05 maart 2010

Skandal Bank Century

Is hetgeen waar geheel Indonesië zich momenteel mee bezig houdt, vooral de laatste dagen. Het is een

schandaal met veel corruptie doorspekt, de gewoonste zaak ter wereld in Indonesië. Echter bij dit schandaal zijn de minister van financiën Sri Mulyani en de vicepresident Boediono zeer bij betrokken, dat maakt het “aantrekkelijk”. Ik ben niet iemand die zich met politiek bezig houdt, ik verafschuw politiek zowel in Indonesië als in Nederland. Ik volg echter wel bepaalde politieke ontwikkelingen vanaf de zijlijn en vorm mij dan een mening. Het gebeurd maar al te vaak dat als ik politici op de TV hoor kletsen ik onmiddellijk op een ander kanaal overschakel, maar meestal de TV gewoon uit zet. Echter de laatste weken toen ik op Java verbleef heb ik de ontwikkelingen in het geval van de Bank Century enigszins gevolgd. Allereerst de resultaten die de speciale parlementaire onderzoekscommissie “Pansus Century” naar buiten bracht. Hoe verder deze commissie in zijn onderzoek kwam hoe smakelijker de resultaten werden, hoewel smakelijk, er werd gerept van je reinste oplichting.

In november 2007 werd besloten tot een “bail out” van de noodlijdende Bank Century, dit geintje kostte de Indonesische staat 6,7 triljoen Rupiah. De moeilijkheden bij de bank waren te wijten aan de directie die de boel belazerd had. De overheid stelde de 6,7 triljoen Rupiah ter beschikking om de rekeninghouders die een tegoed van minder dan 2 miljard Rupiah bij de bank hadden schadeloos te stellen. Tevens zou de bank verder gaan onder een nieuwe directie en een nieuwe naam Bank Mutiara. Er werd gehoopt dat de bank als deze weer gezond zou zijn het bedrag ad. 6,7 triljoen terug zou kunnen betalen. Als je regering dit niet had gedaan dan zou de schade veel en veel groter zijn geweest, de wereld bevond zich op dat moment in een diepe financiële crisis, geen maatregelen nemen had Indonesië in een afgrond kunnen laten storten. Aldus de verklaringen van Sri Mulyani, minister van financiën in die tijd en Boediono die directeur van de Bank Indonesia was ten tijde van de “bail out”. Toen deze “bail out” plaats had bevond president SBY zich in het buitenland, hij woonde een vergadering van de VN in New York bij en de conferentie van de APEC die in Peru gehouden werd.

Na de “bail out” kwamen er geruchten dat er zaken bij de overdracht van de bank niet geheel volgens de regels was gegaan, echter de geruchten werden nauwelijks gehoord omdat men in Indonesië bezig was met verkiezingen van een nieuw parlement en een nieuwe president. Nadat deze met een meerderheid waren gewonnen door de zittende president SBY en zijn Partai Demokrat staken de geruchten de kop weer op er werd zelfs gezegd dat fondsen afkomstig van de “bail out” gebruikt waren om de verkiezingscampagne van de Partai Demokrat te financieren. De president ontkende dit ten stelligste en met grote verontwaardiging, hij komt graag over als een integer en eerlijk man. Wat opvallend was dat de president na zijn herverkiezing ineens overkwam als een man die zeker was van zijn zaak. In zijn eerste regeerperiode had hij vaak de inruk gemaakt van een man die altijd in twijfel verkeerde en moeite had beslissingen te nemen. Waarschijnlijk kwam dat omdat hij als vicepresident Jusuf Kalla had een uiterst slimme zakenman afkomstig van Makassar, die de boel in evenwicht hield zodat er niet al te Javaans werd geregeerd. Jusuf Kalla werd aan de kant geschoven en koos SBY voor Boediono, ook een Javaan en een echte jaknikker. Toen de kandidatuur van Boediono bekend werd gemaakt werd er meteen hevig gedemonstreerd tegen de man, hij was een neo-lib, met zijn financiële politiek zou het land vol gezet worden met shopping malls gefinancierd met buitenlands kapitaal en de kleine economie van de gewone man zou plat gewalst worden, kort gezegd vrij baan voor het grove kapitalisme. Boediono heeft aan de universiteit van Berkeley gestudeerd en houdt er volgens velen te Amerikaanse ideeën op na, ideeën die niet in de economie van Indonesië passen.

De geruchten werden zo sterk, niet alleen geruchten maar er kwamen ook bewijzen dat er met het geld dat bij de Bank Century terecht was gekomen gerotzooid was en dat Boediono in zijn toenmalige functie van directeur van Bank Indonesia er bij betrokken was dat er besloten werd een parlementaire onderzoekscommissie in te stellen, de Panitia Khusus Bank Century, afgekort Pansus Century. De bijeenkomsten van deze commissie waren live op de TV te volgen, het Indonesische volk smulde, want het ging er af en toe hard aan toe tijdens die bijeenkomsten. Zo hard dat de president eens verklaarde dat het gebeuren on-Indonesisch was, niet ethisch, dat de leden van de commissie wel eens op hun woorden mochten letten. Een Javaan verafschuwd stevige taal, alles moet op een gezapig toontje, leugen of waarheid doet niet ter zake, woede moet onderdrukt worden, altijd even saai dus, daar is de president een goed voorbeeld van. Op straat werd er gedemonstreerd, hard gedemonstreerd. Het Indonesische volk is inmiddels dood- en doodziek van de corruptie die steeds grotere vormen aanneemt en openlijk wordt bedreven. Er werd het aftreden van de minister van financiën Sri Mulyani en de vicepresident Boediono geëist, af en toe zelfs het aftreden van SBY. Om dit laatste te voorkomen veranderde SBY een paar regeltjes zodat een eventueel gedwongen aftreden werd bemoeilijkt. Dat werd gedaan in een vergadering met een paar voorzitters van de hoogste organen van het land. Dat is niet echt democratisch te noemen. Tijdens de demonstraties werden er portretten van SBY, Boediono en Sri Mulyani verbrand, er werd geroepen Boediono maling, SBY maling, Boediono en SBY zijn dieven. Op een gegeven moment werd er zelfs een karbouw in een demonstratie meegevoerd. SBY is een grote zware man en werd hij vergeleken met een karbouw. Hij uitte zijn ergernis hierover op de TV, in plaats dat zo een man er nou om lacht, helaas hij ontbeert ieder gevoel voor humor. In de demonstraties die volgden werd het meevoeren van dieren in demonstraties verboden. De politie zou brandblussers gereed houden om brandende portretten te blussen.

In de laatste weken van het 60 dagen durende onderzoek van de Pansus Century kwam een hoop vuiligheid met geldtransacties door deze bank naar boven. Zoals een niet traceerbare taxichauffeur die 200 miljard Rupiah op zijn rekening had ontvangen. Bevroren rekeningen van rekeninghouders bij de bank waren ook gebruikt voor allerlei schimmige transacties van vele miljarden Rupiah. De Pansus Century kwam met haar eindrapport en dit zou in een speciale zitting van de DPR, een Sidang Paripurna behandeld gaan worden. Er zou dan worden gestemd of de “bail out” van de Bank Century of een geval van nood was waarbij de regering kordaat had opgetreden of dat de zaak door de politie en de corruptie onderzoekscommissie de KPK verder onderzocht zou moeten gaan worden. Er werd hevig gelobbyd door de Partai Demokrat, het volk vreesde dat dit akkefietje ook weer zoals zo vele in het verleden onder het tapijt zou worden geveegd. De pers zat er bovenop, het was echt te zien dat de persvrijheid in Indonesië werkt, de pers is de waakhond van de democratie geworden, zoals dat hoort en geen spreekbuis van de regering zoals dat in een niet zover verleden het geval was. De speciale zitting zou op dinsdag 2 maart worden gehouden, alle parlementsleden dienden aanwezig te zijn, alleen bij ziekte zou hun afwezigheid gepardonneerd worden. Een dag voor de zitting kwam SBY met de mededeling dat hij in het geval van de Bank Century de eindverantwoordelijke was, iets dat hij tot toen had verzwegen, hij had altijd gezegd dat hij niet in het land was gedurende de “bail out”, dat had het volk veel eerder willen horen en zijn mededeling kwam als sambal na de rijsttafel. Op de bewuste dinsdag zat de vergaderzaal vol met gespannen parlementsleden, de zitting begon om 10 uur met het inzweren van een nieuwe vicevoorzitter. Daarna werden de eindconclusies van de Pansus Century voorgelezen. Toen dit was gebeurd dacht de hele zaal dat er een pittig debat zou gaan volgen. Nee hoor de voorzitter van de DPR, Marzuki Alie, een lid van de PD, hamerde de vergadering af, dat gaf aanleiding tot een groot tumult, waarvan hier onder een VDO’tje



De pleuris breekt uit tijdens de Sidang Paripurna DPR

DPR-voorzitter Marzuki Alie werd onbekwaam, autoritair en een dictator genoemd, men verdacht hem van smerig spel ten voordele van de PD, om tijd te winnen om zodoende de regeringspartij nog meer tijd te gunnen om te lobbyen. De dag daarop ging de zitting verder, deze was zeer tumultueus, met talloze interrupties echter er was wel te zien dat de democratie in Indonesië werkt. Er werd uren gedebatteerd over hoe de stemming, “voting” zoals ze dat hier noemen, plaats zou moeten vinden. Men wilde graag anoniem, maar dat werd verworpen iedereen zou stemmen in persoon zodat het hele volk kon zien welke volksvertegenwoordigers waar stonden. Voor de ingang van het parlementsgebouw waren er felle demonstraties gaande, waarbij de politie met traangas en waterkanonnen de strijd aanging. Pas ’s avonds laat kon er gestemd worden, onder luid gejuich werd de uitslag bekend gemaakt, de regering verloor in deze, het volk won via zijn vertegenwoordigers. Er werd voor verder onderzoek door de politie en de KPK gestemd met 325 stemmen voor en 212 stemmen tegen. Saillant detail was dat diverse coalitiepartijen tegen de koers die de PD voorstond stemden. Dat betekent barsten in de regeringscoalitie van SBY. De zaak is nog lang niet over en de vicepresident Boediono en de minister van financiën Sri Mulyani zullen de komende maanden voortdurend onder spervuur liggen. Zij blijven gewoon in functie, want terugtrekken uit een functie is er niet bij in Indonesië.


Gisterenavond heeft SBY een TV toespraak gehouden, waarbij hij nog eens de nadruk legde op de moeilijke situatie waarin de regering verkeerde ten tijde van de “bail out”, dat de regering hetgeen deed wat het beste was voor Indonesië. Het kwam er op neer dat regeren heel moeilijk is en dat een regering met problemen geconfronteerd wordt waar het gewone volk en haar vertegenwoordigers geen verstand van hebben.