Londoh

28 juni 2008: Airport tax collection (I)

Je kan het zo gek niet bedenken of het wordt in Nederland verzameld. Postzegels, munten, parfumflesjes, aanzichtkaarten zijn een paar heel gewone zaken die verzameld worden.

Maar je hebt bijvoorbeeld ook schilderijen, eendjes, bepaalde planten noem maar op, noem maar op. Ik zit zelf al jaren in die verzamelwereld, voor de handel. Ik ben zelf niet zo een verzamelaar, want dat is niet te combineren met handel, dan ga je de mooiste (=duurste) dingen achterhouden. Een verzameling bijeenbrengen van iets nieuws om te bestuderen doe ik wel en als ik het weet en begrijp dan verkoop ik. Ik ken verzamelaars die hebben van hun verzameling een privé-museum gemaakt, hun verzamelingen bevatten stukken waar menig “gewoon” museum jaloers op zou zijn. Overigens zijn veel musea uit privé-verzamelingen ontstaan. In Indonesië hoorde ik vaak als ik munten aan het uitzoeken of aan het sorteren was : “Untuk apa Tuan?” Waarvoor dat was, als je vertelde dat het voor verzamelaars was dan werden de schouders opgehaald. De aandacht kan alleen getrokken worden door te zeggen dat het geld oplevert en kreeg je steevast de vraag : "Wat is de duurste?" Indonesiërs verzamelen nauwelijks, of het moeten kinderen zijn. Hobby’s is iets dat onbekend is in dat land, je werkt en de rest van de tijd houd je jezelf bezig met je gezin, kijkt TV, maakt nog eens een praatje of je gaat vreemd.

Mijn verzamelgebied is alles dat met geld te maken heeft dat als geld heeft gediend. Dat is voor Indonesië een zeer ruim begrip, want daar vallen ook zeer uiteenlopende voorwerpen onder die bijvoorbeeld als bruidschat (mas kawin) hebben gediend. Ook gebruikte cheques en wissels, aandelen. Op deze laatste zitten vaak allerlei zegeltjes daar zijn ook weer verzamelaars voor . Vaak hoor je: “Hé Lon als je dit tegenkomt, of dat ziet denk dan even aan mijn wil je”. De verzamelaars van dit soort zegeltjes heten ‘fiscaal verzamelaars’. Degene die ik ken vroeg mij bijvoorbeeld ook om banderollen van sigaretten, want dat is een bewijs dat er belasting is betaald. In Indonesia worden er heel veel papiertjes verspreid als teken dat er een heffing is voldaan, op elke pasar bijvoorbeeld. Men betaald ook belasting als men gaat vliegen, de zgn. Airport tax, in het Indonesisch PJP2U – pelayanan jasa penumpang pesawat udara Dus bewaar ik, op verzoek van de zojuist genoemde verzamelaar, alle tickets en boarding passen waarop het bewijs van betaling is geplakt en geniet. Ik was dat net even aan het uitzoeken, ik heb meteen een paar scans gemaakt.






Vervolg