10 maart 2010

Vlucht 7P-572 BTH - CGK - Batavia Air

Mijn nachtrust in hotel Bahari was slecht te noemen, ik was aan de schijterij geraakt. Volgens mij was de schuldige het kippenhartje dat zich in de groene sambal bij de Padanger gisterenavond bevond.

Ik was meteen gestopt om nog iets van die sambal te eten omdat ik het niet vertrouwde, dat was waarschijnlijk het gevolg van een juist voorgevoel geweest. Nou is de schijterij bij mij niet iets waarbij ik voortdurend in het toilet aanwezig moet zijn, ik moet alleen meerdere keren en in de ochtend was het ongemak over. Ik melde me voor het ontbijt in het restaurant, kopi-0 en nasi goreng, de laatste met een doperwt, een maïskorrel, een stukje wortel en een mislukt gebakken eitje, in alle vroegte die ochtend klaargemaakt door een koki die zijn ogen niet kon open krijgen. Daarna liep ik terug naar mijn kamer, pakte mijn bagage bijeen leverde mijn sleutel in onder de mededeling “cek out” en liet een taxi aanrukken. De taxi die voorkwam werd bestuurd door een witgetopte hadji afkomstig uit Kudus op Java, hij had het uiterlijk van de profeet Mohammed, althans dat vermoedde ik, want er zijn natuurlijk geen afbeeldingen van de Profeet, dat is door de Islam verboden. De meeste taxichauffeurs op batam zijn afkomstig uit het Padangse, eentje van Java is een uitzondering. Ik liet hem vertellen, hij verbleef reeds 40 jaar op Batam, in de tijd dat Batam nog een wildernis was en opgebouwd moest worden was hij als sopir gaan werken, zijn vier kinderen waren op Btam geboren, hij voelde zich Batammer, hij was voor het laatst in 2000 terug naar Kudus geweest. Al zijn kinderen waren inmiddels getrouwd, hadden hem acht kleinkinderen geschonken. Hij was naar Mekka geweest en werkte nog ondanks zijn 65 jaar. Hij was een gelukkig man want hij had zijn leven goed gevuld en werkte nog voor zijn plezier want wilde niet van zijn kinderen afhankelijk zijn. Al met al een standaard verhaal dat men dagelijks enige keren kan beluisteren, het verkort echter wel een taxiritje. We rookten samen een sigaretje met de AC gesloten en de ramen open en ik gaf commentaar op de puinhoop die Batam vandaag de dag is. We kwamen bij het grote vliegveld Hang Nadim aan en ik betaalde de 75.000 Rp voor de rit, pak Haji bedankte me en wenste mij een goede reis. Ik ging naar de incheckbali van Batavia Air die in een donkere hoek verscholen lag. Ik had een wachtende voor mij, dat werden er al snel meer, want in Indonesië is in de rij gaan staan geen gebruik, je sluit aan naast degene die net geholpen wordt, en ziet niemand die op zijn beurt wacht. Ik kan me niet meer ergeren aan deze gewoonte. Als ik denk dat ik aan de beurt ben dan grijp ik in, ik was in een vreedzame stemming en liet een voordringer zijn gang gaan. Daarna betaalde ik de airport tax ad 30.000 Rp en ging naar boven naar de vertrekruimten. Er zaten verdomd veel kinderen bij de vertrekkende passagiers, sommigen waren aan het spelen, anderen aan het blèren als er iets tijdens het spelen niet naar hun zin gebeurde en moesten ouders ingrijpen op de bekende slappe Indonesische manier. Jangan sayang… Het toestel had een vertraging van een kwartier opgelopen, eigenlijk geen vertraging naar Indonesische begrippen.

Ik liep naar mijn plaats 18A, toen ik naar de stoelen in het toestel keek maakten deze op mij een uitgewoonde indruk, erger nog ze zagen er schandalig uit. Het toestel was nog niet eens zo oud voor de normen die Batavia Air hanteert, het was de PK-YVS een Boeing 737-400 uit 1994. Toen ik ging zitten merkte ik ook dat de stoelleuning lam was, en dat er in de vakjes in de stoelen geen veiligheidsinstructies aanwezig waren, kortom een zooitje. Het viel mij alleszins mee dat het toestel van de grond kwam. In een half bewolkte hemel kwamen we over Bangka en Billiton, waar ik het kraterlandschap veroorzaakt door de eeuwenlange tinwinning vanaf boven herkende. Op de verdere route naar Jakarta werden de wolken steeds groter en hoger en af en toe vlogen we door imposante wolkenpartijen, die weliswaar ook het toestel deden schudden. Ik keek eens naar de stewardesjes, in hun oranje hooggesloten jasjes met zwarte rokjes daaronder. Het viel mij op dat ze allemaal hetzelfde kapsel hadden, waarschijnlijk verplicht door hogerhand als zijnde een onderdeel van het imago van Batavia Air. Het haar was van achter schuin naar boven opgeknipt, langs beide oren liepen twee lange punten naar beneden, het had iets aerodynamische, als een aalscholver die zijn vleugels in de zon aan het drogen is. Eigenlijk heeft het beroep van stewardess veel van zijn glamour verloren. Het zijn tegenwoordig mestal huis- tuin en keukenmeisjes die allereerst aan de instructies betreffende het uitstralen van imago moeten voldoen, dat imago is altijd een glimlach. Ze moeten zorgen dat de passagiers op de juiste plek komen te zitten, een moeilijke taak als dat Indonesiërs betreft. Dan moeten ze de passagiers een paar keer tellen, de veiligheidsriemen en de zwemvesten demonstreren. Tijdens de vlucht delen ze een bekertje water uit vergezeld, in dit geval van een designbroodje dat nauwelijks te vreten is. Daarna mogen ze de vuilnis ophalen en wachten tot de landing er aan komt. Voor die landing moeten ze de veiligheidsriemen weer controleren, de stoelleuningen recht laten zetten en na de landing afscheid van de passagiers nemen. Het was me twee keer opgevallen dat men dit bij Batavia Air niet deed. “Enjoy your flight” is een loze term geworden, zeker in het afgeroste toestel waarin ik me bevond.

De imposante berg Ciremai achter Cirebon met zijn ruim 300 meter hoogte kwam in zicht, daarna draaide het toestel terug, vloog over de rede van Tanjung Priok en maakte zich boven de garnalenvijvers aan de kust van Jakarta gereed voor de landing, het regende en was ik benieuwd of er een partijtje geslipt zou gaan worden. Nee hoor, ik had pech er gebeurde niets. We konden voor en achter uit stappen, er vielen wat grote druppels, maar er stond niemand met een parapluutje klaar, er werd niet aan een slurf geland, dus mochten de passagiers op het laatste stuk nat worden “Enjoy your flight with Batavia Air” dacht ik, in een ander soort Engels dat door de stewardesjes gesproken werd. De passagiers haasten zich naar het terminal gebouw, vaak met een geïmproviseerde hoofdbedekking. Indonesiërs krijgen van regen op het haar namelijk hoofdpijn.