Reacties
Ed Vos schreef:
Interessant, interessant
Ter aanvulling, hier een citaat van Theo uit Salatiga uit een forum nav een groot verlies voor een indonesie-ganger - ik denk met permissie
So you lost millions in Indonesia? Stupid you!
This forum is about retiring in Indonesia, not about investing and making money.
And those who want to retire in Indonesia should think hard about their motives. If you have no previous experience or knowledge of the country, if you are not willing to learn the language, if you intend to live in an expat compound mixing with expats only, in short of you want live in more luxury than you could in your own country being served by the poor of Indonesia, then indeed why should you come here? May well be Malaysia, Thailand, Vietnam are better choices.
Retiring in Indonesia does not mean investing or setting up a company. You get your KITAS under the express condition that you will not. Neither should you expect to own your dream villa, indeed you should avoid the real estate agents.
Indonesia is more than Bali, and Bali is more than Kuta-Sanur-Denpasar-Jimbrana. You can set up home anywhere renting from a local home-owner. You can spend your monthly pension for the benefit of the local economy. You can help a few poor people by employing them for double or triple the wages they would earn otherwise. You can join in the activities of the local community. You can travel through the archipelago visiting places a tourist on a tour has never heard of.
Like what do you think living in paradise should be like?
Ter aanvulling, hier een citaat van Theo uit Salatiga uit een forum nav een groot verlies voor een indonesie-ganger - ik denk met permissie
So you lost millions in Indonesia? Stupid you!
This forum is about retiring in Indonesia, not about investing and making money.
And those who want to retire in Indonesia should think hard about their motives. If you have no previous experience or knowledge of the country, if you are not willing to learn the language, if you intend to live in an expat compound mixing with expats only, in short of you want live in more luxury than you could in your own country being served by the poor of Indonesia, then indeed why should you come here? May well be Malaysia, Thailand, Vietnam are better choices.
Retiring in Indonesia does not mean investing or setting up a company. You get your KITAS under the express condition that you will not. Neither should you expect to own your dream villa, indeed you should avoid the real estate agents.
Indonesia is more than Bali, and Bali is more than Kuta-Sanur-Denpasar-Jimbrana. You can set up home anywhere renting from a local home-owner. You can spend your monthly pension for the benefit of the local economy. You can help a few poor people by employing them for double or triple the wages they would earn otherwise. You can join in the activities of the local community. You can travel through the archipelago visiting places a tourist on a tour has never heard of.
Like what do you think living in paradise should be like?
27 juni 2008 10:12:05
kimi schreef:
Het basale probleem in Indonesie is denk ik dat het geen rechtstaat is, of in ieder geval niet als zodanig functioneert. Zo kan het gebeuren dat een brave ouwe vent die zijn hele leven in Nederland keurig heeft gewerkt, geen vlieg kwaad heeft gedaan, en nu als ouwe lul in Bali zijn zuurverdiende pensioentje aan het opmaken is wordt opgepakt door de politie die toevallig bij een huiszoeking 0,1 gram marihuana heeft gevonden (die ze er waarschijnlijk zelf hebben neergelegd). Gevolg, maandenlang in de cel en alleen maar de vrijheid bij betaling van 100 miljoen roepies. Het systeem is ondertussen zo ziek dat iedereen eigen rechter speelt met eigen "connecties" en knokploegen. De staat kan in iedere geval geen rechtvaardige rechtspraak meer garanderen.
28 juni 2008 09:37:41
Londoh schreef:
Hi Kimi,
In Indonesia hoor ik vaak “Negara kita adalah Negara hukum” "Ons land is een rechtstaat". Nou kan je dat de bewoners van dat land natuurlijk wel wijsmaken. Ik als buitenlander heb vergelijkingsmateriaal. Ik ga natuurlijk niet zeggen dat het in Nederland allemaal beter geregeld is, want dat is het vergelijken van appels met peren. Echter om Indonesië een rechtstaat te noemen is een lachertje. In dat land gaat geld boven wet, iemand die kan betalen ontspringt vaak de dans. Als je dan ook eens gaat kijken naar de straffen die worden gegeven. 2 jaar voor het bezit van een jointje als arme student. maar ook twee jaar als je een half miljoen euro (ik heb even omgerekend vanwege de nullen) hebt verduisterd als vice-gouverneur van een provincie, of twee jaar voor het doorverkopen van drie vrachtwagesn raskin, rijst voor de armen, als sekretaris desa. Je positie in de maatschappij is medebepalend voor de straf die je ondergaat. Dan nog de wet zelf, die maakt het vaak makkelijk om te corrumperen. Neem bijvoorbeeld de bepalingen voor het verlengen van een visa, dat is geen recht maar wordt helemaal overgelaten aan de beoordeling van de behandelende ambtenaar. Dus logisch dat zo een man gunstig gestemd wordt als ie een envelop aangereikt krijgt waarin enkele van die rooie biljetjes. Dan nog de gewoonte van hen die een positie bekleden om zelf regels te maken en op te leggen, regels die geen enkele wettelijke basis hebben.
Keadilan = rechtvaardigheid, het basiswoord ‘adil’ komt uit Al Khoran, maar is in de Indonesische samenleving ver te zoeken. Dat is een van de redenen dat het verhaal dat er ooit een “ratu adil” zal heersen zo populair is onder het gewone volk. Een ratu adil is een rechtvaardige vorst.
Om het geheel even kloppend te maken met het stuk dat ik over het boek heb geschreven. Die mensen zijn ook het schip in gegaan vanwege zwakke rechtsposities, waar door Indonesiërs misbruik van wordt gemaakt omdat ze weten dat ze door de handhavers van de wet automatisch worden bevoordeeld (het aloude “eigen volk eerst”). De manager van het ressort chanteert die Duitsers, die het ressort gekocht hebben op naam van hem. Hij gaat dan ook nog eens rotzooien met de betaling van de elektra, want hij weet dat hij niet verantwoordelijk wordt gehouden. Verliezen verhalen op zij die verantwoordelijk zijn in de vorm van een schadeclaim of zo is praktisch onmogelijk in dat land.
In Indonesia hoor ik vaak “Negara kita adalah Negara hukum” "Ons land is een rechtstaat". Nou kan je dat de bewoners van dat land natuurlijk wel wijsmaken. Ik als buitenlander heb vergelijkingsmateriaal. Ik ga natuurlijk niet zeggen dat het in Nederland allemaal beter geregeld is, want dat is het vergelijken van appels met peren. Echter om Indonesië een rechtstaat te noemen is een lachertje. In dat land gaat geld boven wet, iemand die kan betalen ontspringt vaak de dans. Als je dan ook eens gaat kijken naar de straffen die worden gegeven. 2 jaar voor het bezit van een jointje als arme student. maar ook twee jaar als je een half miljoen euro (ik heb even omgerekend vanwege de nullen) hebt verduisterd als vice-gouverneur van een provincie, of twee jaar voor het doorverkopen van drie vrachtwagesn raskin, rijst voor de armen, als sekretaris desa. Je positie in de maatschappij is medebepalend voor de straf die je ondergaat. Dan nog de wet zelf, die maakt het vaak makkelijk om te corrumperen. Neem bijvoorbeeld de bepalingen voor het verlengen van een visa, dat is geen recht maar wordt helemaal overgelaten aan de beoordeling van de behandelende ambtenaar. Dus logisch dat zo een man gunstig gestemd wordt als ie een envelop aangereikt krijgt waarin enkele van die rooie biljetjes. Dan nog de gewoonte van hen die een positie bekleden om zelf regels te maken en op te leggen, regels die geen enkele wettelijke basis hebben.
Keadilan = rechtvaardigheid, het basiswoord ‘adil’ komt uit Al Khoran, maar is in de Indonesische samenleving ver te zoeken. Dat is een van de redenen dat het verhaal dat er ooit een “ratu adil” zal heersen zo populair is onder het gewone volk. Een ratu adil is een rechtvaardige vorst.
Om het geheel even kloppend te maken met het stuk dat ik over het boek heb geschreven. Die mensen zijn ook het schip in gegaan vanwege zwakke rechtsposities, waar door Indonesiërs misbruik van wordt gemaakt omdat ze weten dat ze door de handhavers van de wet automatisch worden bevoordeeld (het aloude “eigen volk eerst”). De manager van het ressort chanteert die Duitsers, die het ressort gekocht hebben op naam van hem. Hij gaat dan ook nog eens rotzooien met de betaling van de elektra, want hij weet dat hij niet verantwoordelijk wordt gehouden. Verliezen verhalen op zij die verantwoordelijk zijn in de vorm van een schadeclaim of zo is praktisch onmogelijk in dat land.
28 juni 2008 11:56:21
Balangan schreef:
Volgens mij is de oorzaak van alle problemen gewoon dat Indonesia, en dan vooral Bali, ZEER 'buitenlander' onvriendelijk is. Het is gewoon één van de gebieden in de wereld waar wij als blanke apen eigenlijk helemaal niks te zoeken hebben...Een multiculturele samenleving kennen ze daarzo niet.
28 juni 2008 17:26:10
Balangan schreef:
Het verraderlijke van Indonesië is dat de mensen allemaal zo vriendelijk lijken. Daarbij komt ook nog eens dat ze meestal een paar koppen kleiner zijn waardoor veel onwetende Nederlanders zich gelijk superior voelen en daar komen met een houding van ‘wie maakt mij wat hier’...
29 juni 2008 19:43:03
Ed Vos schreef:
@28 juni 11:56:21 Balangan
Zoals ik eens las op een tijdlijn van de geschiedenis van Bali - waar is die gebleven? - hadden Nederlanders niks te zoeken op Bali, behalve dan water. De kust bevatte op bepaalde plaatsen na slechts klippen en hoge rotsen.
De ellende begon na die poepoetan toen de Nederlanders op last van een Chineze kapitein verhaal gingen halen omdat zijn op de klippen gestrand schip, dat onder Nederlandse vlag voer, geroofd werd volgens een onnozele antieke traditie.
Welnu, wat verwacht je van die mensen daar? Het strand bij Kuta was eigenlijk ook een gebied vol struikrovers en slavenhandelaren.
Ja slavenhandel, daar waren die Balinezen goed in en ook drugshandel - zoals de boeren in in Afghanistan.
Nadat een stuk of 3000 Balinezen uit de hofhouding van Badung zich gekrist hadden - een gebeurtenis die eigenlijk een zegen was voor de arme boeren die door de vorst werden onderdrukt en uitgebuit en die vonden het niet eens zo erg dat die Hollanders die vorsten een lesje leerden - schrokken de Nederlanders zich een hoedje en hielden Bali en de Balinezen een handje boven het hoofd.
Dus, wanneer je op sites leest over die moedige Balinezen die zich kristen en hun moedige (??) strijd tegen die Hollanders. Schei toch uit man. Gewoon propaganda. Nadat de Balinezen de avond te voren zich de apelazarus hadden gezopen en zich in trance hadden gedanst op de alun-alun, wat verwacht je nou van een doodgewone Hollandse soldaat die zo'n in trance greaakte zatlap op zich afziet stormen met een grote kris.
Paf, de beuk erin toch?
Sedert de jaren 30 van de vorige eeuw was er toerisme van rijke mensen. Bali werd gepresenteerd als een paradijs, alle mensen waren vriendelijk (???) en alle Balinezen waren kunstenaars (???).
Na de oorlog ging het bergafwaarts, totdat in de jaren 60 en zeventig de hippies - australische - op doorreis naar India het ontdekten, en vervolgens organisaties als Neckermann reizen e.d.
Heden ten dage wordt Bali gefrequenteerd door sjonnies, anita's en andere sjimmies omdat het daar zo spotgoekoop is en vooral ook door oude mannen die in hun eigen land niet aan de vrouw kunnen komen.
Ik zie die oude mannen op de zaterdagmarkt pronken met hun exotische schone die ik nauwelijks het voordeel van de twijfel gun: recht uit de kampung gehaald of uit de een of andere duistere bar.
Normaliter een kommetje rijst eten met tempe en nu de dame uithangen aan de zijde van een armoedzaaier, die zich op Bali natuurlijk als de rijke Belanda gedroeg en nog steeds gedraagt.
Wel soort zoekt soort zullen we maar zeggen en
niets eeuwigdurends hebben blanke mannen daar te zoeken, behalve dan kortstondig genot en plezier.
Zoals ik eens las op een tijdlijn van de geschiedenis van Bali - waar is die gebleven? - hadden Nederlanders niks te zoeken op Bali, behalve dan water. De kust bevatte op bepaalde plaatsen na slechts klippen en hoge rotsen.
De ellende begon na die poepoetan toen de Nederlanders op last van een Chineze kapitein verhaal gingen halen omdat zijn op de klippen gestrand schip, dat onder Nederlandse vlag voer, geroofd werd volgens een onnozele antieke traditie.
Welnu, wat verwacht je van die mensen daar? Het strand bij Kuta was eigenlijk ook een gebied vol struikrovers en slavenhandelaren.
Ja slavenhandel, daar waren die Balinezen goed in en ook drugshandel - zoals de boeren in in Afghanistan.
Nadat een stuk of 3000 Balinezen uit de hofhouding van Badung zich gekrist hadden - een gebeurtenis die eigenlijk een zegen was voor de arme boeren die door de vorst werden onderdrukt en uitgebuit en die vonden het niet eens zo erg dat die Hollanders die vorsten een lesje leerden - schrokken de Nederlanders zich een hoedje en hielden Bali en de Balinezen een handje boven het hoofd.
Dus, wanneer je op sites leest over die moedige Balinezen die zich kristen en hun moedige (??) strijd tegen die Hollanders. Schei toch uit man. Gewoon propaganda. Nadat de Balinezen de avond te voren zich de apelazarus hadden gezopen en zich in trance hadden gedanst op de alun-alun, wat verwacht je nou van een doodgewone Hollandse soldaat die zo'n in trance greaakte zatlap op zich afziet stormen met een grote kris.
Paf, de beuk erin toch?
Sedert de jaren 30 van de vorige eeuw was er toerisme van rijke mensen. Bali werd gepresenteerd als een paradijs, alle mensen waren vriendelijk (???) en alle Balinezen waren kunstenaars (???).
Na de oorlog ging het bergafwaarts, totdat in de jaren 60 en zeventig de hippies - australische - op doorreis naar India het ontdekten, en vervolgens organisaties als Neckermann reizen e.d.
Heden ten dage wordt Bali gefrequenteerd door sjonnies, anita's en andere sjimmies omdat het daar zo spotgoekoop is en vooral ook door oude mannen die in hun eigen land niet aan de vrouw kunnen komen.
Ik zie die oude mannen op de zaterdagmarkt pronken met hun exotische schone die ik nauwelijks het voordeel van de twijfel gun: recht uit de kampung gehaald of uit de een of andere duistere bar.
Normaliter een kommetje rijst eten met tempe en nu de dame uithangen aan de zijde van een armoedzaaier, die zich op Bali natuurlijk als de rijke Belanda gedroeg en nog steeds gedraagt.
Wel soort zoekt soort zullen we maar zeggen en
niets eeuwigdurends hebben blanke mannen daar te zoeken, behalve dan kortstondig genot en plezier.
01 juli 2008 00:11:02
Ellen schreef:
Gelukkig heb je goed ingezien dat wij over Bali nog steeds positief denken. Het waren niet de Balinezen, op eentje na, die ons in de shit hebben laten zakken, maar een zogenaamde vriend, en 100% Nederlander die zich niet aan zijn verplichtingen hield, maar liever de grote jongen uithing in Jakarta.
Als de mogelijkheid er is gaan weer die kant op, maar alleen als we onze balinese vriend voorgoed uit de shit kunnen trekken. Voor die tijd gaan we niet die kant op.
Als de mogelijkheid er is gaan weer die kant op, maar alleen als we onze balinese vriend voorgoed uit de shit kunnen trekken. Voor die tijd gaan we niet die kant op.
05 juli 2008 22:42:13
Balangan schreef:
"Het waren niet de Balinezen, op eentje na, die ons in de shit hebben laten zakken, maar een zogenaamde vriend, en 100% Nederlander die zich niet aan zijn verplichtingen hield"
Meestal zijn het de Javanen die het zogenaamt 'gedaan' hebben in Bali. Nu dus een Nederlander....
Meestal zijn het de Javanen die het zogenaamt 'gedaan' hebben in Bali. Nu dus een Nederlander....
10 juli 2008 16:48:15
balangan schreef:
Hier nog een praktijk verhaal van iemand wiens avontuur in Indonesië veel geld gekost heeft, oftewel: die waarschijnlijk gewoon ze motor van 10.000 euro kwijt is dankzij het corrupte douane zooitje in de haven van Jakarta.
http://www.mainlinemotorcycles.nl/azie/showall
Aan het eind is nog te lezen dat ie er wel een Indonesische dame aan over heeft gehouden... :-)
http://www.mainlinemotorcycles.nl/azie/showall
Aan het eind is nog te lezen dat ie er wel een Indonesische dame aan over heeft gehouden... :-)
24 juli 2008 13:30:06
Londoh schreef:
Hi Balangan,
Dat is een heel goeie tip, wat een verhaal zeg. Het meest interessante vind ik de transformatie van de hoofdpersoon, aan het eind van het weblog is ie totaal iemand anders en dat in een periode van 19 maanden. Wat betreft die motor, gewoon opgestuurd, zonder na te denken of te informeren vind ik wel heel erg naïef, maar dat soort mensen bestaan en het zijn er veel meer dan je denkt. Wat ik ook altijd zo raar vind is dat men in Indonesië zelf zijn spullen gaat inklaren bij de douane en dan gaat schelden als het niet lukt. Ik hoor in Nederland nooit van iemand die naar de haven van Rotterdam gaat om zijn spullen in te klaren, gaat via een agent. In Indonesië net zo, maar of men weet het niet of is bang om geript te worden. Nou is importeren in Indonesië iets heel anders dan Nederland, maar toch te doen voor persoonlijke spullen. Een motorfiets wordt echter moeilijk. Ik vraag me af of die vent dacht dat ie e rzo mee weg kon rijden, als zo een ding wordt geïmporteerd zal ie ook nog eens aan bepaalde voorwaarden moeten voldoen, net als in Nederland. Importeren is natuurlijk heel wat anders dan dat je rijdend aankomt.
In ieder geval ik heb bijzonder van het verhaal genoten, is echt een aanrader.
Dat is een heel goeie tip, wat een verhaal zeg. Het meest interessante vind ik de transformatie van de hoofdpersoon, aan het eind van het weblog is ie totaal iemand anders en dat in een periode van 19 maanden. Wat betreft die motor, gewoon opgestuurd, zonder na te denken of te informeren vind ik wel heel erg naïef, maar dat soort mensen bestaan en het zijn er veel meer dan je denkt. Wat ik ook altijd zo raar vind is dat men in Indonesië zelf zijn spullen gaat inklaren bij de douane en dan gaat schelden als het niet lukt. Ik hoor in Nederland nooit van iemand die naar de haven van Rotterdam gaat om zijn spullen in te klaren, gaat via een agent. In Indonesië net zo, maar of men weet het niet of is bang om geript te worden. Nou is importeren in Indonesië iets heel anders dan Nederland, maar toch te doen voor persoonlijke spullen. Een motorfiets wordt echter moeilijk. Ik vraag me af of die vent dacht dat ie e rzo mee weg kon rijden, als zo een ding wordt geïmporteerd zal ie ook nog eens aan bepaalde voorwaarden moeten voldoen, net als in Nederland. Importeren is natuurlijk heel wat anders dan dat je rijdend aankomt.
In ieder geval ik heb bijzonder van het verhaal genoten, is echt een aanrader.
24 juli 2008 14:37:26
Balangan schreef:
Hi Londoh,
Ik vind het ook wel erg naïef omdat die motor zo op te sturen. Lijkt er idd op dat ie van te voren niet echt informatie heeft ingewonnen over zijn bestemming. Dat transportbedrijf in NL had hem natuurlijk ook moeten waarschuwen.
Toch kan ik me wel voorstellen dat wanneer je als nuchtere Nederlander voor het eerst in Indonesië komt (met de juiste papieren in je hand) dat je zoiets hebt van “wie kan mij nog iets maken hier”. Het gaat natuurlijk al helemaal fout met die vage figuren die ie in Jl. Jaksa ontmoet en die wel even zullen helpen...
Die plotselinge ‘transformatie’ die jij bedoeld zal waarschijnlijk alles met zijn meissie te maken hebben die ie daar ontmoette (vroeg of laten vallen we allemaal voor de charme van de Indo vrouwtjes, toch? ;-) ).
Als ik het goed begrijp is hij inmiddels zelfs getrouwd daar met die ‘Sri’ en heeft een business opgestart daarzo…
Ik vind het ook wel erg naïef omdat die motor zo op te sturen. Lijkt er idd op dat ie van te voren niet echt informatie heeft ingewonnen over zijn bestemming. Dat transportbedrijf in NL had hem natuurlijk ook moeten waarschuwen.
Toch kan ik me wel voorstellen dat wanneer je als nuchtere Nederlander voor het eerst in Indonesië komt (met de juiste papieren in je hand) dat je zoiets hebt van “wie kan mij nog iets maken hier”. Het gaat natuurlijk al helemaal fout met die vage figuren die ie in Jl. Jaksa ontmoet en die wel even zullen helpen...
Die plotselinge ‘transformatie’ die jij bedoeld zal waarschijnlijk alles met zijn meissie te maken hebben die ie daar ontmoette (vroeg of laten vallen we allemaal voor de charme van de Indo vrouwtjes, toch? ;-) ).
Als ik het goed begrijp is hij inmiddels zelfs getrouwd daar met die ‘Sri’ en heeft een business opgestart daarzo…
25 juli 2008 11:17:35
Londoh schreef:
Hi Balangan,
Er is natuurlijk één aspect dat ik nooit genoemd zie of hoor. Het is in Indonesie heel moeilijk om de juiste informatie over wat dan ook in te winnen. Of men weet het niet (Maaf Mister kurang tahu) of men speldt je een verhaaltje op de mouw, zodat ze nog iets aan je kunnen verdeienen, geen gezichtsverlies willen leiden enzovoorts. Dat is zelfs op kantoren zoals Imigrasi, Bea Cukai. noem maar op, het geval. Ook is het in dat land de vreemde gewoonte om meer vertrouwen in allerlei verhaaltjes te hebben dan in feiten.
Trouwens Nederlanders die in Indo zitten of er veel komen worden ook met dat virus besmet, kijk maar eens naar alle tegenstrijdige antwoorden nop een simpele raag op dat Mooinesia forum en ook daar geldt hoe hoger de mond hoe waarder het is. M.a.w. Yerun heb altijd gelijk.
Nou moet ik bekennen dat ik ook wel door schade en schande wijs ben geworden en ook weet dat de vrouwtjes maar een ding willen, die man kneden zodat er een ideale echtgenoot onstaat, die alleen maar “Ya sayang “ zegt.
Er is natuurlijk één aspect dat ik nooit genoemd zie of hoor. Het is in Indonesie heel moeilijk om de juiste informatie over wat dan ook in te winnen. Of men weet het niet (Maaf Mister kurang tahu) of men speldt je een verhaaltje op de mouw, zodat ze nog iets aan je kunnen verdeienen, geen gezichtsverlies willen leiden enzovoorts. Dat is zelfs op kantoren zoals Imigrasi, Bea Cukai. noem maar op, het geval. Ook is het in dat land de vreemde gewoonte om meer vertrouwen in allerlei verhaaltjes te hebben dan in feiten.
Trouwens Nederlanders die in Indo zitten of er veel komen worden ook met dat virus besmet, kijk maar eens naar alle tegenstrijdige antwoorden nop een simpele raag op dat Mooinesia forum en ook daar geldt hoe hoger de mond hoe waarder het is. M.a.w. Yerun heb altijd gelijk.
Nou moet ik bekennen dat ik ook wel door schade en schande wijs ben geworden en ook weet dat de vrouwtjes maar een ding willen, die man kneden zodat er een ideale echtgenoot onstaat, die alleen maar “Ya sayang “ zegt.
25 juli 2008 11:45:02
Balangan schreef:
Ik haal daarom mijn informatie voor een groot deel van internet af en vertrouw helemaal niemand daarzo. Mijn ervaring is ook dat ze heel veel moeite hebben om gewoon te zeggen dat men iets niet weet of, net zoals jij al schreef, gewoon weer mogelijkheden zien om iemand een paar rupiah lichter te maken.
Slechte en positieve ervaringen met de vrouwtjes hebben we denk ik allemaal wel. Behalve die paar nichten daarzo op dat Mooinesia forum natuurlijk.
Slechte en positieve ervaringen met de vrouwtjes hebben we denk ik allemaal wel. Behalve die paar nichten daarzo op dat Mooinesia forum natuurlijk.
25 juli 2008 12:52:17
Admin-login
RSS
Lid worden
27 juni 2008: Enkele reis Bali
Wij dachten alles onder controle te hebben, maar helaas was de realiteit anders. Lees ons relaas over leuke dingen, desastreuze belevenissen, onechte vriendschap en haat en leer meteen iets over het prachtige eiland Bali. De ceremonies, het dagelijks leven van de mensen hier en nog veel meer. Een belevenis van bijna een jaar. Lief, leed en verraad zorgden er voor dat we in Nederland met niets op nieuw moesten beginnen.” Zo begint het boek “Enkele reis Bali” door Ellen Claasz Coockson. Ik las op een paar fora over dit boekje dat was geschreven naar aanleiding van een zakelijke mislukking op Bali. Daar er veel van dit soort mislukkingen in Indonesië plaats vinden, maar er nauwelijks over gepraat en nooit over geschreven wordt besloot ik het boekje te bestellen. Het kostte mij € 19,90 inclusief de verzendkosten, een hoop geld voor een boek dat men nog niet eens heeft ingezien, maar als steunpilaar voor het leed der mensen dat in Indonesië wordt geleden was ik in een royale stemming.
Het boekje is uitgegeven door Free Musketeers Uitgeverij en Producties, een bedrijf waarvan ik al eerder een boekje, dat door een kennis was geschreven had verwacht maar dat is nooit gekomen. De uitgeverij adverteert als volgt : “Je hebt een boek geschreven en wilt dat laten uit geven. Dan ben je bij uitgeverij Free Musketeers aan het goede adres. Wij werken volgens een aantrekkelijk concept, zonder commerciële drempels” Voor hun website klik HIER. Er zal bij deze uitgeverij een bonte verzameling lectuur uitgegeven worden. Hoorde je vroeger nog wel eens van een schrijver die een heel leven lang een boek probeerde te laten uitgeven, vandaag de dag kan iedereen die schrijft zijn werk uit laten geven. De computertechnologie maakt dit mogelijk, zelfs voor enkele exemplaren.
Ik weet niet hoe dit boekje verder is uitgegeven, toen ik het echter thuis ontving en de enveloppe waarin het was verzonden openmaakte dacht ik meteen aan goedkope troep, het omslag zag er echt erg slecht uit. Voor de rest zat het wel stevig in elkaar, niets op aan te merken. Toen ik daarna ging lezen zag ik dat er geen enkele eenheid in de alinea’s en het zetten was aangebracht, echt een zooitje, regels die niet aansluiten, zwevende zinnen, die gedrukt staan alsof ze nergens bij horen. Verder staan er behoorlijk wat spel- en schrijffouten in het boek. Alsof er geen redactie is gevoerd. Dat terwijl er voorin het boekje staat dat de redactie geen enkele aansprakelijkheid aanvaard…enz., enz. “wanneer onze uitgeverij een boek accepteert, geven wij het ook uit. Gratis, vlot en tot in alle details professioneel. Wij nemen alle kosten van het uitgeven voor eigen rekening.” Wat ik ook bijzonder storend vond, en nog nooit eerder heb gezien is een paginanummering in het midden van de pagina, ik had steeds de indruk dat er iets “fout” was als ik las. Dit is echter iets waar men aan kan wennen, mijn mening hierover kan ook gewoon ouderwets genoemd worden.
Enkele reis Bali door Ellen Claasz Coockson
ISBN 978-90-484-0086-7
Paperback 150 pagina's:
Uitg.: Free Musketeers B.V. Zoetermeer
Prijs (exclusief verzendkosten) € 16,95
Ik heb al heel wat leggen zeuren en sijken, en nog niet over de inhoud van het boekje gesproken, men zou onmiddellijk gaan denken “zal ook wel niets wezen!”. Nou dat is niet waar, de schrijfster heeft haar best gedaan en één ding is voor mij zeker, ze heeft gevoel voor humor. Dat maakt de lectuur van het boekje een lichtzinnige bezigheid, je wordt niet tot tranen geroerd, nee met af en toe een grimlach snel je naar het einde. Ze heeft het goed gezien: humor is de kurk waarop ons leven dient te drijven. Lach & vergeet. Als je het spel meespeelt moet je jezelf realiseren dat je ook verliezen kan, zeker in Indonesië, in dat land zijn er veel meer verliezers dan winnaars en zo is het toch wereldwijd? Morgen weer een dag. Ik heb het zelf meegemaakt dat ik na een paar grote misstappen in Indonesië weer onderaan, heel dicht bij nul, moest beginnen. Ik heb dat nieuwe begin in Indonesië gemaakt en dat is heel goed gegaan. Nu echter, na ruim 18 jaar ben ik het land spuug en spuugzat. Ik vind het moedig van Ellen CC dat ze dit boekje heeft geschreven, de meesten laten na zo een debacle nooit meer iets van zich horen, schamen zich diep. Laatst gaf ik op een forum iemand een goede raad. Onderstaande werd geschreven door een Belg die op Bali iets wil gaan beginnen:
”hallo hier ben ik weer zijn, net een week terug van Bali het is daar ontzettend goed meegevallen.We zijn dan ook al een heel wat wijzer geworden,hebben ginder met verscheidene mensen gepraat en alles komt in orde.Waar we het meeste voor vreesdenwas de werk kitas maar dat valt allemaal heel goed mee,en ja éénmaal per jaar moet jehet land uit maar daar is ook een mouw aan te passen er zijn daar bureau's die alles voor je regelen.O ja en nog iets wie zij dat er daar geen notarissen bestonden, we hebben bij vier verschillende notarissen geweest en hun uitleg kwam in grote lijnen overeen.Er zullen natuurlijk nog veel hindernissen zijn die we moeten overwinnen maar dat zal ons echt niet tegenhouden
Dit was mijn reactie:
Praten (ngobrol) is de tweede natuur van Indonesiërs, vooral als het over geld (uang) gaat zal die klep dag en nacht heen en weer gaan en precies die dingen zeggen die men graag wil horen.
Baik mister, siap
Toen waren de frieten meer dan gaar, zeg maar zwart verbrand en smaakten bitter:
Waarom altijd zo negatief, is het nu zo moeilijk om eens iets positief te zeggen.Als je jullie bezig horen zijn het allemaal oplichters,en bedriegers of is het omdat jullie zelf de stap niet durven zetten.Dat er echt nog verassingen en opstakels zullen zijn daar zijn wij ons wel degelijk van bewust en in het ergste geval komen we terug naar Belgie,maar we hebben dantoch geprobeerd en hoeven ons later geen vragen te stellen van zou het ons nu gelukt zijn. En ook de grootste reden is denken jullie dat het hier zo goed is, men kan ook met veel minder veel tevredener zijn als men maar gelukkig is.
Waarschuwingen helpen niet, men is aan het dromen en die droom mag niet verstoord worden. Eigenlijk waarschuw ik zelden mensen die iets in Indonesië willen beginnen, want dan moet je ook gaan uitleggen waarom je het zelf 18 jaar heb uitgehouden. Volgens mij heb ik gewoon geluk gehad en anderen pech. Daarbij moet ik wel de aantekening maken dat geluk voor een groot deel wordt afgedwongen, het komt niet zomaar aanwaaien je moet het onderkennen als het voor je ligt. Indonesië is een moeilijk land, in veel gevallen nog behoorlijk primitief qua denkwijze, komt vaak door een gebrek aan opleiding en een gemakzuchtige manier van denken door de mensen daar. Daarbij nog genomen het grote verschil in Westers en Oosters denken.
Dan nu het boek. De hoofdpersonen van het boek, Ellen en Peter vertrekken op 13 maart 2007 van Schiphol, ik moest er meteen aan denken dat de 13e internationaal bekend staat als een ongeluksgetal. Misschien meer in Indonesië, want daar hebben allerlei cijfers belangrijke betekenissen. Op de eerste pagina’s staan al meteen wat storende schrijffoutjes, zoals “Rhupia” waar het “Rupiah” moet zijn en “bevalen” voor “bevallen”. Ik zal het er niet meer over hebben, dit waren slechts voorbeelden.
Op een gegeven moment breekt het relaas los, van mensen die te goed van vertrouwen zijn tegenover mensen die niet te vertrouwen zijn. Ja mooi praten, maar doen is heel anders. Zoals er een meubelorder werd gegeven voor het ressort. Als je zo een grote order geeft moet je dat voortdurend controleren. Want zelfs al geef je heel precieze tekeningen, dan nog. Het beste is eerst een model laten maken, alle foutjes eruit laten halen en dan gaan bestellen. Hier werd een order gegeven aan een dame die sympathiek overkwam en Engels sprak, haar man had een bedrijf dat meubels maakte, ze waren Javaans. Als je als buitenlander in Indonesië gaat werken dan is het een must om de taal te spreken. Als je de taal niet spreekt beschouwen Indonesiërs dat bijna als een vrijbrief om te gaan rotzooien, je wordt niet au serieux genomen lijkt het wel. Om op die meubels terug te komen, toen de order klaar was deden ze niet aan controle, nee erger nog ze bestelden zelfs meer. Nou die producent lachte zich rot. Trouwens kwaliteitscontrole en voortdurend overleg zijn gewoon nodig in Indonesië, je moet ze aandacht geven, het zijn net kleine kinderen, verslapt de aandacht dan komen de truukjes.
Dan het onkundige personeel. Dat heeft natuurlijk ook met opleiding te maken. Je moet je personeel zelf dresseren in Indonesië, zo krijg je de besten. Net als die kwaliteitscontrole je moet veel tijd investeren in die mensen. Het is Nederland niet, hoewel in Nederland kan men er ook een zooitje van maken hoor. Maar een kok aannemen zonder dat je weet hoe hij kookt is een beetje ver gezocht voor mij, erg naïef zal ik maar zeggen. In NL zou je toch ook iemand proberen door een test af te laten leggen? Althans ik zou dat doen, of ben ik al zo gewend geraakt aan die kinderlijke mentaliteit daar? (“gordonblue” vind ik trouwens wel een leuke!). En de partners die ze hadden uitgezocht, de Nederlanders die in Indonesië verblijven, met een vlotte babbel en hun eindeloze en rijke kennis van het land. Ik heb ze ook gekend, bloedlink en ze kosten geld, want ze zijn gek van drank en vrouwtjes. Wat opvalt in het boek dat er van prijzen voortdurend uitgelegd wordt hoeveel dat in Euro is, ja zo lijkt alles goedkoop, of heel erg duur. maar de moet dan ook gaan vermelden wat de levensstandaard daar is. Voor mij is de regel heel simpel in Nederland betaal en reken je in Euro’s in Indonesië in Rupiah, je gaat niet denken ooh wat goedkoop of in NL ooh wat duur, alleen voor de lol. Trouwens er zijn in Nederland nog zat mensen die ruim zeven jaar na de invoering van de Euro in guldens blijven rekenen om een reden tot kankeren te hebben.
De verhalen hoe ambtenaren werken met de betalingen die daarmee gepaard gaan, dat is typisch Indonesië. Je kan nog zo anticorruptie zijn, maar op een gegeven moment ontkom je er niet aan. Indonesische ambtenaren hebben er ook een handje van om je in een richting te duwen waarbij alleen maar iets geregeld kan worden als je betaald.Dat moet je gewoon voor zijn, in Nederland heet dat "goed beslagen ten ijs komen", ik weet dat zoiets belachelijk is in een tropisch land. Zelf heb ik veel hinder ondervonden van mijn halsstarrige houding de eerste jaren. Principieel tegen noemde ik dat. In de loop der jaren heb ik geleerd dat principes in Indonesië een andere betekenis hebben dan in Nederland. Trouwens er zijn in NL ook heel wat mensen in functie die graag geld aanpakken. Er wordt de afhandeling van een aanrijding behandelt, geen schuld en toch betalen, dat was echter maar 500.000 Rp (€ 35) geen geld dus. Ondanks alle ellende blijft Ellen CC positief over Bali, zij en haar man hebben er zelfs nog behoorlijk veel plezier. De informatie die ze geeft is authentiek, het boekje is een omgewerkt dagboek indertijd gemaakt.
De grote klap kwam toen er twee heren van de PLN (Perusahaan Listrik Negara = het nationale energiebedrijf) de elektra kwamen afsluiten omdat de elektriciteit voor het grootste gedeelte illegaal werd afgenomen. Er werd slechts voor een klein gedeelte betaald. Een heel gewone praktijk in Indonesië. Ellen CC en haar echtgenoot hadden het ressort gehuurd zonder dat zij daar iets vanaf wisten. Een van de personeelsleden, de manager, die onder één hoedje speelde met de eigenaar, had nooit iets gezegd. Om aan elektra te komen wordt een genset gehuurd, die slurpt echter 180 liter diesel per 24 uur, een kostbare zaak. Een vervangende kleinere generator verbruikt 100 liter per etmaal. Daarvoor moet je de hele dag op en neer naar de benzinepomp rijden. De tweede genset brandt door stommiteit van uiteraard het personeel volledig door en komt er een derde. Dan krijgen ze gelazer omdat dat lawaaiige apparaat aan de kant van de openbare weg staat. Er is een plotselinge leegloop van personeel. De toestand op het ressort wordt zo penibel dat Ellen en haar man het bijltje er bij neer gooien en gedesillusioneerd naar Nederland terug gaan. Om terug te gaan hebben ze nog allerlei gelazer met het Kantor Imigrasi, vanwege het ontbreken van de juiste stempels in de paspoorten. Het vertrek gaan daardoor nog langer duren terwijl ze helemaal berooid zijn. Op 10 december is het sprookje uit en vliegen ze naar Schiphol, dit avontuur heeft slechts 9 maanden geduurd.
Ik had het boekje snel uit, een paar uurtjes. Alhoewel ik dit soort verhalen al vaak heb gehoord, vind ik het toch dapper dat je vlak na zo een deceptie in staat bent om een boekje als dit te schrijven. Ik zou zeggen verplichte lectuur voor allerlei dromers. Er zijn zoveel mensen die mislukken, maar na de deceptie hoor je nooit meer iets van hun. Ik moest ook nog wel lachen om wat er in het boekje staat als de schrijfster op zoek gaat naar lectuur. Ze wil graag lezen, maar 2e hands boeken vind ze veel te duur . Letterlijk “Misschien ben ik wel raar, ik kan 60 euro voor een geurtje uitgeven, maar 7 of 8 euro voor een (oud, vies) boek doe ik dus niet. Geld voor geurtjes uitgeven doe ik niet, maar bijna 20 euro voor een nieuw en dun boek dus wel, zie boven. Wat leuk is dat er een website bestaat over het ressort, kan je je bij het lezen beter inleven. KLIK HIER