01 maart 2010

Corruptie in het Indonesische onderwijs

De corruptie in het onderwijs in Indonesië begint al bij het lager onderwijs, niet dat het als vak wordt onderwezen, de ouders van de leerlingen worden er

mee geconfronteerd en daarmee de leerlingen zelf, want daar wordt thuis over gesproken. Voor alle leerlingen van het lager en vervolgonderwijs wordt schoolgeld betaald, voor veel ouders is dit een zware last, het is niet alleen schoolgeld dat betaald moet worden, maar ook geld voor een paar uniformen. Daarnaast als de school van goede kwaliteit is en een grote populariteit geniet worden er zoveel leerlingen aangemeld dat de school wat extra heffingen oplegt om de mensen die het onderwijs aan die school kunnen betalen eruit te filteren, zo houd je een opleiding een beetje exclusief. Er zijn goede scholen en slechte, voor de goede scholen, worden vaak extra bedragen gevraagd als een leerling daar toegelaten wil worden, zoals uang gedung (geld voor het onderhoud van het gebouw) uang banku (geld voor de bank waarop de leerling zijn onderwijs ontvangt) en meer van die fondsen waarvoor de ouders verzocht worden hun “vrijwillige” bijdrage te leveren. Schoolboeken moeten ook zelf gekocht worden, ieder jaar weer. Oude boeken mogen niet voor een opvolgend broertje of zusje gebruikt worden, nee ieder jaar nieuwe kopen, na gebruik weggooien. Wat een verspilling voor zo een arm land, bij het bestellen van deze schoolboeken wordt er een hoop gerotzooid voor wat bijverdiensten. Er is al jaren sprake van dat het onderwijs tot de leerplichtige leeftijd op overheidsscholen gratis zou moeten zijn, maar dat komt niet echt van de grond. Hetzelfde is het geval met een ziektekostenverzekering voor de arme mensen in Indonesië. De lasten voor de gezondheidszorg en het onderwijs voor de kinderen zijn het zwaarst voor deze mensen.

De kosten voor het onderwijs worden hoger als de kinderen vervolgonderwijs gaan volgen. Dat zijn in de meeste gevallen de SMP en dan de SMA, die beide 3 jaar duren. SMP betekent Sekolah Menengah Pertama, de middelbare school van de eerste graad en dan de SMA, Sekolah Menengah Atas, de middelbare school van de bovenste graad. Beide duren 3 jaar, daarna kan de leerling naar de universiteit, tenminste als deze zover komt, want veel kinderen haken tijdens het traject af, in veel gevallen omdat de ouders de opleidingen niet kunnen betalen en de kinderen besluiten om te gaan werken om bij te dragen in het gezinsinkomen. Over de kwaliteit van het onderwijs wens ik niet te oordelen, ik heb er geen hoge pet van op. Ik heb vaak genoeg de vraag moeten beantwoorden waar Suriname nu in Nederland lag, of het Engels moeten aanhoren dat de leerlingen gedurende de 6 jaren dat zij op de SMP en SMA hebben doorgebracht hebben opgestoken, dat is nauwelijks de moeite van het aanhoren waard. Staatsinrichting en godsdienst, dat wordt er geleerd, want wordt belangrijk gevonden. In het algemeen vinden de leerlingen aardrijkskunde en vooral geschiedenis vervelende vakken, desinteresse dus. Aan sport wordt nauwelijks iets gedaan, behalve een beetje in een vreemd tenue over straat rennen. Als een leerling werkelijk iets leren wil dan is deze aangewezen op cursussen van buiten de school. Voor de minder schrandere leerling zijn er altijd mogelijkheden om de leraren en het schoolhoofd wat geld toe te steken zodat de school met een bevredigend resultaat wordt afgemaakt, dat zijn dus eigenlijk de slimme leerlingen.

Als de 6 jaar middelbare school met goed gevolg doorbracht zijn dan kan de leerling naar de universiteit. Er zijn in Indonesië vele universiteiten, elke kabupaten kent zijn universiteiten. De kwaliteit laat echter erg te wensen over. Er zijn maar enkele universiteiten die goed staan aangeschreven, voornamelijk gevestigd te Jakarta, Yogyakarta en Bandung. Voor de universiteiten moet een toelatingsexamen worden afgelegd. Een veel voorkomende praktijk bij deze toelatingsexamens is het gebruik van een zogenaamde “joki” dat is een slim iemand die het examen doet in plaats van de leerling zelf. Verder kan er gesteld worden dat de studenten meestal niet erg hard studeren, 2 – 3 uurtjes per dag is al erg veel, de rest van de tijd wordt besteed aan “santai”. Na het vier jaar rustig aangedaan te hebben wordt het tijd voor de scriptie en dan komt de begeerde gelar, dat is de titel, als vanzelf. Als er iets belangrijk is in Indonesië dan is het wel een universitaire titel, liefst met de H. van haji voor de naam als teken dat men de bedevaart naar Mekka heeft gemaakt. Nou is het maken van een scriptie in Indonesië niet moeilijk want je kan het gewoon laten doen. In de universiteitssteden Jakarta, Bandung en Yogyakarta zijn er bedrijven die scripties maken. Men gaat naar zo een bedrijf toe, verteld wat je zo een beetje op een universiteit hebt uitgevoerd en het bedrijf maakt dan een scriptie voor je, kost twee maanden en in geld vanaf ong. 5 miljoen Rupiah, een moeilijke scriptie kost 10 miljoen. Daarvoor krijg je scriptie keurig gedrukt en ingebonden thuis bezorgd. Er bestaat een gigantische markt voor deze scripties, want tegenwoordig moeten leraren en parlementsleden een universitaire titel bezitten als zij aan de slag in die beroepen willen. Het vreemde is dat er bijna nooit een scriptie wordt afgekeurd, want het onderwijzend personeel aan de universiteiten is op dezelfde manier aan hun scriptie gekomen. Het is in het moderne Indonesië veel belangrijker om slim te wezen dan over werkelijke kennis van zaken te beschikken.

Veel van de artikelen en boeken die professoren en docenten aan universiteiten publiceren zijn regelrecht plagiaat onttrokken uit buitenlandse publicaties. Laatst is er een professor (Prof. AABP) aan de Universitas Parahyangan ontslagen omdat werken van hem uit buitenlandse literatuur waren gekopieerd. Dit is een uitzondering, meestal worden dit soort gevallen met de mantel der liefde bedekt, iedereen zit immers in het complot. Het zegt echter veel over de kwaliteit van het onderwijs in Indonesië. Velen hebben een wetenschappelijke titel in dit land maar weten in feite niets van hun vakgebied, alles is door anderen gedaan, alleen maar om de felbegeerde titel aan de naam toe te kunnen voegen ter wille van gengsi (status). Ik ga hier niet beweren dat het in alle gevallen zo is, maar wel betreft deze oplichterij de meerderheid van degenen die een titel bij hun naam dragen. Je vraagt je toch af hoe een man die zich op een verkiezingsaffiche aankondig met de titel Drs. Of Dr. En daarachter nog een afkortingen voor drie verschillende studierichtingen, die man moet toch heel erg hard in zijn avonduren hebben gewerkt. Als je ze dan hoort praten is het slechts dom gezwets wat er uit die monden komt. Bedenk eens dat de mensen functies uitoefenen met gekochte titels, om die functie te verkrijgen ook nog eens betaald hebben, wat is dan de kwaliteit van die mensen ? Het zijn toch vaak degenen die de leiding in deze bananenrepubliek hebben. We kunnen niet anders dan tot de conclusie komen dat het met het onderwijs treurig gesteld is in Indonesië, men moet slim in dit land zijn, maar in wezen worden ze steeds dommer hier. Kom maar eens bij een bank of op een kantoor en je hebt iets bijzonders nodig of wilt een uitleg over een transactie, het enige dat je ontvangt zijn ontwijkende antwoorden en de baas is er nooit want die heeft een vergadering of zit buiten de stad. Een goed gesprek gaat over familie, over geld over TV en wat er in de sopping mal te koop is.

Om te weten hoe het staat met de kennis van een gestudeerde Indonesiër moet men maar eens surfen op de naam Surya Atmadja, dat is een Indonesiër die veel over opleiding schrijft op Nederlandse fora. Hij gebruikt daarbij ook nog eens de namen Om Sid en Sigeblek, hij beweerd van zichzelf dat hij een zeer goede opleiding heeft, in mijn ogen is hij niet meer dan een translectueel. Een translectueel is iemand die kennis gevonden op het internet transporteert naar eigen sites of sites waar hij voor schrijft en dat presenteert als zijnde het product van zijn eigen hersens, terwijl hij die hersens daarvoor niet eens gebruikt. Een translectueel hoeft niet dom te zijn, integendeel, hij gebruikt echter zijn hersens niet op de manier waarvoor ze bedoeld zijn. In het algemeen vinden translectuelen zichzelf bijzonder slim en geven voortdurend hoog op over de slimheid die zij bij zichzelf vermoeden.