op zijn Indonesisch. Vijf man achter de balie, de passagiers en de porters er gezellig omheen, als een grote slimme familie die bezig is het zwarte garen met elkaar uit te vinden. Iedereen legt zijn ticket op de balie. De baliekluivers pakken van het stapeltje af, dat is van bovenaf, dus weer het typisch Indonesische systeem dat voorschrijft wie het laatst komt, die het eerst maalt. Ik had al genoeg gekankerd, en zag ik het tafereeltje lijdzaam, maar lachend aan. Mijn ticket lag ergens in de hoop, en had ik al een schietgebedje gedaan voor wat mazzel. Ik zag dat mijn ticket werd gepakt en vroeg ik of ik een windowseat kon krijgen, men keek mij verstoord aan, en zei ‘Bebas’. Ik zei ‘Oh begitu, dorong-dorong aja….’ Het meisje dat een kwartier geleden nog aantrekkelijk leek liep met een kwaaie kop weg. Ik lachte als een schaap met kiespijn en trok daarbij het domste gezicht dat ik in huis had. Ik nam mijn boarding pass in ontvangst en ging de airporttax betalen en daarna ontbijten.
.
tussen het stapeltje tickets ligt ook de mijne, door een van de personeelsleden aldaar neder gelegd. Alle baliekluivers trekken een bloedserieux gezicht, alsof ze wonderen aan het verrichten zijn.

In het restaurant was het druk, ik zag er ook allerlei bekenden, 5 Chinezen uit Sarawak die ik op Obi had ontmoet, mensen die op Ternate in hetzelfde hotel hadden overnacht. Ik nam plaats tegenover een soto slurpende westerling, die een Australisch mijningenieur bleek te zijn, die een helikopter verwachtte die hem ergens in Halmahera zou droppen. Ik bestelde een nasi goreng en een kopi. De Australiër werd opgehaald en ik bleef met mijn ontbijtje achter, dat smaakte me goed, echter de vliegen die vlieg- maar vooral landingsoefeningen in het restaurant praktiseerden maakten het verblijf aldaar niet echt aangenaam. Ik at vlug mijn ontbijt weg, dronk mijn koffie uit, rekende af en begaf mij via de veiligheidscontrole naar de wachtruimte.

van de veiligheid een bakje met in beslag genomen voorwerpen, daarin liggen maar liefst 5 afstandsbedieningen voor airconditioners. Een vreemd voorwerp om mee op reis te nemen, of….of….Inderdaad ze ontbreken vaak in hotels, dan komt er iemand de AC even aanzetten, of uit als het te koud (bbrrrr….) wordt en neemt de ‘rimot’ weer mee.

Ik nam in de wachtruimte plaats, mijn geduld werd niet al te lang op de proef gesteld voordat de oproep tot boorden kwam. Ik begaf me via de boardingpass controle naar de gereedstaande bus en we werden naar het vliegtuig gereden. Daar kwamen twee bussen tegelijk aan, kleine bussen wel te verstaan. Dus voor het vliegtuig ontstond een hoop. Ik bleef rustig, ik had mijn portie bij het inchecken al gehad.

we weten hoe precies Indonesiërs kunnen zijn, en koesteren de veilige gedachte dat 4 Indonesiërs meer weten dan slechts eentje. De schoenen zijn opvallend glimmend gepoetst. Dat hadden ze ook wel met die band aan de binnenkant kunnen doen. Gelukkig zijn Indonesiërs ook niet zwaar, stel je voor dat het luikje, dat hier als bureau dient, afbreekt bij ze scharnieren, heb je zo een dag vertraging. De schoenen zijn heel mooi gepoetst.

Het vliegtuig zag er goed gebruikt uit, een nette tweedehands (sekon). De stoelen zijn met zwart leer bekleed en zaten comfortabel. Het interieur zag er OK uit. Het stesje is niets bijzonders, maar stoort ook niet, kleding OK. Er was een andere, bij de ingang, die achterin is, die kon ik zelfs leuk noemen, haar manier van praten dan. Ik maakte een geintje waar ze alert op reageerde, vast eentje uit Menado.

Ik zat op plaats 6A, dat is naast een motor, die hoor je duidelijk, maar ja dat heb je nou eenmaal in een propellervliegtuig. Ik vond het geluidsniveau niet storend, maar vind tevens dat zo een propellermotor ‘lekker’ klinkt, heel anders dan dat fluitende jetgeluid. Op mij kwam die ATR 42/300 als een sterk werkpaard over. Ik zat me af te vragen waar dat ding vandaan kwam. Ik heb Frankrijk of Canada ingeschat omdat ik ergens een sticker in ‘t Frans en Engels opgeplakt zag. Aan zijn Engels te horen was de piloot ook een buitenlander.



Dit was mijn 31ste vliegveld in Indonesië, vliegvelden waarvan ik ooit van ben opgestegen of geland. Dat was overigens niets bijzonders, hoewel men was met verbeteringen en nieuwbouw bezig, op de rijstrook naar de ruimte waar het vliegtuig staat zag ik een paar grote gaten in het asfalt, net alsof daar een vliegtuig heel lang had gestaan en door het asfalt was gezakt.



*)Vertaling: “Bahasa Indonesia mengalir seperti air dari bibir mester” Het Indonesisch spat bij mister als water van zijn lippen.

Donderdag 22 november 2007


Vervolg>>