Londoh

03 februari 2010: Vissen bij Pelita Jaya (III)

Het was geloof ik half vijf toen ik naast mijn bed stond, opgewonden als een jochie dat op schoolreisje gaat. Dat gevoel heb ik altijd als ik in Indonesië weer eens iets “nieuws” ga bezoeken. Ik ging maar baaien

om wakker te worden nu er geen koffie was, toen ik uit de badkamer terug kwam was Dangdude ook opgestaan. We wachtten af op de dingen die zouden gaan komen. Toen ik om over vijven nog geen teken van leven van de jongens had gehad liep ik even naar de haven, het was daar akelig stil, als op een zondag, ofschoon die in dit moslimdorp nooit was gevierd. Met een onbestemd gevoel liep ik terug naar de penginapan waar ik met Dangdude ging zitten wachten. Het werd half zes, maar er kwam niets het bleef ook stil op de weg voor het huis. Er stak een wind op die steeds harder ging waaien, alle daken van golfplaat in het dorp maakten klapperende geluiden en opeens ging het regenen, een kletterende stortbui kwam uit de hemel. De jongens hadden vast geweten dat dit eraan zou komen. De regen en wind veroorzaakten een hels kabaal, buiten kon men geen hand voor ogen zien door het grijze vallende watergordijn dat de wereld onzichtbaar maakte, het werd niet licht die ochtend.

Na twee uur van heftige wind en overvloedige regenval werd het eindelijk wat rustiger, dit was dus de “musim barat” dacht ik, het seizoen dat ik helemaal over het hoofd had gezien. Ik had altijd in de veronderstelling ging dat het in juni juli tijdens de “musim timur”regende op Ambon. Nu weet ik, door eigen ondervinding dat op Seram het regenseizoen in december en januari plaats vindt. De jongens kwamen langs om te vertellen dat ze niet langs gekomen waren omdat het regende, ik moest lachen, want wij hadden ook wel gemerkt dat het had geregend. Ik vroeg ze hoe ze wisten dat het zo ging regenen, nou ze waren met subuh naar de moskee gegaan en toen ze naar huis gingen even naar boven gekeken, ze hadden geen sterren gezien, dus was het bewolkt, heel simpel. Natuurlijk gaat het zo, maar wij westerlingen die niet meer kerks zijn kijken nauwelijks naar boven waar Hij zit, die ook over goed en slecht weer gaat. Wij zijn voor het weer afhankelijk van een weerman op Tv of een boer uit de provincie op de radio De mensen uit Pelita Jaya weten allemaal nog zelf hoe het weer in elkaar steekt en waren die ochtend binnen gebleven. We spraken af dat we die middag zouden gaan vissen en het eiland Buano tot morgen uit zouden stellen.

Het was al tegen tienen en werd het hoog tijd voor koffie en ontbijt, de regen was veranderd in grimis (motregen) dus konden we naar het eethuis dat van mij inmiddels de naam “Het Beloofde Land” had gekregen. Dangdude kwam opeens met het verhaal dat hij liever met de bus dan met een ojeg terug naar Ambon zou gaan. “Waarom dat?”vroeg ik. “Nou stel je voor dat het zo regent als vanochtend dan wordt je sijknat”. Ja dat is het risico, maar hoe groot is de kans dat het regent. Ik wist dat die vrij groot was, want was al twee keer nat geworden tijdens een rit, waarvan een keer door- en doornat, maar in het hotel had ik droge kleren aangetrokken dus niets aan de hand. “Die bussen zitten stampend vol, en die stoeltjes zijn vreselijk krap” zei ik. Ik voelde niets voor een bus, ik had nog nooit in een bus of angkot op Seram gezeten, altijd per ojeg gereisd, dat wilde ik zo houden. Dangdude begon een verhaal over zijn spullen, camera, noodboek, stel je voor dat die nat werden. Ook was het vervoer per ojeg te gevaarlijk volgens hem, met die zware koffer voorop, zonder helm te dragen. Om de man gerust te stellen vroeg ik aan ibu Ena in welke frequentie de bussen hier langs kwamen. Dat bleken een of twee bussen die van Taniwel kwamen tussen 7 en 8 uur ’s morgens te zijn en af en toe een angkot. Dangdude besloot met de bus te gaan, ik wist het nog niet zei ik, terwijl ik er niet over dacht om een ander vervoermiddel dan een ojeg te kiezen. Wel wat egoïstisch natuurlijk, samen op reis gaan en dan niet willen overleggen hoe de reis voort te zetten vanwege allerlei gevaren en ongemak. Maar als je naar verre en afgelegen plaatsen gaat dan moet je niet aan gevaar en ongemak denken, als je dat gaat doen dan moet je gewoon naar een plek waar alle toeristen lekker veilig bijeen zitten over hun avonturen te praten en ervaringen uit te wisselen, veilig en zeker.


We liepen terug naar de penginapan en gingen onze hengels in orde maken. Ik slaagde er als een echte inlander in mijn molentje te repareren met behulp van een spijker, een steen en een stuk zilverpapier. We hadden onderweg nog drie durians gekocht voor Rp 20.000 en maakten we die soldaat, ze smaakten fantastisch, zeker voor die prijs. Daarna zochten we de jongens op om de zee op te gaan, het weer was helemaal opgeklaard. We haalden weer aasvisjes en na enig gezoek hadden we een mooie stek gevonden, weer in de buurt van Pulau Marsego. De jongens wierpen hun lijnen en wij onze hengels uit. Dangdude zei dat het water hier veel te diep was en dat er een sterke stroming stond. Er moest weer zwaarder lood aan de lijnen bevestigd moest worden. Dat was weer veel geklooi, achter ons waren je jongens dolenthousiast bezig, “ze bijten als gekken” klonk het. Ze trokken de ene vis na de andere naar boven, van het soort dat er gebakken zeer aantrekkelijk uitziet. Toen onze hengels eindelijk visklaar waren lagen er al een stuk of 15 vissen in de boot te spartelen. Eindelijk had ik ook beet en slaagde er in een mooi visje formaat wadjan uit de zee te trekken. We wisselden van stek en ook Dangdude ving een vis, terwijl de jongens nu andere soorten uit het water trokken. Toen ik weer beet had viel mijn molen uit elkaar en weg was de vis. Ik klapte mijn hengel in en weg, wat een kolereding, er was ook al roest op gekomen na drie keer gebruik. Er was geen extra lijn meegenomen dus was ik tot kijken gedoemd, iets waar ik geen bezwaar tegen had. Opeens maakte Dangdude zenuwachtige bewegingen, zijn hengel stond helemaal krom, “beet” zei hij en “een grote". De jongens keken op en zagen Dangdude in gevecht met een onbekend zeemonster. “Batu mister?” vroegen ze. “Nee”, zei Dangdude “ikan besar”. Gespannen probeerde hij zijn lijn naar binnen te draaien, centimeter voor centimeter. “Hij geeft niet toe, dat moet vast de grootste zijn die ik ooit heb gevangen, als mijn hengel het maar houdt” zei Dangdude zeer opgewonden. “Misschien zit je wel in het ankertouw” zei een van de jongens. Het half uur dat volgde zagen we de ware sportvisser die de vangst van zijn leven gaat doen aan het werk, een subtiel spel van hengel laten zakken en dan de lijn weer een paar centimeter binnen halen. Ik was voorbereid op een gevecht dat uren zou gaan duren. De jongens haalden nu met hun lijntjes af en toe twee vissen tegelijk binnen, zo nu en dan keken ze naar Dangdude en riepen half lachend “Spoor, spoor”. Dangdude was zeer gespannen, je zag elke spier strak op zijn magere lijf, dit was dus het ware sportvissen dacht ik. Opeens was het afgelopen. “Weg” zei Dangdude zeer teleurgesteld.

Dangdude gaf niet op, als een ware sportman en haakte een nieuw visje aan en wierp in. Niet lang daarna had hij weer beet. Hij keek weer gespannen, want hij zei dat het weer een grote was. De film werd nogmaals afgedraaid. Dangdude gaf door wat hij onder water voelde, en moest het wel een zeer eigenaardige vis van forse afmetingen wezen aan zijn relaas te horen. Ik zat voortdurend met mijn cameraatje klaar om een historisch moment vast te leggen. Ook dit keer haalde hij de lijn centimeter voor centimeter binnen, het water was hier minstens vijf meter diep, dat zou wel eens avondwerk kunnen worden, want de zon zakte al snel. “Misschien is het wel dezelfde” zei ik, “of ze zussie”. Dangdude deed zijn uiterste best om deze zeer bijzondere vis binnen te halen. “Spoor, spoor” klonk het weer lachend van achter. Helaas, ook deze worsteling die bijna een uur had geduurd, liep niet goed af, de vis ging er met haak en lood vandoor, Dangdude was teleurgesteld over dit visfestijn, het water was te diep geweest, de stroming te sterk, hij had zijn dure hengel wel kunnen verspelen. De jongens waren zeer te spreken, er lag een hoop vis in de boot die door ons werd gefinancierd. Ik was ook tevreden want had 5 vissies gevangen en Dangdude 4. Ik zou nooit meer een hengel aanraken in Indonesië, als ik zou gaan vissen dan zou dat met een lijn wezen. Ik had voor deze visserij gedroomd over hengelpartijtjes waarbij na afloop er vissies werden geroosterd, dat was er niet van gekomen. We voeren terug naar het haventje van Pelita Jaya en kwamen daar net bij een zeer rode zonsondergang aan.