Londoh

19 november 2009: Opa Londoh & Malas

De laatste twee weken zijn er een aantal dagen geweest waarop ik geen verhaal heb geplaatst, de productie ligt een beetje stil. Ik heb hiervoor een bekend

Nederlands excuus namelijk druk, druk met de toekomst en druk met het verleden daar lijdt het heden onder.


Eerst maar even de toekomst, op 7 december vertrek ik weer eens naar Indonesië, dit bezoek zal een maand of drie gaan duren. Ik begin met een weekje Java, daarna komen de Molukken aan de beurt. Het plan is Ambon en West Seram, Buru en Ambelau. Voor deze trip heb ik een aantal boeken geraadpleegd en gekopieerd, want die gaan mee in mijn bagage. Het onderwerp is de oorlog die op Hoamoal werd gevoerd door de VOC om het kruidnagelmonopolie te vestigen. Deze oorlog duurde van 1651 tot 1656 en de “grote” man in deze strijd was Arnold de Vlaming van Oudshoorn. Ik heb hiervoor als leidraad het werk van G.E. Rumphius “De Ambonse Eilanden onder de VOC, zoals opgetekend in “De Ambonse landbeschrijving”. Verder een mooi boek uit 1663 met de titel “Ambonse oorlogen” van Arnold de Vlaming van Oudshoorn beschreven door Livinius Bor. Dit laatste boek is nogal taai want in oud Nederlands geschreven.


Ik ben bezig geweest met het printen en fotokopiëren van ruim 500 pagina’s, dit moest allemaal geordend en gerangschikt worden. Ik ben bezig een route uit te stippelen en een lijst van plaatsen te maken die ik ga bezoeken, ik heb gelukkig alle tijd. Ook heb ik al ervaring in dit gebied opgedaan op mijn laatste reis naar de Molukken. Dus ik kan niet voor veel verassingen komen te staan. Dat is wel een beetje jammer want dat haalt veel van het avontuur eruit. Er zijn echter wat zaken die het een en ander moeilijker maken, er is in dat gebied nauwelijks telecommunicatie en zeker geen internet. Om toch de lezers van verhalen te kunnen voorzien moet ik daarvoor wat regelen, dat zit in het hoofd maar valt nog maar te zien hoe dit in de praktijk gaat werken. Mijn ervaringen met internet op Ambon zijn de slechtste in Indonesië, niet alleen is het internet traag, maar valt regelmatig de elektra voor langere tijd uit. Ik zal de verhalen en de foto’s naar Patrick sturen en die zal ze op het blog zetten. Voor de dagen dat er geen nieuws is ga ik een verhaal dat ik in 2002 op mijn website had recyclen. Het is het verhaal over de DETA-jongens, een groep van ruim 1000 jongemannen die eind 1949 begin 1950 uit het net onafhankelijke Indonesië kwam om in de Nieuwe kolonie Nederlands Nieuw Guinea de infrastructuur op te bouwen. Dit is een heel lang verhaal dat minstens 20 lange deeltjes in beslag zal nemen. Ook dit moet helemaal van te voren geregeld worden. Dat is dus de toekomst, er is ook nog een verleden, ik houd mij vaak met het verleden bezig maar zelden met mijn eigen verleden.


Dan het verleden, mijn verleden wel te verstaan. Enige weken geleden kreeg ik een mailtje met een bekende naam, ik dacht eerst dat het spam was, maar nee. Het mailtje was afkomstig van mijn oudste zoon, in 29 jaar hadden we geen contact gehad, door verhuizingen, uitlandig zijn was dat verbroken. Ik had zo een bericht eigenlijk altijd al verwacht, maar het verwachte komt vaak toch nog onverwacht. Nu is na al die tijd het contact hersteld en dat is een zeer prettig contact. Niet alleen dat, ik blijk ook nog eens opa te zijn geworden, al 14 jaar geleden. Daarbij heb ik ook nog eens gratis en voor niets een heel goed contact met de moeder, mijn ex dus. Ik kan een ieder vertellen dat dit voor mij een heel bijzondere gebeurtenis was die de nodige stormen in mijn hersenpan veroorzaakt heeft, stormen vol geluk hoor. Het geheel was ook niet zo sentimenteel en met valse tranen gevuld zoals in het Tv-programma “Spoorloos” Het heeft mij de laatste weken echter wel ontzettend veel energie gekost, ik moest over een periode van bijna 30 jaar verhalen vertellen, foto’s laten zien en dit ook allemaal ontvangen. Het speciale gevoel dat deze aangelegenheid met zich meebracht heeft zich nu een beetje in mijn binnenste gesetteld en kom ik langzamerhand weer met de beide benen op de vloer. Het is mij trouwens de laatste jaren al meer overkomen dat ik met oude bekenden die ik in heel lang niet had gesproken weer in contact kwam. Maar dit terug vinden was veruit de meest sensationele voor mij. Door het internet is de wereld echt erg klein geworden.