13 november 2009

Het spruitjesblog van Mooinesië

Het meest geliefde voedsel in Brabant is spruitjes. Er wonen in deze provincie nogal veel varkens, deze beesten vreten erg veel en daarom schijten zij voortdurend. Hetgeen zij uitschijten wordt weer

door de spruitjes gegeten en die gedijen er zeer goed bij. Als de R weer in de,maand is staan de Brabantse velden vol met deze kleine groentjes en loopt de Brabander het kwijl uit zijn of haar mond bij de gedachten aan een maaltje gestoofde kooltjes. In de donkere maanden hangt er in de steden daar, vooral in Eindhoven een wolk van penetrante spruitjeslucht, waar de inwoners van deze stad niet buiten kunnen. Omdat de lucht van spruitjes zo sterk is blijft deze aan elke volwassen inwoner van deze stad hangen en is dat iets dat iedere Eindhovenaar van boven de 20 zo typeert.

Eindhovenaren zijn in het algemeen een diep gefrustreerd volkje, dat komt door hun verleden, eerst hebben ze eeuwenlang hun schrale grond bewerkt, varkens gehouden en spruitjes gekweekt, toen verscheen er op een dag de profeet Philips die predikte dat ze gloeilampen moesten maken. Ondanks de productie van miljoenen van deze artikelen in de loop der jaren lukte het geen enkele Eindhovenaar het licht te zien, wat ze ook probeerden de kruipruimte waar zich hun hersenen bevinden bleef duister en bleven ze ver achter bij hun mede-inwoners van het lage landje bij de grote haringvijver. Die haringvijver kenden ze niet echt zij dachten dat hun wereld niet groter was dan Eindhoven en omgeving wat een sterk bekrompen verstand en een kort blikveld veroorzaakte vertroebeld door jaloezie en achterklap. Gelukkig wist de Profeet Philips daar wel raad mee, hij liet ze TV’s maken en door dit glazen oog werd hen een venster op de wereld verschaft. Zij kwamen toen aan de weet dat Amsterdammers reeds eeuwen geleden over de wereldzeeën voeren, daarbij volkeren onderwierpen en naar hun hand zetten, en daar leuk aan verdienden. Een Amsterdammer krijg je een fabriek niet in, laat staan dat er ooit een Amsterdammer is geweest die draadjes aaneen soldeerde, dat is hen te min, laten we het sterker stellen, het komt niet eens in hem op om zulke minderwaardige activiteiten te ontplooien. Een Amsterdammer trekt zodra hij een beetje kan lopen de wijde wereld in, gaat met gemak om met welk volk dan ook, omdat ze zo goed gebekt zijn. De gemiddelde Amsterdammer kan al lekker lullen voordat hij geboren is, dat geeft hem een wereldwijde voorsprong op provinciale boertjes.

Door de komst van de TV die ze zelf ook nog eens maakten kreeg de gemiddelde Eindhovenaar een kijk op de wereld die ietsje verder ging dan hun neus lang was, die blik was vooral op Amsterdam gericht, voor de Eindhovenaar was Amsterdam een bolwerk van slimheid en branie, zo wilden zij ook graag zijn. Omdat ze van de Profeet Philips geleerd hadden hoe ze dingen na moesten doen, Profeet Frits soldeerde twee draadjes aan elkaar en na een jaar kon de gemiddelde Eindhovenaar dat ook, gingen ze de Amsterdammers nadoen. Zo wisten zij dat de Amsterdammers de ontdekking van Indonesië hadden gefinancierd door een stelletje provincialen wat schepen ter beschikking te stellen en deze naar het oosten te laten varen, zo vonden zij de nootmuskaat en kruidnagelen, waarvan de opbrengsten hun de mooiste stad ter wereld opleverden. Eindhovenaren wilden ook een mooie stad, het resultaat was de lelijkste stad van het lage landje, dat kan je wel aan hun overlaten. Dat was ook wel enigszins te wijten aan de hemelvaart van hun profeet Frits Philips. De gebroeders Van Doorne hebben geprobeerd de rol van profeet Philips over te nemen, maar de auto’s die zij maakten waren eerder belachelijk dan er sprake was van een vervoermiddel. De lampen en de TV’s worden inmiddels in China gemaakt. Na al deze debacles gooiden Eindhovenaren het over een andere boeg en gingen kolonialiseren, natuurlijk net in een tijd dat dit al helemaal uit de mode was. Eén van hen Jeroen van der Linden, een buitenechtelijke zoon van een Philips-corveeër had op de gratis TV die zijn oude heer bij een 25 jarig jubileum bij de Zaak geschonken had gekregen een programma over alle ontdekkingen en avonturen van de Amsterdammers gezien en besloot hetzelfde te gaan doen. Zijn moeder had voor dat zij een rustig leven als huisvrouw in het Eindhovense ging leven als hoer op Katendrecht gewerkt. Bij een nogal ruw nummertje met een Ierse zeeman was het condoom geknapt en het resultaat daarvan was het roodharige monstertje dat zich tegenwoordig Yerun noemt. Omdat Y. zich nogal schaamde voor zijn haarkleur en ook de meisjes hem uitlachten is hij toen naar Indonesië getrokken omdat hij van horen zeggen had dat je daar voor 5 centen nog op de kut kon, iets dat zijn diepste wens was, zijn handen waren al lange tijd moe gerukt. Het is nogal verbazingwekkend maar ondanks zijn nogal vreemde afkomst was Y. een slim jongetje, hij kon al heel snel leuk met computertjes spelen en begon met het kopiëren van iedere website die hij op het net vinden kon en noemde dit Mooinesie.

Inmiddels woont dit rooie Eindovense hoerenjong al weer jaren in de Gordel van Karbouwenstront, omdat zijn grote voorbeeld Ir. Frits Philips de profeet uithing is hij dat ook gaan doen, beter gezegd nadoen want hij wordt gekweld door fantasieloosheid. Hij heeft wat Einhovenaren om zich heen verzameld en predikt nu zijn Mooinesiche Evangelie vanuit het voormalige Batavia. Wij zijn er in geslaagd om een van zijn grote geheimen achter zijn succes te bemachtigen. Hij heeft namelijk op de deur van zijn plee te aldaar, op de plek waar ieder normaal mens zijn verjaarskalender heeft hangen een recept voor het koken van spruitjes gehangen. Dit luidt als volgt:


”Maak de spruitjes schoon door de verdorde blaadjes en een klein stukje van het stronkje af te snijden. Snijdt de stronkjes kruislings in. Zet ze enige tijd in ruim koud water om het zand te laten bezinken, schep ze dan voorzichtig uit en was ze dan nog zoveel keren, tot er volkomen helder water afkomt. Laat ze in ruim kokend water met zout, zonder deksel in enige uren gaar koken. Laat ze op een vergiet zo droog mogelijk uitdruipen, doe ze terug in de pan en stoof ze met een klontje margarine tot ze zo zacht zijn dat ze op de tong smelten. Rasp er wat nootmuskaat over (vraag aan een Amsterdammer wat dit is)”

Hij heeft dit recept van zijn mammie gekregen en is dit zijn kostbaarste bezit, dat hij dagelijks leest terwijl hij schijt om de juiste geur op te wekken. Hij leeft zo tot zijn grote vreugde in de spruitjesgeur waar geen enkele Eindovenaar buiten kan.We zijn blij dat onze lezers nu een verklaring hebben waarom zijn blog zo vol spruitjeslucht zit, die als je niet oppast zelfs uit de monitor komt aanwaaien. Zijn grote liefde voor spruitjes komt ook tot uiting in het logo waaronder zijn site verscholen ligt.