10 februari 2010

Een rondje Leihitu

Het was een zondag, de laatste dag die ik op Ambon door zou brengen. Eerlijk gezegd was ik het spuugzat, niet zozeer het eiland Ambon en zijn inwoners, maar de situatie met de elektravoorziening. Die werd

met de dag erger, er was misschien nog maar 5 – 6 uurtjes per dag dat de elektriciteit werkte. Op die uren was geen peil te trekken, een uurtje midden op de ochtend, in de namiddag 2 uurtjes en ’s nachts om drie uur een tijdje en meer van die vreemde tijden. Soms werd ik midden in de nacht wakker van de kou, als de AC ging draaien. In de hitte had ik uren liggen draaien, kon de slaap niet vatten, want de kamer was bloedheet, alles dicht vanwege de AC, die niet werkte, horden muggen. Ook de inwoners van Ambon werden er compleet gestoord van, door de gebrekkige stroomvoorziening ging elektrische apparatuur ook snel kapot. Er was al vele malen gedemonstreerd tegen het beleid van het staatselektrabedrijf P.L.N., die waren al met vele beloften gekomen, maar geen een was daar van vervuld. Er is in Indonesië niets arroganter te vinden dan de overheid. De mensen moesten wel iedere maand gewoon hun elektrarekening betalen. Wie weet zat het management van de PLN wel achter de verkoop van generatoren en kaarsen, de P.L.N. als Perusahaan Lilin Nasional.

Een ander aspect dat mijn reis een beetje verknalde was het weer, regen, regen en nog eens regen, daar doe je niets tegen, evenmin als tegen hoge golven die het transport over zee in kleine bootjes praktisch onmogelijk maakte. Ik was nog nooit zo lang achter elkaar in de Molukken geweest, ruim 5 weken, maar ik heb ook nog nooit zo weinig ondernomen. Ik werd gedwongen vakantie te houden, dat is eigenlijk niets voor mij, ik ben liever bezig. Afijn die zondag was het schitterend weer, ik nam mijn gebruikelijke ontbijt van nasi kuning met een stukje vis en een eitje. Natuurlijk zat de scherpe sambal ergens onder verstopt en kreeg ik na een hap rijst de gebruikelijke ontbijthik. Daarna naar Passo waar ik een ojeg naar Hila nam voor slechts 20.000 Rp. In Hila maakte ik een wandeling, hier en daar een praatje makend. De mensen op Leihitu zijn zeer vriendelijk en open. Ik vind ze eigenlijk nog leuker dan de christen-Ambonezen op Leitimur. Die laatsten hebben iets fanatieks in hun geloofsbeleving, dat staat mij niet zo aan, het stoort me echter ook niet, ik heb daarvoor lang genoeg op Java gewoond om te weten wat het fanatiek beleven van een geloof is. Je ziet veel van die jonge christen-Ambonezen met een groot chromen kruis om hun nek lopen, de kerk is alles voor hen. Let wel ik maak een onderscheid tussen een devoot gelovige en een fanatiek gelovige, de eerste stoor ik me niet aan, maar zodra mensen hun geloof te pas en te onpas gaan uitdragen dan geef ik niet thuis. De moslims op Leihitu daarentegen zijn zeer ingetogen, dat staat me wel aan, ook geen grote luidsprekers op de meestal kleine moskeetjes. De Islam is aanwezig, want je ziet “kerudung” en zo, maar alleen als straatbeeld.

Na dit ommetje nam ik een ojeg naar Hila, 10.000 Rp. Ik wilde mijn vriend Pak Usman bezoeken, hij was helaas niet aanwezig, daardoor viel mijn plan in duigen. Ik wilde met hem naar Seith om daar foelie op te kopen. Ik heb een vriend op Java die worsten maakt, ik had verleden jaar foelie voor hem meegenomen en hij was daar helemaal dol op geworden vanwege de superieure kwaliteit. Maar zonder Pak Usman durfde ik niet in te kopen, bang dat ik de grootste rotzooi in mijn handen geduwd kreeg en daarvoor nog eens veel teveel betalen zou. Ik had maar liefst een pond nodig, daarvoor moet je een paar mensen vinden die een aardige hoeveelheid hebben. Voor een pond foelie heb je duizenden muskaatnoten nodig. Ik moest mijn plan veranderen en bedacht dat ik een ojeg zou nemen om het hele westelijke schiereiland Leihitu te ronden. Ik was twee jaar geleden ooit tot Larike geweest, maar daar hield de verharde weg op, de weg die aansloot op de weg die vanaf Ambonstad naar de luchthaven liep was inmiddels gereed. In Hila vond ik een ojeg die mij voor 100.000 Rp helemaal rond zou brengen met als eindbestemming Natsepa. We gingen op weg langs plaatsen die ik al meerde malen had bezocht Hila, Kaitetu, Said, Lima, Urang, Asilulu, in de laatste plaats heb je een schitterend uitzicht op de drie eilanden “Pulau Tiga” Deze weg is echt schitterend, veel bos, sago-, nootmuskaat-, kruidnagel- en kenaribomen en ook niet druk. Behalve dat we af en toe moesten stoppen als er een bruiloft werd gevierd. Het was deze zondag een goede dag voor resepsi, ik heb er vier onderweg gezien. Op de weg lagen er op vele plaatsen kruidnagels, nootmuskaat, kenarinoten en koffie te drogen, het was musim panen, dat is oogsttijd, de periode dat boeren hun geld binnenkrijgen. In de buurt van Lai wordt de weg slecht, daar is er net een baan gebuldozert, nog onverhard, de oude weg ligt helemaal in puin, een stuk van ruim een kilometer met een zeer steile helling er in. Daarna Larike, daar staat het fort Rotterdam, of beter gezegd stond, want het meeste van het fort zit in de funderingen onder de huizen die er op de plaats van het fort staan. Ik zag dat er nog steeds stenen van de paar muurtjes die nog overeind stonden werden weg gehaald, over een paar jaar is er niets meer van over.

We gingen verder langs Wakasihu met een schitterende moskee. Daarna Allang, een naam die ik me nog herinnerde van toen ik in Asahudi was, dit is een christendorp in een moslimgebied, ziet er heel bijzonder en netjes uit. Ik sprak nog met een paar oude vrouwtjes, op weg naar de kerk, in traditionele kleding, dat is in Ambon een sarong en een lange kebaya. Het was vreselijk heet die dag, en van al die uren achterop die motor kreeg ik een behoorlijk houten reet. We reden langs Lilipoya, Hatu, Leke en toen dook de airport op. Ik had weer een stuk aan elkaar gebreid. De rit naar Natsepa was afzien, ik was doodmoe, ik liet me daarom maar te Passo afzetten om even iets te gaan eten. Ik betaalde een rood biljet en nam afscheid van de tukan ojeg. Mijn reis zat er voor deze keer weer op.