Reacties
Ed Vos schreef:
Dit boek van Mevrouw Haasse kwam in 1948 uit, de strijd in Indonesië was in volle gang, dat is vast een van de beweegreden geweest waarom zij dit boek schreef, misschien wel een romantische gedachte, maar dat is het recht van de schrijfster, ze is niet gebonden aan de realiteit. Zij drukt gevoelens van spijt uit, want gedurende de lectuur begrijpt de lezer dat zij zielsveel van het land houdt. Voor haar boek grijpt zij terug wat zij in Indië had meegemaakt, in de koloniale tijd daarom zou je het een koloniaal boek kunnen noemen.
Ik schaam me dood (?), maar ik heb dit boekje in tegenstelling tot mijn vrouw nooit gelezen.
Van haar heb ik - zij is Indonesische - nooit een kritisch geluid over het boek gehoord.
Wel heb ik de film gezien.
Ik heb wel 3 afleveringen van Jurassic Parc gezien, en heb ik nooit vragen gesteld over het waarheidsgehalte van het vertoonde. Van Gogh schilderde overigens toch ook niet naar de natuur? En wie heeft niet genoten van Mickey Mouse de Donald Duck, het boek Genesis en degelijke?
Waarom zou je dan ook het boek van Hella Haasse al te kritisch moeten analyseren, als ware het een documentaire?
Dat zij, als vrouw, over de zieleroerselen en 't doen en laten van jongetjes schreef, dat moet zij toch zelf weten? Dat is toch niet verboden?
Evenmin als zij de gehele Indische maatschappij vanuit haar totok-positie en optiek aan [/be]schouwde.
Je vindt het een mooi boek of niet, en ik vind al die kritiek op dit boek vanuit bepaalde - niet Indonesische - hoek dan ook totaal overdone.
Niks beters te doen zeker.
Ik schaam me dood (?), maar ik heb dit boekje in tegenstelling tot mijn vrouw nooit gelezen.
Van haar heb ik - zij is Indonesische - nooit een kritisch geluid over het boek gehoord.
Wel heb ik de film gezien.
Ik heb wel 3 afleveringen van Jurassic Parc gezien, en heb ik nooit vragen gesteld over het waarheidsgehalte van het vertoonde. Van Gogh schilderde overigens toch ook niet naar de natuur? En wie heeft niet genoten van Mickey Mouse de Donald Duck, het boek Genesis en degelijke?
Waarom zou je dan ook het boek van Hella Haasse al te kritisch moeten analyseren, als ware het een documentaire?
Dat zij, als vrouw, over de zieleroerselen en 't doen en laten van jongetjes schreef, dat moet zij toch zelf weten? Dat is toch niet verboden?
Evenmin als zij de gehele Indische maatschappij vanuit haar totok-positie en optiek aan [/be]schouwde.
Je vindt het een mooi boek of niet, en ik vind al die kritiek op dit boek vanuit bepaalde - niet Indonesische - hoek dan ook totaal overdone.
Niks beters te doen zeker.
17 november 2009 14:00:51
Londoh schreef:
Hi Ed, Zou je Tita niet even kunnen vragen wat zij van dat boek denkt, daar ben ik echt zeer benieuwd naar. SA voert weer ergens het alwetende en hoogste woord over ongelijkwaardige vriendschappen. De Javaanse frustratie druipt er vanaf, die kan alleen gecompenseerd worden door betweterij.
17 november 2009 15:34:17
Ed Vos schreef:
He Lon,
Ze las het boek een jaar of twee geleden, dus toen ze maar net 4 jaar was ingeburgerd. Vervolgens de film gezien.
Ze vond alles maar 'gewoon". Nou ga ik niet volledig af op haar mening,; zij is overigens een nationalistisch persoontje en zwaar beinvloed door haar Golkar vader en de inhoud van de geschiedenisboekjes aldaar, waarin ook maar halve waarheden worden verkondigd.
Ik zou liever afwachten wat Indonesiers, want Oeroeg is ook in het Indonesisch vertaald, van dat boek denken.
Ja dat gelul over ongelijkwaardige vriendschappen dat is het napraten van indo's in ons land. Misschien ook de mening nabauwen van Tjalie Robinson. Je weet toch dat die man, SA, in de smaak wil vallen bij het "indisch" gedeelte van ons land.
Kijk, wanneer men - bepaalde indo's - in die tijd al de zijde van de indonesiers had gekozen en gebleven waren om het land op te bouwen, dan had ik hen ook nu op hun woord geloofd. Maar ja, wanneer men toen al nauwelijks ingeburgerd was en het maleis of het bahasa (na 1928) ook niet eens sprak , dan valt er niks op te bouwen in dat land, zou ik menen.
Nu moet men ook maar niet al te zeer de zijde van Indonesiers toen kiezen en nu pronken met hun bi-culturaliteit en multiculturalisme. Dit lijkt ook op een verlate spijtbetuiging of interessantdoenerij.
Maar ook zij - die bepaalde indo's - stonden even ver van de Indische (lees indonesische) maatschappij als Haasse.
Ik heb de man SA ook nooit kunnen betrappen op originele ideeen of iets wat op een eigen mening lijkt. Was hij een zware nationalist, met uitgesproken hem ingepeperde nationalistische ideeen , dan had ik hem (hoe gek dit ook klinkt) geloofd. Maar nu zeker niet.
Een Indonesier die in zijn eigen land op vakantie is en de weg niet eens weet naar zijn favoriete lokale eettentje (warung makan), maar wel naar die luxe hotels en luxe malls, vertrouw ik niet zo erg.
Typisch voor iemand die zich schaamt over zijn land en de lokale gebruiken van zijn volk.
Wat dat boekje van Haasse betreft: het is gewoon een romannetje en geen geschiedenisboek.
Het gaat over de vriendschap tussen een indonesier - een inlander - en een totok.
Niet over een vriendschap tussen een indo en een totok of een indo aka Nederlands-Indische jongen met zijn djongos.
Ter informatie: de indonesiers nemen het de totoks niet eens zo kwalijk dat zij zo waren als zij waren, hun penjajah, maar op die indo's daar valt wel heel veel aan te merken.
De afkeurende mening en kritiek van indo's over/op dit boek vind ik dan ook niet interessant.
Ze las het boek een jaar of twee geleden, dus toen ze maar net 4 jaar was ingeburgerd. Vervolgens de film gezien.
Ze vond alles maar 'gewoon". Nou ga ik niet volledig af op haar mening,; zij is overigens een nationalistisch persoontje en zwaar beinvloed door haar Golkar vader en de inhoud van de geschiedenisboekjes aldaar, waarin ook maar halve waarheden worden verkondigd.
Ik zou liever afwachten wat Indonesiers, want Oeroeg is ook in het Indonesisch vertaald, van dat boek denken.
Ja dat gelul over ongelijkwaardige vriendschappen dat is het napraten van indo's in ons land. Misschien ook de mening nabauwen van Tjalie Robinson. Je weet toch dat die man, SA, in de smaak wil vallen bij het "indisch" gedeelte van ons land.
Kijk, wanneer men - bepaalde indo's - in die tijd al de zijde van de indonesiers had gekozen en gebleven waren om het land op te bouwen, dan had ik hen ook nu op hun woord geloofd. Maar ja, wanneer men toen al nauwelijks ingeburgerd was en het maleis of het bahasa (na 1928) ook niet eens sprak , dan valt er niks op te bouwen in dat land, zou ik menen.
Nu moet men ook maar niet al te zeer de zijde van Indonesiers toen kiezen en nu pronken met hun bi-culturaliteit en multiculturalisme. Dit lijkt ook op een verlate spijtbetuiging of interessantdoenerij.
Maar ook zij - die bepaalde indo's - stonden even ver van de Indische (lees indonesische) maatschappij als Haasse.
Ik heb de man SA ook nooit kunnen betrappen op originele ideeen of iets wat op een eigen mening lijkt. Was hij een zware nationalist, met uitgesproken hem ingepeperde nationalistische ideeen , dan had ik hem (hoe gek dit ook klinkt) geloofd. Maar nu zeker niet.
Een Indonesier die in zijn eigen land op vakantie is en de weg niet eens weet naar zijn favoriete lokale eettentje (warung makan), maar wel naar die luxe hotels en luxe malls, vertrouw ik niet zo erg.
Typisch voor iemand die zich schaamt over zijn land en de lokale gebruiken van zijn volk.
Wat dat boekje van Haasse betreft: het is gewoon een romannetje en geen geschiedenisboek.
Het gaat over de vriendschap tussen een indonesier - een inlander - en een totok.
Niet over een vriendschap tussen een indo en een totok of een indo aka Nederlands-Indische jongen met zijn djongos.
Ter informatie: de indonesiers nemen het de totoks niet eens zo kwalijk dat zij zo waren als zij waren, hun penjajah, maar op die indo's daar valt wel heel veel aan te merken.
De afkeurende mening en kritiek van indo's over/op dit boek vind ik dan ook niet interessant.
17 november 2009 16:49:44
Londoh schreef:
Hi Ed,
Ik zou je ook willen afraden om je te "schamen" dat je dit boek niet gelezen hebt. Ik heb het beschouwd als een soort huiswerk, maar ik vond er eigenlijk weinig aan. Afgezonderd van wat mooie zinnen en passages. Het is gewoon mijn soort boek niet, te romantisch. Geef mij maar een moeilijk geschiedenisboek met saaie feiten.
Vandaag was ik op het KIT (ben SA niet tegengekomen, wel een wonderschone Ghanese negerin). Ik maakte daar een praatje over VOC forten en kreeg toen een wonderschoon boek onder de neus gedouwt, deze:
Kost maar liefst 350 euro, ik zit er hard over te denken om het te kopen, want was zo onder de indruk, zo groot en mooi uitgevoerd, weegt maar liefst 12 kilo.
Ik zou je ook willen afraden om je te "schamen" dat je dit boek niet gelezen hebt. Ik heb het beschouwd als een soort huiswerk, maar ik vond er eigenlijk weinig aan. Afgezonderd van wat mooie zinnen en passages. Het is gewoon mijn soort boek niet, te romantisch. Geef mij maar een moeilijk geschiedenisboek met saaie feiten.
Vandaag was ik op het KIT (ben SA niet tegengekomen, wel een wonderschone Ghanese negerin). Ik maakte daar een praatje over VOC forten en kreeg toen een wonderschoon boek onder de neus gedouwt, deze:
Kost maar liefst 350 euro, ik zit er hard over te denken om het te kopen, want was zo onder de indruk, zo groot en mooi uitgevoerd, weegt maar liefst 12 kilo.
17 november 2009 17:10:50
Ed Vos schreef:
Iemand van jouw leeftijd zou zo'n boek moeten kopen als bron voor een toekomstig geschiedenisboek. Hoef je niet voortdurend naar het KIT te gaan en wij hebben er als potentiele lezers ook iets aan.
Als verzamelobject zou ik het je afraden, want dat boek neem je niet mee wanneer je gaat hemelen :-))
Als verzamelobject zou ik het je afraden, want dat boek neem je niet mee wanneer je gaat hemelen :-))
17 november 2009 17:29:28
Ed Vos schreef:
Al jaren kom ik op Indische sites, maar wordt er meestal afgeknikkerd, het is een hobby van webmasters van Indo- en sites over Indonesië mij te bannen, ben ik gelukkig mee want dat is een van de drijfveren achter dit weblog, in combinatie met mijn eigenwijsheid.
Even terug op dit onderwerp en daarna schluss, ja ik ben ook trots op mijn Duitse afkomst ;-)) Kind van 4 culturen toch?
Op dit blog tref ik zoveel indische onderwerpen aan, dat het me ten zeerste verbaast dat men vanuit "indische" sites niet naar jou linkt. Op 1tje na zag ik toch duidelijk
Hoogst merkwaardig. Doodgezwegen misschien ? Het indisch zwijgen.
Even terug op dit onderwerp en daarna schluss, ja ik ben ook trots op mijn Duitse afkomst ;-)) Kind van 4 culturen toch?
Op dit blog tref ik zoveel indische onderwerpen aan, dat het me ten zeerste verbaast dat men vanuit "indische" sites niet naar jou linkt. Op 1tje na zag ik toch duidelijk
Hoogst merkwaardig. Doodgezwegen misschien ? Het indisch zwijgen.
17 november 2009 17:48:35
Londoh schreef:
Ik heb een heel lang stuk over het verzet in de Vogelkop hier neergezet, dat waren in he talgemeen Indo's die in de Vogelkop tegen de Japanners vochten. Ik wilde daar meer bekendheid aan geven, het interesseert hun echter niet. Wel de opa van John Heitinga en de vrouw van Rafael van der Vaart, dat is belangrijk voor de Indo's en zich afzetten tegen de NL regering. Ik hoef allang niet meer, dit blog loopt goed genoeg, in ieder geval zeer naar mijn zin, daar helpt geen Indo aan mee.
18 november 2009 06:21:47
Londoh schreef:
Ik had over Oeroeg gedroomd en kon de strekking van die droom helemaal herinneren. Net toen al die Indo’s het er over eens waren dat het een schandalig koloniale roman was die ongelijkwaardige vriendschap promootte. De Indo’s hadden ene Surya Atmadja als woordvoerder gekozen, een als Javaan verklede Indo, of was het andersom. Juist toen SA hakkelend en met lange omwegen aan zijn verhaal was begonnen kwam er eentje binnenrennen. Hij had iets ontdekt dat toch wel sensationeel was, het originele manuscript van Oeroeg dat nog bij de Boekenweek geschenkencommissie onder in een lade lag. Het blijkt dat er veel in geknipt is geworden, daarom was het boekje zo dun. In de oorspronkelijke versie hadden de hoofdpersoon en Oeroeg een seksuele relatie, het ging er in sommige hoofdstukken heel heet aan toe, eerst met gezoen, daarna met geruk en aan het eind was het elkaar pijpen op een naar adem snakkende wijze. Echt hoofdstukken die je met rode oortjes zit te lezen. Zo een relatie kon echter niet in 1948 en heeft de commissie daar een einde aan gemaakt en alleen de onschuld gepubliceerd en zodoende 60 jaar later de Indo’s op een dwaalspoor gebracht.
18 november 2009 07:23:19
Peter schreef:
Tjeemig wat een droom. Helaas zijn de hoofdrolspelers in deze novelle niet meer te vinden. Misschien zouden zij alles beamen hetgeen jij in jouw dromen hebt gezien. Behalve dan SA die als een soort demon uit lang vervlogen tijden ineens op duikt. Dat is een zeer angstige ervaring.
Verder kan ik mij indenken dat Oeroeg zich van het begin af aan zich zeer verlegen heeft gevoeld door de handelingen van de hoofdpersoon en daardoor mede de revolutie heeft gesteund. Dat de hoofdpersoon later is terug gegaan om zijn paradijslijke ervaringen terug te vinden is jammer. Het verleden ligt achter je.
Verder kan ik mij indenken dat Oeroeg zich van het begin af aan zich zeer verlegen heeft gevoeld door de handelingen van de hoofdpersoon en daardoor mede de revolutie heeft gesteund. Dat de hoofdpersoon later is terug gegaan om zijn paradijslijke ervaringen terug te vinden is jammer. Het verleden ligt achter je.
19 november 2009 18:27:54
Ed Vos schreef:
Even terug naar Oeroeg
Ergens op een forum verwees onze ahli SA naar een weblog met daarin een bespreking van het boek Oeroeg. Ik heb toen maar effe gekeken.
HIER de link
Ik heb veel respect voor Pino als therapeut, psycholoog en wat dies meer zij, maar in zijn ijver om de totok af te schilderen als gewetenloze koloniaal
slaat hij in deze passage de plank volledig mis:
En de Indonesiër kent ook heel goed het begrip Putupan. Een woord dat in hedendaags Nederlands niet terug te vinden is, maar via Google aan de vergetelheid kan worden ontrukt. Voor de haastigen: Putupan als begrip heeft te maken met gras maaien; maar ook met met de grond gelijkmaken van een dorp en de inwoners vrouwen en kinderen incluis af te slachten.Wat Mladic met 4 á 5000 moslims (telling VN) deed zou je een Putupan kunnen noemen; en uiteraard wat kapitein Westerling in 1948 met zo'n 4 á 5000 moslims deed ook (4 á 5000 volgens Nederlandse tellingen). Maar Mladic was een schurk en kapitein Raymond Westerling streed in een politionele actie voor de rechtvaardige belangen van Heren van de Thee en andere Nederlanders die niet als Hella Haasse ver weg en veilig in Nederland woonden.
In 2000 had ik een Tijdlijn van de geschiedenis van Bali, en legde ik al uit wat een puputan was. Dat was een zelfkrissing of doding door de inheemsen..
Dit kan ook gebeuren door in trance (al dan niet onder invloed van dans en drank) je gewoon te werpen of zonder het geringste teken van overgave te marcheren voor het geweervuur van de vijand de Hollander omdat je denkt dat je onkwetsbaar bent (puputan Lombok). De bekende puputan in Bali vond plaats nadat de kapitein van het Chineze schip Sri Kumula, die onder Hollandse vlag en bescherming voer, de Hollanders verweet van nalatigheid, omdat zijn gestrande schip door de Balinezen geheel werd beroofd van zijn lading.
Toen de Hollanders als deurwaarders (na een sommatie tot teruggave) verhaal gingen halen bij de vorst van Badung kristen hij en de zijnen zich voor de ogen van de verbaasde militairen. Er stierven toen ca 3000 mensen, sinds die tijd hielden de Hollanders de Balinezen een hand boven het hoofd, ja zij begonnen Bali zelfs als vakantie-eiland te propageren!!
Hier
http://www.vkblog.nl/bericht/249560/De_Indo_diaspora
in zijn lofzang op de indo schrijft Pino:
Wij Indo's zijn van nature gevoeliger, emotioneler, verfijnder in ons optreden. We hebben een betere smaak voor voedsel en kleuren. Wij kunnen ons erop beroemen dat toen de BorobĂşdur gebouwd werd het Paleis op de Dam nog bedacht moest worden. De gamelanmuziek bestond al toen ze hier nog op muziek van tamboerijn en varkensblaas de driekusman dansten.
Je hoeft niet neer te kijken op Nederlanders als je maar beseft dat jij en alleen jij de innerlijke rijkdom die je in je draagt tot bloei kunt laten brengen. Wees een diaspore van de Indocultuur en verrijk de Nederlandse beschaving.
Sic
De moraal: geloof niet alles wat er op internet staat, ook al is het geschreven door iemand met een titel.
Ergens op een forum verwees onze ahli SA naar een weblog met daarin een bespreking van het boek Oeroeg. Ik heb toen maar effe gekeken.
HIER de link
Ik heb veel respect voor Pino als therapeut, psycholoog en wat dies meer zij, maar in zijn ijver om de totok af te schilderen als gewetenloze koloniaal
slaat hij in deze passage de plank volledig mis:
En de Indonesiër kent ook heel goed het begrip Putupan. Een woord dat in hedendaags Nederlands niet terug te vinden is, maar via Google aan de vergetelheid kan worden ontrukt. Voor de haastigen: Putupan als begrip heeft te maken met gras maaien; maar ook met met de grond gelijkmaken van een dorp en de inwoners vrouwen en kinderen incluis af te slachten.Wat Mladic met 4 á 5000 moslims (telling VN) deed zou je een Putupan kunnen noemen; en uiteraard wat kapitein Westerling in 1948 met zo'n 4 á 5000 moslims deed ook (4 á 5000 volgens Nederlandse tellingen). Maar Mladic was een schurk en kapitein Raymond Westerling streed in een politionele actie voor de rechtvaardige belangen van Heren van de Thee en andere Nederlanders die niet als Hella Haasse ver weg en veilig in Nederland woonden.
In 2000 had ik een Tijdlijn van de geschiedenis van Bali, en legde ik al uit wat een puputan was. Dat was een zelfkrissing of doding door de inheemsen..
Dit kan ook gebeuren door in trance (al dan niet onder invloed van dans en drank) je gewoon te werpen of zonder het geringste teken van overgave te marcheren voor het geweervuur van de vijand de Hollander omdat je denkt dat je onkwetsbaar bent (puputan Lombok). De bekende puputan in Bali vond plaats nadat de kapitein van het Chineze schip Sri Kumula, die onder Hollandse vlag en bescherming voer, de Hollanders verweet van nalatigheid, omdat zijn gestrande schip door de Balinezen geheel werd beroofd van zijn lading.
Toen de Hollanders als deurwaarders (na een sommatie tot teruggave) verhaal gingen halen bij de vorst van Badung kristen hij en de zijnen zich voor de ogen van de verbaasde militairen. Er stierven toen ca 3000 mensen, sinds die tijd hielden de Hollanders de Balinezen een hand boven het hoofd, ja zij begonnen Bali zelfs als vakantie-eiland te propageren!!
Hier
http://www.vkblog.nl/bericht/249560/De_Indo_diaspora
in zijn lofzang op de indo schrijft Pino:
Wij Indo's zijn van nature gevoeliger, emotioneler, verfijnder in ons optreden. We hebben een betere smaak voor voedsel en kleuren. Wij kunnen ons erop beroemen dat toen de BorobĂşdur gebouwd werd het Paleis op de Dam nog bedacht moest worden. De gamelanmuziek bestond al toen ze hier nog op muziek van tamboerijn en varkensblaas de driekusman dansten.
Je hoeft niet neer te kijken op Nederlanders als je maar beseft dat jij en alleen jij de innerlijke rijkdom die je in je draagt tot bloei kunt laten brengen. Wees een diaspore van de Indocultuur en verrijk de Nederlandse beschaving.
Sic
De moraal: geloof niet alles wat er op internet staat, ook al is het geschreven door iemand met een titel.
21 november 2009 14:11:14
W A Henskens schreef:
Putupan moet zeker putusan zijn ,Putupan is inde kamus Indoneia niet te vindenn
13 januari 2010 08:28:43
marco schreef:
Mag ik even?
Londoh schreef:
"Ik heb aan één kant met Indo’s te doen, omdat het een bevolkingsgroep was die doordat ze op het verkeerde paard hadden gewed hun geboortegronden moesten verlaten en kwamen in een land terecht dat zij altijd gesteund hadden doch waar zij zich niet welkom en thuis voelden. De vaders en moeder achter deze gedachten zijn bijna allemaal al dood, de kleinkinderen proberen de afkeer echter in leven te houden, dat is hun met de sendok bubur ingegeven."
Ik heb het idee dat deze gefrustreerde gemengdbloedigen vooral in Nederland uitstekend gedijen in een zelf gecreëerd Indo-fort. In Indonesië speelt dit voor zover ik weet geen enkele rol. Indo's vormen er geen kliekjes (al is er recent wel wat meer belangstelling voor de Europese roots - vooral gevoed door een soort neo-koloniale stroming die onder meer een winkelcentrum als 'Parijs van Java' te Bandung voortgebracht heeft: nep artdeco geveltjes, poffertjespaleizen en wat al dies meer zij), ze spreken er geen pecok, doen niet hoog op over een of andere vermeende culinaire of muzikale erfenis, etc. Er bestaat daar nauwelijks een Indo-cultuur. Men hoort gewoon tot een of andere sociale klasse (vaak een wat westers georiënteerde, vaak christelijke hogere klasse waar ook veel beter gesitueerde Chinezen toe behoren), ziet er soms wat lichter uit dan gemiddeld en spreekt nog wat Nederlands. That's it. Geen Tempo Doeloe verheerlijking, geen Pasar Malam, geen Tong Tong, etc.
Overigens las ik dat Jakarta het aantal 'eurasians' in Indonesië schat op ongeveer 2 miljoen, waarvan naar schatting tweederde hun Europese bloed te 'danken' heeft aan de koloniale tijd. Oftewel ca 1,3 miljoen Indo's in Indonesië. Klinkt een stuk aannemelijker dan de op Indo-sites vaak aangehaalde 12,000 armlastige 'warna negara's' die op een of andere manier letterlijk de boot gemist hebben. Ik geloof best dat er een stuk of tienduizend ex-landgenoten tegen hun wil in zijn blijven plakken. Maar er zijn nog veel meer ex-landgenoten die willens en wetens voor de republiek hebben gekozen. Die groep wordt in Indisch gefrustreerd Nederland liever doodgezwegen. Let alone de tienduizenden (en hun honderduizenden nakomelingen) die niet door hun Europese paps zijn erkend en met Europese achternaam in de kampong zijn verdwenen...
Londoh schreef:
"Ik heb aan één kant met Indo’s te doen, omdat het een bevolkingsgroep was die doordat ze op het verkeerde paard hadden gewed hun geboortegronden moesten verlaten en kwamen in een land terecht dat zij altijd gesteund hadden doch waar zij zich niet welkom en thuis voelden. De vaders en moeder achter deze gedachten zijn bijna allemaal al dood, de kleinkinderen proberen de afkeer echter in leven te houden, dat is hun met de sendok bubur ingegeven."
Ik heb het idee dat deze gefrustreerde gemengdbloedigen vooral in Nederland uitstekend gedijen in een zelf gecreëerd Indo-fort. In Indonesië speelt dit voor zover ik weet geen enkele rol. Indo's vormen er geen kliekjes (al is er recent wel wat meer belangstelling voor de Europese roots - vooral gevoed door een soort neo-koloniale stroming die onder meer een winkelcentrum als 'Parijs van Java' te Bandung voortgebracht heeft: nep artdeco geveltjes, poffertjespaleizen en wat al dies meer zij), ze spreken er geen pecok, doen niet hoog op over een of andere vermeende culinaire of muzikale erfenis, etc. Er bestaat daar nauwelijks een Indo-cultuur. Men hoort gewoon tot een of andere sociale klasse (vaak een wat westers georiënteerde, vaak christelijke hogere klasse waar ook veel beter gesitueerde Chinezen toe behoren), ziet er soms wat lichter uit dan gemiddeld en spreekt nog wat Nederlands. That's it. Geen Tempo Doeloe verheerlijking, geen Pasar Malam, geen Tong Tong, etc.
Overigens las ik dat Jakarta het aantal 'eurasians' in Indonesië schat op ongeveer 2 miljoen, waarvan naar schatting tweederde hun Europese bloed te 'danken' heeft aan de koloniale tijd. Oftewel ca 1,3 miljoen Indo's in Indonesië. Klinkt een stuk aannemelijker dan de op Indo-sites vaak aangehaalde 12,000 armlastige 'warna negara's' die op een of andere manier letterlijk de boot gemist hebben. Ik geloof best dat er een stuk of tienduizend ex-landgenoten tegen hun wil in zijn blijven plakken. Maar er zijn nog veel meer ex-landgenoten die willens en wetens voor de republiek hebben gekozen. Die groep wordt in Indisch gefrustreerd Nederland liever doodgezwegen. Let alone de tienduizenden (en hun honderduizenden nakomelingen) die niet door hun Europese paps zijn erkend en met Europese achternaam in de kampong zijn verdwenen...
13 januari 2010 16:38:05
Ed Vos schreef:
Permisi,
Afgezien van de grote groep indo's in Nederland die het nauwelijks interesseert of waarmee zij bezig zijn indisch genoemd kan worden, als men maar jaarlijks in Indonesie op vakantie kan, werd de hele hype over een indo-cultuur veroorzaakt door de Nederlandse regering, die, met een gul Gebaar kwam om een ereschuld af te kopen en een paar foutjes recht te breien..
Hongerige indo's (?), en verwanten waarvan na een paar generaties het indische niet eens van afstraalde maar die het wel via de genen overge-erfde KKN - Korupsi, Kolusi, Nepotisme (corruptie, geheime verstandhouding en vriendjespolitiek) niet vreemd waren, spanden de grote groep zwijgenden voor hun karretje. Immers geen cultuur geen geld, zo'n 350.000.000 guldens. Iedereen kraaide op een gegeven moment cultuur, van de botol tjebok en de sambal pedas.
Men heeft het geweten, behalve een klein aantal goede produkties, resulteerde eea in een failliet indisch huis, een koloniale indische zomer (waar de kleine boeng vroeger geweerd zou zijn geworden, glossy websites die nauwelijks bezocht worden enzovoort en zovoort.
Nu, na een paar jaar weet nog steeds niemand wat een indo is laatstaan wat indische cultuur is (dat is de mengcultuur die je nu aantreft in indonesie voor degenen die het nog niet weten), maar is wel een groot bedrag aan salarissen van militairen in gevangenkampen nog steeds niet betaald.
Maar het geld is al binnen toch, en de grote massa discussieert nu verder want geen steek wijzer geworden...
2. De vaders en moeder achter deze gedachten zijn bijna allemaal al dood, de kleinkinderen proberen de afkeer echter in leven te houden, dat is hun met de sendok bubur ingegeven."
Op een website, zo las ik, had een van die latere generaties indo's het over de bubur sendok. Zo erg is de situatie nu.
3. Putupan moet zeker putusan zijn ,Putupan is inde kamus Indoneia niet te vinden
Heb ik overheen gelezen.
Wanneer je een nieuw woord verzint, kun je daaraan je eigen invulling geven toch? :-)
putusan=besluit, beslissing, dat zal Pino zeker niet bedoeld hebben.
Bij puputan gaat het om een strijd tot de dood. Een soort merdeka atau mati. De vorst en zijn gevolg, waaronder zijn vele vrouwen volgens hindoe-traditie.
De kleine Balineze boer, zal dat niet zo erg gevonden hebben, want verlost van een tiran (dat waren die vorsten) en het betalen van een ondraaglijke belasting, om die lui in leven te houden.
Afgezien van de grote groep indo's in Nederland die het nauwelijks interesseert of waarmee zij bezig zijn indisch genoemd kan worden, als men maar jaarlijks in Indonesie op vakantie kan, werd de hele hype over een indo-cultuur veroorzaakt door de Nederlandse regering, die, met een gul Gebaar kwam om een ereschuld af te kopen en een paar foutjes recht te breien..
Hongerige indo's (?), en verwanten waarvan na een paar generaties het indische niet eens van afstraalde maar die het wel via de genen overge-erfde KKN - Korupsi, Kolusi, Nepotisme (corruptie, geheime verstandhouding en vriendjespolitiek) niet vreemd waren, spanden de grote groep zwijgenden voor hun karretje. Immers geen cultuur geen geld, zo'n 350.000.000 guldens. Iedereen kraaide op een gegeven moment cultuur, van de botol tjebok en de sambal pedas.
Men heeft het geweten, behalve een klein aantal goede produkties, resulteerde eea in een failliet indisch huis, een koloniale indische zomer (waar de kleine boeng vroeger geweerd zou zijn geworden, glossy websites die nauwelijks bezocht worden enzovoort en zovoort.
Nu, na een paar jaar weet nog steeds niemand wat een indo is laatstaan wat indische cultuur is (dat is de mengcultuur die je nu aantreft in indonesie voor degenen die het nog niet weten), maar is wel een groot bedrag aan salarissen van militairen in gevangenkampen nog steeds niet betaald.
Maar het geld is al binnen toch, en de grote massa discussieert nu verder want geen steek wijzer geworden...
2. De vaders en moeder achter deze gedachten zijn bijna allemaal al dood, de kleinkinderen proberen de afkeer echter in leven te houden, dat is hun met de sendok bubur ingegeven."
Op een website, zo las ik, had een van die latere generaties indo's het over de bubur sendok. Zo erg is de situatie nu.
3. Putupan moet zeker putusan zijn ,Putupan is inde kamus Indoneia niet te vinden
Heb ik overheen gelezen.
Wanneer je een nieuw woord verzint, kun je daaraan je eigen invulling geven toch? :-)
putusan=besluit, beslissing, dat zal Pino zeker niet bedoeld hebben.
Bij puputan gaat het om een strijd tot de dood. Een soort merdeka atau mati. De vorst en zijn gevolg, waaronder zijn vele vrouwen volgens hindoe-traditie.
De kleine Balineze boer, zal dat niet zo erg gevonden hebben, want verlost van een tiran (dat waren die vorsten) en het betalen van een ondraaglijke belasting, om die lui in leven te houden.
17 januari 2010 19:03:58
Startpagina
Admin-login
RSS
Fan worden
Nederland leest : Oeroeg
als je bij iemand thuis een boekenkast ziet staan, alsof er iets fout is aan het interieur. In Nederland zie je overal mensen lezen, vooral in de trein, en niet alleen Spits of Metro, nee echte boeken. Je ziet mensen op een plaatsje gaan zitten, vlug hun boek pakken en dan met de spanning op hun gezicht verder gaan. Nou zou die spanning ook kunnen voortkomen uit het feit dat ze als de dood zijn dat iemand met ze gaat praten en ze iets moeten zeggen. Misschien is daar ooit door een of andere socioloog onderzoek naar gedaan, zou interessant zijn om te weten wat daar de uitkomsten van waren.
Er is een website die deze lees-actie ondersteund. Hierop is te vinden dat: “Het grote voorbeeld van Nederland Leest is de Amerikaanse campagne One Book, One City. Een actie die laat zien dat literatuur wel degelijk een breed publiek aanspreekt. Dat het lezen van een goed boek veel plezier verschaft en de blik verruimt.” Dus een product van onze grote vriend Ome Sam. Verder zijn er een keur van activiteiten, alsof Nederland het niet voortdurend druk-maal-drie heeft zoals :”Nederland Ontwerpt een omslag”, “Oeroeg Boek-abri onthuld”, “Oeroeg voor het eerst in Indonesische vertaling” en een “Exclusieve theatertournee Oeroeg met Willem Nijholt.” Verder kunnen alle leden van de bieb aldaar een gratis exemplaar afhalen, voor anderen is er een luxe uitgave bij de boekhandel verkrijgbaar voor 10 euro, leuk voor in de kast. De site is HIER te vinden. Het is tevens de bedoeling dat wij met zijn allen over dit boek gaan discussiëren. Ik ben benieuwd wat dat oplevert. Voor de goede orde ik was niet met deze actie bekend, totdat ik hier over op een Indische site las.
Al jaren kom ik op Indische sites, maar wordt er meestal afgeknikkerd, het is een hobby van webmasters van Indo- en sites over Indonesië mij te bannen, ben ik gelukkig mee want dat is een van de drijfveren achter dit weblog, in combinatie met mijn eigenwijsheid. Overigens heb ik een zwak voor Indo’s, die is ontstaan nadat ik in de tweede klas van het L.O. verliefd werd op het repatriantenmeisje Wilma M., na die tijd hebben er vele Indo’s mijn levenspad gekruist en zijn we bevriend geraakt. Ik heb aan één kant met Indo’s te doen, omdat het een bevolkingsgroep was die doordat ze op het verkeerde paard hadden gewed hun geboortegronden moesten verlaten en kwamen in een land terecht dat zij altijd gesteund hadden doch waar zij zich niet welkom en thuis voelden. De vaders en moeder achter deze gedachten zijn bijna allemaal al dood, de kleinkinderen proberen de afkeer echter in leven te houden, dat is hun met de sendok bubur ingegeven. Doch in het algemeen zijn Indo’s aangename mensen, zeker zij die de kolonie nog meegemaakt hebben zijn altijd goed voor fantastische verhalen. Daarbij dient vermeld te worden dat de meeste Indo’s die ik ken tot en met 1962 in het v/m Nieuw Guinea verbleven en onderling een zeer hechte band hebben. Dat is vaak niet het geval met Indo’s afkomstig uit Indië, daar is haat en nijd en rang en stand altijd erg belangrijk geweest. De meeste Indo’s Sombomg komen uit dat Indië. Zij zijn te herkennen aan hun voorliefde voor badminton en pencak silat, lange gesprekken over eten, vaak daarbij kromme Maleise woorden gebruikend die zij thuis niet mochten bezigen en wat zeer belangrijk is die vreselijk lange tenen die uit hun sandalen steken.
Ik las over Oeroeg en vooral die discussie die we moeten voeren op Indisch 3.0, een Indo-site. Een passage in het artikel die mij in het oog sprong was deze: “Hella S. Haasse’s roman staat bol van de koloniale gedachten en in zijn tijdsgewricht geplaatst, 1948, is dat prima. Maar stelt Nederland met de massale verspreiding in het kader van Nederland Leest eindelijk het koloniale verleden ter discussie, een maand voor de zestigste verjaardag van de soevereiniteitsoverdracht van Indonesië?” Ik moest lachen, altijd hetzelfde liedje, de koloniale tijd ter discussie, wat denkt men daarmee te bereiken? Door het hele land staan er al slecht bezochte monumenten ter herdenking van het kolonialisme. Het Van Heutsz Monument in Amsterdam-Zuid is zelfs omgebouwd tot “Monument Indië-Nederland” een schitterend staaltje geschiedvervalsing, alsof daarmee de daden van Van Heutsz, die zijn tijd aanleiding tot gejuich gaven, mee worden gewist. Hij is tenslotte de schepper van het land dat nu Indonesië heet, mogen ze hem wel dankbaar voor wezen, zo een rijk bezit.
De luxe editie van Oeroeg uit 2009
Afijn ik besloot Oeroeg te herlezen, ik ben geen lid van de bieb, ik had ook geen zin in de luxe editie met een gratis essay van ene Benali dr bij, dus bestelde ik de goedkoopste die ik op het internet kon vinden voor 1 euro en die zou dan wel in mijn brievenbus rollen. Ik heb het boek lang geleden gelezen, maar kan me de inhoud nauwelijks meer herinneren. Ik hoefde geen regenachtige dag af te wachten om te beginnen, het regende voortdurend, dus begon ik maar. Ondanks de geringe omvang van het werkje heb ik het in 4 etappes moeten lezen. Ik heb een beetje moeite met de mooie stijl van mevrouw Haase. Ik houd van simpeler taalgebruik, maar mevrouw Haase (ik moest steeds aan Hazes denken) produceert echte literatuur, daar hoort een speciaal taalgebruik bij. Het is ook wel erg mooi geschreven, maar niet aan mij besteed. Het verhaal is simpel, maar steekt uitstekend in elkaar, mooie natuurbeschrijvingen, niet al te lange zinnen, de karakters komen goed uit de verf. Ik moest terug denken aan de “Heeren van de Thee” ook al zo “mooi” geschreven, ook al die research die zij had gedaan. Komt nog bij dat nazaten van bepaalde mensen uit het boek bekenden van mij waren.. Toch heb ik veel meer genoten van “De brieven van de Thee”dat hier ooit eens is besproken, daarbij kon ik mijn eigen verhaal maken. Hier klikken voor die brieven van de thee. Verder met Mevrouw Haase en de ongelijkwaardige vriendschap tussen een inlandse en blanke jongen, ik vraag me af waarom dit niet in de fantasie van de schrijfster zou kunnen. Waarom moet zoiets in bepaalde kringen een “koloniaal” boek genoemd worden? Dit boek van Mevrouw Haase kwam in 1948 uit, de strijd in Indonesië was in volle gang, dat is vast een van de beweegreden geweest waarom zij dit boek schreef, misschien wel een romantische gedachte, maar dat is het recht van de schrijfster, ze is niet gebonden aan de realiteit. Zij drukt gevoelens van spijt uit, want gedurende de lectuur begrijpt de lezer dat zij zielsveel van het land houdt. Voor haar boek grijpt zij terug wat zij in Indië had meegemaakt, in de koloniale tijd, daarom zou je het een koloniaal boek kunnen noemen. De publicatie van deze novelle heeft Mevrouw Haase op de wereldkaart gezet als schrijfster, ze heeft grote kwaliteiten, die zijn echter niet aan mij besteed, na lectuur van Oeroeg hoef ik geen Hella Haase meer te lezen, en ook doe ik naar aanleiding van dit boek niet mee aan een discussie. Ik heb twee aangename uurtjes aan dit mooi geschreven, maar enigszins naïeve verhaal beleeft, dat was voor mij voldoende.
Mevrouw Haase is Tempo Doeloe volgens de geciteerde indo-site, maar als er een groep is die in Tempo Doeloe zijn blijven hangen zijn het wel die Indo’s, ze zouden zichzelf eens ter discussie moeten stellen, onderling wel te verstaan, met als thema “Adoe, leven wij wel in de realiteit ?” Oeroeg was in 1948 het boekenweekgeschenk. De Commissie voor de propaganda van het boek had aan 20 auteurs gevraagd een verhaal te schrijven, het winnende verhaal zou het boekenweekgeschenk van dat jaar worden, Oeroeg werd daarvoor gekozen. In het geschenk zat een kaart waarmee de lezer naar de naam van de auteur kon raden. Slechts 672 van de 24.000 ingezonden antwoorden waren juist, want niemand had ooit van Hella Haase gehoord.
Het boekenweekgeschenk van 1948