Londoh

01 juli 2008: Pemilu 2009 - Verkiezingen

Dat is nou niet iets waar ik veel aan denk, maar toch moet iedereen die in Indonesie verblijft daar rekening mee houden. Het “Pesta Demokrasi” zoals de overheid dit gebeuren zo graag noemt gaat begin volgend jaar weer plaats vinden.

Voor de vorm mag het volk kiezen, van boven is al lang uitgemaakt wie er mee mogen doen en wie niet. Er waren meer dan 100 nieuwe politieke partijen die zich in wilden laten schrijven, vele zijn afgewezen, al met al gaan er toch ongeveer 60 partijen aan deze verkiezingen meedoen, een gigantisch aantal en een zeer grote en ingewikkelde organisatie om dit in een land bestaande uit 17.000 eilanden met 240 miljoen inwoners voor elkaar te krijgen.

De belangrijke data in 2009 zijn 11 Maart-1 April 2009 dan is er kampanye, ik kan me van alle vorige verkiezingen herinneren dat deze periode een hoogst vervelende tijd is. Vrachtwagens vol schreeuwende “aanhangers” van de diverse partijen. SatGas die gekleed in uniform met de kleuren van de partij waarbij zij in dienst zijn, doen alsof ze de macht in handen hebben. Af en toe honderden aanhangers van partijen op motorfietsjes waarvan de uitlaat is losgemaakt. Die rijden dan in “konvoi” over de hoofdwegen, ervoor zorgend dat iederen in vette rookwolken en een oorverdovend lawaai opzij gaat en niemand er langs kan. Vanaf 2 april mag er niemand meer kampanye voeren en moeten alle affiches, vlaggen en andere attributen zijn verdwenen, dit staat bekend als de ‘masa tenang’. Op 5 april zijn er dan de eigenlijke verkiezingen. Deze verkiezingen worden georganiseerd door de KPU (Komisi Pemilihan Umum). Na de verkiezingen van 2004 zijn er diverse schandalen naar boven gekomen en werd er vreselijk gerotzooid met de aankoop van inkt, het drukken van de stembiljetten, het vervaardigen van stembussen, de aankoop van computers en auto’s, onkostenvergoedingen, noem maar op. Er zijn daarna een aantal figuren die als zeer “eerlijk” te boek stonden achter de tralies verdwenen. Geef een Indonesiër financiële verantwoordelijkheid en hij gaat rotzooien en creatief boekhouden. “Dasar korup” zoals dat genoemd wordt, “korupsi sudah jadi darah daging” is nog zo een veelgehoorde uitdrukking.

De voornaamste vraag die we kunnen stellen is of Indonesië doorgaat met de huidige president Susilo Bambang Yudhoyono of gaat het land verder met een nieuwe president? De populariteit van SBY, zoals de naam van de president wordt afgekort, is de laatste maanden sterk gedaald. Die populariteit is sinds zijn aantreden voortdurend hoog geweest en is pas dit jaar gaan dalen. Het volk had al zijn hoop in SBY gestoken, maar het blijkt dat het economisch gezien niet beter voor de gewone man in Indonesië geworden is. De rijken worden alsmaar rijker en de armen alsmaar armer. Dit is weliswaar een mondiaal probleem, echter Indonesië is na een bloeiperiode onder Soeharto de laatste 10 jaar heel hard achteruit gegaan. SBY heeft totaal geen verstand van economie, hij houdt zich liever bezig met het bestrijden van de corruptie. Op dat gebied zijn zonder meer goede resultaten geboekt. Het was ook een van de items die het volk zeer aansprak toen ze SBY met grote meerderheid verkozen. In kampung en desa werd gedacht dat als de corruptie bestreden zou worden het in Indonesië van zelf beter zou gaan. Dat blijkt niet het geval, SBY heeft als saaie militair, die zijn leven lang achter een bureau heeft gezeten, geen band met economie. Hij heeft al een paar ministers vervangen op economisch en financieel gebied, maar het leven is voor de gemiddelde Indonesiër er niet beter op geworden. De ironie wil dat de vice-president Jusuf Kalla een zeer rijk zakenman is en misschien wel de juiste man is om voor meer vertrouwen op de financiële markten te zorgen. Helaas is gebleken dat de relatie tussen SBY en JK niet zo goed is, het lijkt erop alsof ze allebei een eigen tokootje uitbaten. SBY komt ook niet goed over in de media, speciaal op de TV, als je die man ziet en hoort praten dan wil je meteen in slaap vallen, hij straalt een ontzettende saaiheid uit. Hij is zeker niet iemand die het Indonesische volk kan inspireren, iemand waar het volk tegenop kijkt. Hij doet zijn uiterste best om een soort vaderfiguur te zijn, die alle problemen van het land met zijn kinderen bespreekt, maar hij kan de juiste toon niet treffen. Als je hem en zijn vrouw Ani ziet tijdens een “Panen Raya” (oogst)ceremonie en hij steekt een bos vers afgesneden padi omhoog dan is het net alsof een houten klaas met een bezem staat te zwaaien. Hij is een grote forse man, zijn vice-president daarentegen is een heel klein, een beetje eng mannetje, met een bijzonder snorretje. Je denkt onmiddellijk “dat is een oplichter” en grijpt automatisch naar de plek waar de portemonnee is opgeborgen om te kijken of je die nog aanwezig is. In potentie moet een man als JK iemand zijn die Indonesië uit het economische dal zal kunnen helpen. Helaas denkt JK teveel aan zijn eigen machtige positie, want hij is eigenlijk machtiger dan de president. SBY heeft een eigen politieke partij de Partai Demokrat. Deze partij bezit 57 (7.45%) van de 550 zetels in het parlement. JK is lid van de Golkar, vlak nadat hij vice-president is geworden heeft hij op het partijcongres van de Golkar alle macht in deze partij naar zich toe getrokken door zich te laten kiezen als algemeen voorzitter. Golkar bezet 123 (23%) zetels in het parlement en is daarmee de grootste partij. Dat is natuurlijk een veel bredere machtsbasis dan die van de partij van SBY.

JK heeft de ambitie om president van Indonesië te worden, hij heeft ook veel dat hem tot een geschikte kandidaat maakt. Echter het belangrijkste ontbreekt hem, hij is namelijk geen Javaan mar een Bugis afkomstig uit Makassar. Nou is Indonesië in theorie een democratie, het is echter onmogelijk dat iemand anders dan een Javaanse moslim president van dat land wordt. Daar kan ex-president Habibi over meespreken, toen hij na een regeerperiode van 18 maanden, waarin hij zeer veel goede dingen tot stand had gebracht, verantwoording in de Senaat (MPR) ging afleggen, werd hij uitgefloten. Eigenlijk weet JK dat maar al te goed, hij probeert echter. Het is een beetje gênant om te zien hoe deze twee heren, SBY en JK proberen de populaire jongen uit te hangen door allerlei ontmoetingen te organiseren met bekende figuren. Het meest belachelijke zijn de momenten waarop ze zich met sportlui gaan onderhouden. Als je die twee ziet dan is sport het allerlaatste waar men aan zou denken. In ieder geval is het zeker dat SBY zich weer kandidaat stelt voor de verkiezingen van 2009, de kandidatuur van JK is allerminst zeker. Niemand zal zich verbazen als hij toch weer opteert voor het ambt van vice-president, want dat geeft zekerheden.

Wie zijn de andere kandidaten? Nou dat is een aantal gezichten die wij al lang kennen, het lijkt in Indonesië moeilijk voor iemand om op te staan en te zeggen “Kom op jongens en meisjes ik leid jullie uit deze crisis!” De macht ligt tegenwoordig vooral bij het parlement (DPR) en nu ze deze in handen hebben zullen zij die niet gemakkelijk meer afstaan. De functie van parlementslid is zeer lucratief, temeer daar men in Indonesië er nog allerlei baantjes bij mag hebben. De meeste parlementsleden zijn ondernemer. Ze hebben natuurlijk veel te vergeven, hun functie is zeer lucratief. De meest luxe autoshowroom in de Republik Indonesia is de parkeerplaats van het Parlementgebouw (Gedung DPR) te Senayan. De leden van de DPR zijn gebaat met een zwakke president en zullen er alles aan doen om de positie van de persoon die op stoel nummer één zit zwak te houden. Dat terwijl Indonesië meer behoefte heeft aan een sterke leider van het kaliber Soekarno of Soeharto, iemand die het volk achter zich krijgt. Dan kan de economische crisis binnen een mum van tijd zijn opgelost. Het volk heeft behoefte aan een inspirerende leider, dan kunnen ze tot grootste daden komen. Helaas is zo een inspirerende leider in geen velden of wegen te bekennen. Want wat moeten wij denken over iemand als Megawati die weer voor het presidentschap wil gaan in 2009, dat terwijl zij de slechtste president is geweest die Indonesië ooit heeft gehad. Zij heeft geen ideeën, het is eigenlijk maar een “gewone” huisvrouw met een slimme echtgenoot die alles van zaken doen afweet. Onder haar bewind is de korupsi tot ongekende proporties gegroeid. Ook timmert ex-generaal Wiranto voortdurend aan de weg, die stelt zich ook kandidaat. Hij heeft daartoe een eigen politieke partij opgericht, de Partai Hanura, dat Hanura is een acroniem voor Hati Nurani Rakyat, het geweten van het volk. Nou voor het geweten van Wiranto geef ik geen enkele Rupiah, die man heeft veel bloed aan zijn handen kleven, bloed van o.a. Timorezen. Verder worden als kandidaten genoemd Sri Sultan Hamengko Buwono X van Yogyakarta, een redelijke man die lid van Golkar is en daar een hoge positie bekleed. Nog onlangs zijn er in Yogyakarta allerlei moeilijkheden geweest omdat zijn termijn als gouverneur van de D.I. Yogyakarta was afgelopen en hij niet meer in aanmerking kon komen voor een derde ambtstermijn aangezien de wet dit niet toestaat. Het bvolk van Yogyakarta wil echter alleen maar hem als gouverneur. Ook Akbar Tanjung laat voortdurend blijken dat hij dolgraag in de belangrijkste stoel van het land plaats neemt, ook al een prominent Golkar lid. Dan wordt verder genoemd Yusril Ihza Mahendra, van de Partai Bulan Bintang, de meest strikte in de moslimleer van het gezelschap potentiële kandidaten. Hij heeft nog een kist appelen met SBY te schillen, want hij werd als minister aan de kant gezet. De man kan zich verheugen in en vrij grote populariteit in Indonesië, voor velen in het westen onbegrijpelijk, maar die meten de man af naar westerse standaard en rekenen hem vooral af op zijn ideeën m.b.t de islam, onzin natuurlijk. Dan is er nog Sutrisno Bachir van de PAN, dat is de vervanger van Amien Rais, die in het recente verleden zo jammerlijk als presidentskandidaat gefaald heeft. Amien komt niet zo goed over bij de kiezer, een reuze saaie man, die zich altijd tweetalig uit pleegt te drukken, in het Indonesisch en dan in het Engels. Daarbij valt op dat hij sprekend in beide talen over hetzelfde onderwerp iets anders beweerd. Voor Bachir worden er grote bedragen uitgegeven in de publiciteit, dag in dag uit paginagrote advertenties in de belangrijkste dagbladen, zodat het volk aan dit relatief “nieuwe” gezicht kan wennen.

Vooralsnog lijkt het in deze rij kandidaten dat SBY de meeste kans maakt. Er zijn geen echt nieuwe gezichten en daarom geen nieuwe ideeën. Het volk zal bang zijn dat het onder een andere president niet beter met het land zal gaan en zal voor vastigheid kiezen, behoudend als ze zijn. Nu is de mogelijkheid natuurlijk aanwezig dat er opeens een nieuwe figuur opstaat. Indonesië is daar rijp voor, een jonge vent die het volk een nieuwe richting kan wijzen, maar het lijkt moeilijk om zo iemand onder een bevolking van 240 miljoen zielen te vinden. De populariteit van SBY is de laatste tijd snel terug gelopen, zeker na de verhoging van de benzineprijzen. Hij heeft hier echter rekening mee gehouden. Hij is iemand die heel erg besluiteloos is, op het ergerlijke af, altijd maar extra bedenktijd vragen om eens goed na te kunnen denken. Met de verhoging van de benzineprijs heeft hij willen laten zien dat hij krachtdadig op kan treden ook als dit zijn populariteit kan schaden. Hij zal dit op een gegeven moment gaan uitbuiten als de storm die vanwege de prijsverhogingen is losgebarsten geluwd is. Momenteel is de US-dollar in Indonesië aan de stijgende hand, dat kan uitgelegd worden dat het eindelijk beter in Indonesië gaat en als het beter gaat is dat dankzij…SBY.