04 september 2009

De koeien van Boyolali

Boyolai is een Kabupaten (regentschap) op 27 kilometer ten westen van Solo op Midden Java gelegen. Het ligt schitterend want, op de hellingen van de Merapi en Merbabu. Bij helder weer heb je in die omgeving

de mooiste uitzichten die je jezelf maar wensen kan. De Merapi, 2968 meter hoog is de meest actieve vulkaan van Indonesië. Daarnaast ligt de Merbau met 3141 meter, net broer en zus die in de sawa staan als je van een afstand kijkt.

In Boyolali worden er van oudsher koeien gehouden, in en om de stad Boyolali vooral voor de melk, in Ampel dat verderop ligt vooral voor het vlees. Het is gemakkelijk om te denken dat de koeien door de Nederlanders daar zijn gebracht om de kolonialen in die buurt van melk te voorzien. Dat is wel het geval in bijvoorbeeld Bandung geweest maar niet hier. Deze veehouderij is begonnen door zgn. Sepoy, dat waren militairen uit de Bengalen in Engelse dienst. Deze waren tijdens de Engelse bezetting van Java tussen 1811 – 1816 gelegerd in het fort “De Veldwachter” te Boyolali. Toen de Engelsen zich na de bezetting van Java terug trokken voelden deze soldaten er niets voor om weer terug naar de Bengalen te gaan en vestigden zich in Boyolali om daar melkvee te gaan houden. Later is dat de voornaamste activiteit in Boyolali geworden, de plaatsnaam is synoniem met melk. Er zijn ook vleeskoeien, die worden voornamelijk in Ampel gehouden. Van dit vlees wordt veel dendeng en abon gemaakt. Dat is gedroogd vlees, het laatste in de vorm van pluizen, lekker bij de rijst.


Een grappige abon-verpakking

Als je vanaf Solo via de hoofdweg naar Semarang Boyolali binnenrijdt dan kom je langs de Simpang Tugu Sapi daar staat het volgende beeld:



Ik kreeg op dat kruispunt altijd meteen de slappe lach, want dit kan toch niet serieus genomen worden, die politieagent van cement, dan letten die Indonesiërs beter op want ze denken meteen “Hey Polisi, hati-hati”. Dan die hegjes, die middelste zelfs in de vorm van een sofa geknipt, boven alles uit die koe die daar het verkeer staat te bekijken. Plus alle reclame en andere heisa dr omheen, echt Indonesië. Op dit punt rijd je Boyolali vanaf Solo binnen, een leuk stadje en al snel kom je verderop weer een koe van cement tegen die boven de bosjes langs de weg op het verkeer uitkijkt


Als koe is zij een beetje mislukt, je moet het meer als kunst zien, een kunstkoe dus.

Daar in de buurt kan je de weg naar Selo en de Ketep pass tussen de Merapi en Merbabu nemen, een van de mooiste wegen op Midden Java, vanaf de Ketep Pass heb je een schitterend uitzicht op de Merapi


Zo helder zie je de meest actieve vulkaan ter wereld nooit, meestal is ie weggestopt achter de wolken.

Aan het begin van deze weg staat in Boyolali ook een koe om de mensen gedag te zeggen:


Zij staat een beetje in het verdomhoekje, de struiken schieten hoog op, er zit zelfs een aanplakbiljet op haar schouder. Een paar potjes witte en zwarte verf zouden ook wonderen kunnen verrichten. Wat een bende.

In Boyolali staan er nog een paar van die beelden, de koei is daar echt heilig, omdat dit beest gewoon geld voor die mensen daaro is. Hier ergens bij de pasar:


Deze is ’s avonds met kerstboomlichtjes versierd.

Ik besluit met een berichtje om te laten zien dat het daaro toch niet allemaal koe en ei is. Nog niet zolang geleden werden er een paar mannen in Ampel betrapt op het zwaarder maken van koeien die op transport naar het slachthuis zouden gaan. Zij duwden de beesten daarom een waterslang in de strot en zetten de kraan open. Als ze de kraan 6 uur hadden laten lopen dan was de koe 20 kilo zwaarder geworden, dat is pure winst, water als vlees verkopen. Er is door de politie een einde aan deze smerige praktijk gemaakt.