Londoh

31 januari 2010: Twee films

Op mijn noodboek heb ik een aantal films staan die ik met u-Torrent had downgeload, veel regen betekende een uitstekende gelegenheid deze eens te gaan




bekijken. Er zaten twee aan Indonesië gerelateerde films bij n.l. “The Year Of Living Dangerously” door Peter Weir uit 1982 en “Laskar Pelangi” door Riri Riza uit 2009. De eerste is een Australisch-Amerikaanse productie, de tweede een Indonesische.

Van “The Year Of Living Dangerously” heb ik bijzonder genoten, de film speelt zich af vlak voor de coup tegen Soekaro in 1965 te Jakarta en op het hoogtepunt van de Vietnam-oorlog. De titel van de film is afkomstig van een Italiaanse uitdrukking die door Soekarno in een toespraak in 1964 werd gebruikt, hij noemde het komende jaar “Tahun vivere pericoloso”. De hoofdrol in de film wordt gespeeld door de jonge Mel Gibson die Guy Hamilton, een Australische radioreporter met weinig ervaring die net in Jakarta aankomt, acteert. Hoewel de film in Australië en de Filippijnen is opgenomen wordt de sfeer van Jakarta zeer goed weergegeven. In de stad worden voortdurend heftige demonstraties tegen het kapitalisme gehouden, die af en toe zeer uit de hand lopen. Het journaille en ambassadepersoneel komen bijeen in de bar van Hotel Indonesië en daar wordt gezopen en over vrouwen gepraat. Er is ook veel kinnesinne tussen de journalisten onderling en om een jonge nieuwkomer als Guy Hamilton wordt door de oudere journalisten gelachen.



Wat verder opvallend is dat er in de film ketting gerookt wordt, dat kon nog in die jaren, Guy Hamilton steekt de ene Lucky Strike naar de ander op en Indonesiërs mogen graag meeroken want buitenlandse sigaretten waren in die jaren niet in Jakarta verkrijgbaar. De grote vraag aan de bar is “Hoe lang houdt Soekarno het nog uit als president?”. Hamilton kent niemand in Jakarta maar heeft het geluk dat hij de Indo-Europese dwerg Billy Kwan tegenkomt, die vele connecties heeft. Billy is fotograaf en was ook de assistent van Hamilton’s voorganger in Jakarta, deze twee echter konden niet met elkaar overweg. Billy kan overal binnenkomen, vooral op recepties die op de ambassades gehouden worden, door zijn kleine gestalte valt hij nauwelijks op. Billy komt zeer sympathiek over, hij speelt min of meer het geweten van Hamilton, beiden hebben oog voor de dramatische omstandigheden waaronder het gewone Indonesische volk leeft. Billy laat Hamilton kennismaken met Jill, een Engelse jongedame die als attaché op de Brtise ambassade werkt en nog twee weken in Jakarta te verblijven heeft voordat ze weer naar Engeland terug gaat. De twee beginnen een affaire, dit liefdes verhaal vormt de hoofdlijn van de film, doch er zijn zeer veel interessante zijlijnen in het verhaal. Er zijn mooie beelden in de film te zien en het geheel geeft een goed beeld van de chaotische situatie waarin Indonesië zich in 1965 bevond. De grootste verassing voor mij was toen ik las dat de rol van Billy eigenlijk door een vrouw wordt gespeeld, n.l. de Amerikaanse Linda Hunt, dit valt in de film absoluut niet op. Kortom deze film, hoewel al 28 jaar oud, is een aanrader.

De tweede film is “Laskar Pelangi”een Indonesisch kassucces, het was de meest bezochte film van 2009, deze film trok zelfs meer bezoekers dan “Ayat-ayat cinta, die ik hier ook heb besproken. De overeenkomst met “Ayat-ayat cinta”is dat president Susilo Bambang Yudhoyono ook deze film in gezelschap van zijn vrouw Ibu Ani en enkele ministers heeft bezocht. SBY verklaarde na afloop dat hij het een geweldige film vond, een film met een boodschap en van hoge kwaliteit. Als de president van Indonesië dat over een film zegt dan moet ie wel goed zijn en zullen vele Indonesiërs gaan kijken. Dat en de vele publiciteit die er om deze film heen is geweest was de reden voor mij om de film te zien. Achteraf kan ik stellen “het was een lange zit”gelukkig kan je op een noodboek zo een film af en toe stil zetten en wat rust nemen, dat had ik echt nodig om even over mijn verveeldheid heen te komen.



President SBY had verklaard dat de film van een bijzondere schoonheid was, dat er natuurlijk in geacteerd werd en dat de film de situatie van vroeger en het heden in Indonesië zeer goed weergeeft. De film speelt in 1979 op het eiland Belitung (Billiton) en ik moet toegeven dat er af en toe mooie beelden van dit eiland zijn te zien, maar daarbij heb ik meteen het enige gehad dat ik in de film de moeite waard vond. Het gebruik van bahasa Melayu zoals op het eiland Belitun gebruikelijk is vond ik ook wel leuk. De film gaat over een muslimschooltje, de SD Muhammadiyah, in de desa Gantung dat net een leerling tekort komt om aan de voorwaarden om als school door de provinciale overheid erkend te worden. De school staat onder leiding van een wijze en vrome directeur, hij wordt geassisteerd door een onderwijzer en een onderwijzeres. De tiende leerling komt als vanzelf opdagen, het is een jongen die strompelt. We krijgen het leerproces te zien dat onder zeer primitieve omstandigheden en met beperkte middelen plaats vindt. De leerlingen, die gespeeld worden door kinderen van het eiland, blijken allemaal zeer slim en zetten zich voor 100% in voor het behoud van de school. Door hun schranderheid en creativiteit slepen ze diverse prijzen in de wacht. Als je de vragen op een quiz voor schoolkinderen hoort val je ook steil achterover. “Wie is de componist van het volkslied Indonesia Raya””In welk jaar zat Soekarno in de Sukamiskin gevangenis te Bandung? “daar hoef je niet echt slim voor te zijn, een kwestie van uit het hoofd leren. De film is ongeveer gemaakt als de gemiddelde Indonesische sinetron, met veel goedkoop drama. Zoals het moment dat de onderwijzeres de directeur van de school dood achter zijn tafeltje aantreft. Of de onderwijzer van de overheidsschool die verliefd is op de onderwijzeres van de SD Muhammadiyah. Nee, deze rotzooi is dagelijks op de Indonesiche TV te zien en vind ik persoonlijk niets bijzonders, vandaar dat ik de film een hele zit vond.



Een You Tube filmpje met het commentaar van SBY op de film.