22 december 2009

Vlucht 7P-343 Batavia Air SUB – AMQ per B737- 400

Even voor vijven werd ik wakker en dacht “Koffie”, in de ochtend begint mijn leven pas als ik koffie heb gedronken, zonder koffie zit bij mij in de vroegte alles muurvast, zeker de hersenen. Ik liep naar het restaurant, waar men bezig was

om de vloer te dweilen en bestelde een koffie. Nog even Tuan het water kookt nog niet, ik kom zo brengen. Ik ging terug naar de kamer en pakte mijn bagage, toen dat af was had ik nog geen koffie, ik ging zitten en wachtte met mijn grootste geduld. De koffie kwam pas na half zes, tijd is niet belangrijk op Java. Ik dronk mijn koffie leeg, pakte mijn koffers en liep het hotel uit op zoek naar een taxi. Dat was niet nodig want voor het hotel stonden enige heren met een auto die deze dienst illegaal aanboden. De gevraagde prijs van 100.000 Rp vond ik iets te stijf en bood 80.000 Rp een bedrag dat hoog genoeg werd bevonden en al snel was ik op weg naar de airport.

Om zes uur in de ochtend is men in Surabaya bezig met het vegen van de straten, het is er schoon. Ik kan me nog herinneren dat ik in 1980 in Surabaya kwam en dat zo een beetje de smerigste stad ter wereld vond, niet alleen wat vuilnis betrof, maar ook de vreselijke armoede die ik daar aantrof in de buurt van Stasiun Gubeng, ik heb nog nooit zoveel bedelaars tegelijk gezien. Surabaya is druk, maar kent niet de files die Jakarta heeft, zeker om dit vroege tijdstip waarop het verkeer net op gang gaat komen. De chauffeur vroeg of we de “bypass” moesten nemen, ik zei maar ja, ik heb eigenlijk een hekel aan dat gevraag naar routes aan een buitenlander, ik ken de weg niet in Surabaya, daarvoor huur je een taxi in. De “bypass” bleek een schitterend nieuwe tolweg te zijn, die dwars door de sawa naar de airport leidde, er was nauwelijks verkeer. De weg was langer dan de bestaande en men moest 5000 Rp betalen om er gebruik van te maken, daarom was het zo stil, men gaat op Java niet voor tijd betalen, want tijd is geen factor van betekenis. Deed ik er op de heenweg 50 minuten over om in de stad te komen, nu kostte het ritje slechts 25 minuten.

Op de airport was het erg druk, de gebruikelijke groepen mensen met hun dozen, Surabaya is een hub dus vertrekken er ’s morgens vroeg veel vliegtuigen. Bij de Batavia Air balie aangekomen kon ik echter meteen inchecken, de luchthavenbelasting kan meteen bij het inchecken betaald worden, op de meeste luchthavens moet men daarvoor naar een apart loket. Ik kocht een “Kompas” en zocht een restaurantje voor ontbijt en nog meer koffie. Op Juanda wordt je verblijd met een voortdurende stroom van mededelingen in het Indonesisch en het Engels die hard uit de speakers komen. Het is een komen en gaan van aankomende en vertrekkende passagiers, want deze komen tezamen ik een ruimte een heel lange gang. Ik had nog ruim eeen uur voordat mijn toestel zou vertrekken, dus nam ik rustig de krant door. Om vijf voor half acht rekende ik af en liep naar gate 1, ik nam voor de lol het rollend trottoir, maar die gaat hier veel langzamer dan lopen. De wachtruimte van Batavia Air zat behoorlijk vol, bij de bagagecontrole was het wel dringen, altijd die mensen die voor hun beurt willen, plus aan de verkeerde gate aankloppen of vergeten hun bagage op het x-ray apparaat te leggen. Ik zag alles in lijdzaamheid en met een glimlach aan. Ik zocht een plekje, legde mijn krant op een stoel en mijn koffertje ernaast en ging wat plaatjes schieten. Toen ik terugkwam zat er iemand boven op mijn krant en reageerde nogal bits toen ik vroeg of hij zijn kont even wilde optillen. De oproep tot boarden kwam vrij snel en moest er weer gedrongen worden, een rij in Indonesie wordt niet van achter maar van voren aangevuld, daarna moesten we de trap af naar beneden om in een bus te stappen, alweer met het nodige gedrang, de bus reed 25 meter en toen konden we er weer uit om in te stappen. Ik had seat 2a, die was aan de linkerkant van het toestel, de dag ervoor bij Sriwijaya was 2A zeer onlogisch aan de rechterkant gesitueerd, misschien een ex-Engels toestel.

We zaten al snel in de lucht, het was bewolkt, niet alleen dat, seat 2A was zeer krap, ik kan me niet herinneren ooit zo krap in een groot toestel gezeten te hebben. Toen de mevrouw voor mij haar rugleuning naar achter liet zakken raakte ik bijna bekneld, gelukkig zei mijn buurman, een aardige jongeman uit Aceh er iets van. Zo onderging ik bewegingloos de vlucht die 2 uur en 50 minuten duurde, zonder dat ik iets anders uit het raampje zag dan bewolking. We kregen water en brood dat was het. Ik was blij toen ik opeens het eiland Buru zag, niet lang daarna Leihitu met Larike en Nusa Tiga, dan de grote draai naar Pattimura airport, waarvan de landingsbaan evenwijdig aan zee loopt, het is een ex-Japans vliegveld, die bouwden ze in WO II zo. De landing verliep vlekkeloos, alleen het uitstappen kostte wat tijd want men had nogal moeite om de oude verroeste trap tegen het toestel aan te zetten. Toen ik de trap van het toestel afliep kreeg ik het gevoel op mijn voorlopige bestemming aangekomen te zijn. Ik moest lang op mijn koffer wachten, toen ik deze eindelijk had werd ik door een jonge politiefunctionaris verzocht even mee te komen om mijzelf te laten registeren. Voor mij een goede gelegenheid om te vragen hoe ik aan een surat jalan kon komen, waarmee ik moeilijkheden om mezelf voortdurend op verre eilanden bij de politie te laten registeren, die scheen in bij de Kapolda in Ambon stad te kunnen verkrijgen. De jongeman bracht me na afloop van de registratie naar de taxistandplaats en riep een taxi voor mij, deze werd vast bestuurd door een vriend of familielid maar desondanks een aardige geste.