01 oktober 2009

Batavia Kota Banjir

Door Alwi Shahab is het derde boekje dat ik van deze schrijver heb gelezen. Van zijn vorige werkjes “Saudagar Baghdad dari Betawi” en “Maria van Engels : menantu Habib Kwitang” heb ik

bijzonder genoten, dus toen ik deze in de winkel zag leggen heb ik het boekje blindelings gekocht. Alwi Shahab schrijft voor de Islamitische krant “Republika”, gezien zijn leeftijd, hij is inmiddels 73 jaar oud beperkt hij zich tot kleine verhalende schetsjes die zijn samen te vatten onder de kop “Nostalgia Jakarta”, uit hetgeen hij schrijft blijkt dat hij erg veel van de geschiedenis en het dagelijkse leven vanaf de stichting van de stad af weet, ook heeft hij zijn eigen herinneringen aan Batavia. Dat is vrij logisch gezien zijn leeftijd heeft hij grote veranderingen mee gemaakt in de stad die eerst Batavia, toen Djakarta en nu Jakarta heet. Alwi Shahab is van Arabische afkomst, dat is aan zijn naam te zien. Hij begon zijn carrière als journalist in 1960 bij de “Arabian Press Board” te Jakarta. In 1963 ging hij als stadsreporter voor Jakarta bij Antara werken, tussen 1969 en 1978 was hij reporter aan het presidentiele paleis. In 1983 versloeg hij de communistische opstanden in het grensgebied van Maleisië en Thailand. Toen hij bij Antara met pensioen ging kwam hij bij Republika in dienst, hij is daar mentor voor de jongere journalisten. Sinds 6 jaar schrijft hij nostalgische verhalen met als onderwerp Jakarta voor deze krant


Batavia Kota Banjir – Alwi Shahab
Vi + 209 pag. Uitg. Penerbit Republika – Jakarta 2009
ISBN 978-979-1102-47-6
Prijs Rp 40.000

In het voorwoord wordt er gerept over de stichting van Jakarta op 22 juni 1527, helemaal voorbijgaand aan J.Pz Coen die in 1619 het VOC-fort te Batavia liet bouwen. Dit is typisch Indonesich, want men wil graag in het land een eigen geschiedenis hebben, het liefst met weglating van alles wat de Nederlanders daar aan “groots hebben verricht”. Hoewel over de technologie die de Blanda’s in de archipel brachten is Alwi zeer te spreken, ook over mooie oude gebouwen die inmiddels verdwenen zijn. De titel van het boek wordt ontleend an de grootste banjir die Batavia heeft gekend, die was in 1872, toen de sluis bij Sluisburg, die stond op de plek waar nu de Mesjid Istiqlal staat het begaf. In het voorwoord geeft te uitgever te kennen dat hij wil bidden dat Alwi Shahab nog lang met het schrijven van zijn stukjes door kan gaan. De verhaaltjes van Alwi zitten propvol met informatie, ik vond dat een aantrekkelijk aspect van zijn vorige boeken. Het lijkt er echter nu op dat hij er een sport van maakt om zoveel mogelijk feiten en gegevens in een verhaaltje te proppen zodat het af en toe lijkt alsof je beschreven snippers papier zit te lezen, hij springt van het ene feitje naar het andere, af en toe afgewisseld met een weetje of een eigen observatie, het geeft een zeer rommelig geheel dat de lectuur van het boek niet echt aangenaam maakt. De weetjes en de zaken die Alwi in zijn verhalen opneemt zijn zonder meer leuk, zeker voor de liefhebber van geeschiedenis, maar hij gaat er niet op door, en springt voortdurend naar een volgend feit of weetje. Waarschijnlijk doet hij dat om te laten zien hoe goed hij op de hoogte is met de geschiedenis van zijn geboortestad en wat hij allemal daarover heeft gelezen. Tijdens de lectuur kreeg ik vaak de gedachte “Daar zou ik wel meer over weten”, maar dat onthuld Alwi niet, hij dendert gewoon door en laat zijn lezer meebeleven wat hij allemaal wel weet, tot vervelens aan toe.Wat ik ook storend vind is dat Alwi de lezers voortdurend voorhoudt hoe slecht de Blanda’s wel waren. Het lijkt wel de indoctrinatie uit de Soekarnotijd. Hij behoort tot de ouderen die de revolutie hebben meegemaakt, we leven echter in 2009 er is sinds die periode heel wat gebeurd in Indonesië waar de buitenstaander ook vreemd tegen aan kijkt. Hij is echter over alles waar Indonesië op staat zeer positief. Ook wordt de islam regelmatig genoemd, als iets waar de Indonesiër niet buiten kan en waar die Blanda’s erg op tegen waren, maar de islam is sterker en overwint altijd. Dat is zeker om de lezers van de islamitische Republika die ooit door Habibie is opgericht een riem onder het hart te steken. Alwi heeft het vaak ook over hoeren en hoerenbuurten, hij lijkt wel een liefhebber, hij weet de details heel goed te beschrijven.De tram in Batavia en Jakarta is ook een voortdurend terugkerend thema.

Ik heb dit boekje met gemengde gevoelens gelezen en er lang niet zo van genoten als van de vorige twee die ik gelezen heb. Die Alwi probeert veel te veel versnipperde informatie in zijn verhalen te stoppen, je springt al lezende voortdurend met de schrijver van de hak op de tak en krijgt eigenlijk geen duidelijk beeld van hetgeen hij wil vertellen. Het heeft veel weg van een oude man die onsamenhangend aan het vertellen is over vroeger. Heel jammer.

Alwi heeft nog een weblog waar zijn verhaaltjes op staan, dat is HIER te vinden