26 februari 2010

KA Sancaka Solobalapan - Kertosono

De beca naar station Balapan vroeg 10.000 Rp, ik had geen zin om tot 5000 te tawarren en zei “Monggo” onder het motto gun de tukang beca ook eens een goeie dag. Gisteren had ik me voor 10.000 Rp 300 meter door een tukang beca

in de stromende regen laten verplaatsen, de man was dolblij met dat biljet en ik ook want ik hoefde me niet om te kleden, want 300 meter door een stromende tropische regen is net genoeg om tot de laatste draad op je lijf nat te worden en nog eens een flinke verkoudheid op te lopen. Om station Balapan binnen te komen moet er betaald worden, uang parkir, het immense terrein wordt op deze manier op lucratieve wijze geëxploiteerd, de toegang voor een beca bedraagt 1000 Rp, een auto betaald 3000 Rp, zonder bonnetje worden deze bedragen uiteraard lager. Ik liep naar het loket en kocht een kaartje voor de KA Sancaka tot Kertosono, prijs 50.000 Rp bisnis. De Sancaka rijdt twee keer per dag de route Yogyakarta – Surabaya en stopt alleen bij de grote stations, het is een 1e en 2e klas trein. Ik moest naar Kediri, dat ligt niet aan deze lijn, ook niet aan de hoofdweg die tussen Solo en Surabaya loopt. De busverbinding is per bis bumel, die op elke terminal stopt en op passagiers wacht, pas al de bus stampend vol is gaat deze weer verder, met alle muzikanten en verkopers van etenswaar en rommel die in en uit lopen. Zo een rit duurt 5 – 6 uur, en men komt gebroken aan, want de stoelen in zo een bus zijn nogal klein. De treinrit van Solo naar Kertosono duurt precies 3 uur en gaat door een saai landschap met slechts sawa, alleen voorbij Madiun is wat jong djatibos te zien. Er zijn slechts twee stops op deze rit te Sragen en te Madiun, de laatste is ook de enige stad van betekenis langs de route die ik af te leggen had. Het station van Sragen is klein, was vroeger een halte voor de suikerfabriek die pal aan de spoorlijn is gevestigd.



is mij verder niets van bekend. De PT KA voegt met regelmaat nieuwe treinen toe. Ook lopen er bestellingen voor nieuwe locomotieven en wagons, deze laatste worden in Madiun gemaakt. Voor de regio Jakarta komen er voortdurend tweedehands elektrische treinstellen uit Japan. Binnenkort komen er nieuwe treinen te rijden op de lijn Solo – Semarang, de KA Pandangwangi Op dit traject worden zo ongeveer de slechtste treinstellen gebruikt die er in Indonesië te vinden zijn.


Ik was blij dat ik even uit Solo wegkom, ik verveel me de tering daar. Ik moet af en toe naar de tandarts die is bezig met een restauratie, daarom kan ik niet een eind weg. In de wagon was het warm, er zijn ventilatoren in een kast tegen het plafond gemonteerd die nauwelijks verkoeling brengen, ik ging daarom af en toe bij een geopende deur staan om verkoeling te zoeken. De Sancaka is nooit vol, behalve p hoogtijdagen. Ik zat naast een zwijgzame jongedame met een kerudung op haar hoofd die of sliep of met haar HP’tje bezig was. Mijn enige vermaak was een zeer dikke jongedame in een vreemde diagonaal gestreepte batikbroek die af en toe opstond om te lopen, een olifanteske scene. Drie uur treinen is net niet lang genoeg om een mens helemaal gallies te maken en stapte ik in Kertosono nog fit uit. Daar liet ik me per beca bermotor naar het kruispunt waar de weg naar Kediri afslaat brengen. Daar aangekomen stopte er meteen een bus, die ook al verdacht leeg was. Om 1200 stapte ik bij de alun-alun van Kediri uit en checkte in bij hotel Bismo.

Ik ging eerst even eten bij depot Wilis, tevens kletsen met de eigenaar een Indo. Daarna liep ik naar het huis van mijn vriend Ompu, een Chinese handelaar in antiquiteiten die uit de grond of uit de rivier de Brantas komen, voornamelijk goud, maar ook porselein, aardewerk, krissen. Ik koop al jaren munten van hem. De oogst is tegenwoordig mager maar nog steeds de moeite waard om in Kediri langs te gaan.. Hij legde een aantal zakken voor me neer, spreidde wat kranten uit en ik kon aan mijn werk voor die dag beginnen, het uitzoeken van de munten die ik kon gebruiken. Een secuur werkje waar ik inmiddels grote routine in heb. Ik beoordeel munten die vaak smerig kunnen zijn of ze voor de handel geschikt zijn of niet. Veel gaat op gevoel, als je dit werk lang heb gedaan weet je al bijna wat voor munt je in handen hebt zonder te kijken. Als het iets bijzonders is krijg je zoiets als een elektrische schok. Driekwart van de partij keurde ik af, de rest was interessant genoeg. Ook koop ik Chinese munten die hij uit partijen zoekt, want hij begrijpt de karakters die daar op staan. Dat zijn de munten van de Zuidelijke Sung dynastie, ooit in een ver verleden op Java wettig betaalmiddel, ver voordat men eigen geld had. Ik had zo een 700 munten uitgezocht, gelukkig wat mooie VOC duiten, daar is altijd belangstelling voor. Het uitzoeken is altijd wel spannend, ik weet dat zo een partij nooit door iemand met numismatische belangstelling, laat staan kennis is bekeken, dus zitten er altijd verassingen tussen. De grootste verassing was een Banjarmassin duit, die kom je zelden tegen plus een mooie VOC duit van een moeilijk jaar die in vele verzamelingen ontbreekt, materiaal dat je alleen maar omhoog hoeft te houden om te verkopen. Verder wat vervalsingen van VOC duiten uit de tijd van de VOC, plus een tinnen vervalsing en wat misslagen, ik kon tevreden zijn met deze handel.


Als ik Ompu in Kediri bezoek dan moeten we ’s avond samen eten en daarna hetgeen doen wat ik altijd het meeste vrees, naar een of andere plek waar er karaoke is, het vermaak bij uitstek in Kediri. We gingen naar een restaurant dat langs de over van de Brantas is gelegen met een mooi uitzicht op de stad Kediri, helaas is er met dat uitzicht niets gedaan. In het restaurant is er alles aan gedaan om het uitzicht te verdoezelen, zelfs met schermen tegen de zon. Er zijn wat plekken waar je van het uitzicht kan genieten, ver van het restaurant, meestal zitten daar verliefde paartjes het Indonesische spelletje handjeplak te beoefenen. We gingen in het restaurant zitten, waar de karaoke installatie al bulderde. Ik bestelde een nasi goreng seafood, gebakken rijst met rubberen stukjes, veel zout en msg (monosodiumglutomaat), daarbij een es teh manis, die zonder lepel kwam, de suiker onderin, dus die werd na elke slok zoeter. Alcohol is hier niet verkrijgbaar, bij de ingang staat ook nog eens met grote letters dat alcohol verboden is, terwijl de plek eigenlijk om drank schreeuwt. Ompu raakte in belangrijk gesprek met een employee van de Bank Indonesia, ik zat een beetje naar de filmpjes te kijken, die van bedroevende kwaliteit waren. Elk tafeltje mocht hoogstens drie liedjes zingen, een aanbod waar door de gasten, waarvan er niet eentje kon zingen gretig gebruik van werd gemaakt. Wat ergerde ik me aan die man die “I am sailing” zong. “Laik ee burt in de skie” hoe verzin je het. Bij wat Javaanse evergreens begon er eentje met zijn lepel op de glazen gamelan na te tikken, oh wat erg, ik dacht dat ik gek was. Ompu moest ook nog zingen, daar is hij goed in, althans naar plaatselijke maatstaven, hij ontvangt altijd applaus, dat mij doet lachen. Aan deze kwelling kwam een einde en gingen we naar een bar in de stad, het was daar een dolle boel, maar ook koude bintang voorradig. De bar zat vol met politieagenten die zich aan het bezatten waren, er speelde een synthesizer er was een zangeres en de heren konden meezingen. De oudere politieagenten waren duidelijk te herkennen aan hun half kale kop, dat komt omdat ze jaar in jaar uit in de brandende zon de het verkeer staan te regelen, onder hun pet broeit het haar in de loop der tijd weg. Er werd uit grote kannen geschonken wwaarin een mengsel van Guiness, Mansion House, Kratingdaeng en Freshtea zat. Aan de wand waren politieaffiches opgehangen met de tekst “Hidup sehat tanpa narkoba”.Als de politieagenten zongen was dat echt ongelofelijk hard, de stemmen waren getraind tijdens de interogasi van verdachte misdadigers. Er liepen enige dames met te korte broekjes waaruit te dunne beentjes staken rond, geen gezicht er werd gedanst op de Indonesische manier, dus joget. Ook Ompu ging weer zingen en kreeg zijn applaus, waarom was me niet duidelijk, ik ontdekte dat hij eigenlijk door zijn neus zingt, wat een speciaal geluid voortbrengt, hij heeft een duidelijke voorkeur voor zeer lange uithalen. Afijn iedereen was “hepi”, ik ook na drie bintang.