12 juli 2008

Maria’s Ritueel

Was de kop boven een artikeltje in Tempo Interactive, ik dacht meteen aan iets in de guna-guna sfeer en ging lezen. Het betrof echter iets veel simpelers, Maria sloeg namelijk een kruis nadat

ze gepresteerd had. Ze raakte eerst met haar rechterhand de grond , vervolgens raakte zij met die rechterhand haar voorhoofd aan, bracht deze daarna naar navelhoogte tikte even haar lichaam aan en deed dit vervolgens met resp haar linker- en rechterschouder. Dat heet een kruis slaan bij de Katholieken als het goed is spreek je bij deze vier tikjes van het ritueel de volgende woorden uit 1) In de naam van de Vader 2) en de Zoon 3) en de Heilige Geest 4) Amen. Dat kan hardop, binnensmonds of in stilte. Voetballiefhebbers weten wat ik bedoel, met de toevloed van Brazilianen in het moderne voetbal zien we dit gebaar vaak door spelers gemaakt voordat ze het veld ingaan, een doelpunt maken enz. Ook Polen zijn er goed in. Sport en Geloof voor velen een vreemde combinatie, voor anderen de gewoonste zaak van de wereld. Om nog even op Maria terug te komen, de naam zegt het eigenlijk al ze is Katholiek, ze komt van Bali en is 18 jaar oud. Waarom ze dit kruis maakte en toen ter aarde zonk om te bidden ? Nou ze had net op de PON XVII Kaltim, dat zijn de nationale spelen (Pekan Olah Raga Nasional) die momenteel in Samarinda worden gehouden het nationale record verspringen gebroken en won daardoor een gouden medaille. Ze sprong 6.13 meter ver en brak daarmee het oude record met 11 centimeter. Maria zit nog op de middelbare school in de derde klas van de SMA Negeri 2 te Denpasar.

Een ieder die dit leest zal wel denken die Lon heeft zijn fantasie verloren en gaat nu maar een beetje over het geloof leggen te zemelen, ouwe seniele lul. Ayam sori, ik heb misschien te lang in Indo verbleven, maar het wordt daar de laatste jaren steeds erger wat het geloof betreft, dat zie je vanuit alle hoeken en gaten in de samenleving puilen. Nou is het natuurlijk wel zo dat mensen waarmee het economisch niet goed gaat zich in het geloof storten, dat is hun enige houvast. Daarbij is het Indonesische volk een volk dat niet buiten geloof kan. Een beetje vreemd voor te stellen voor veel Nederlanders, die God nog gebod kennen, voornamelijk in zichzelf geloven, maar daarbij wel bang Voor Satan zijn. Deze satan heeft inmiddels het uiterlijk van een Moslim aangenomen. In Indonesië zit het geloof al opgelost in de dagelijkse gebruiken, zeker het spraakgebruik. Spreek je met een Indonesiër dan zullen er veel woorden uit zijn mond komen die rechtstreeks met het geloof te maken hebben, zoals Alhamdullilah, Insy’allah en zeker “Amin”, dat moet je een paar keer per dag horen, als je iemand iets goeds toewenst of een hoop uitspreekt. Ook als je naar de TV kijkt worden dit soort termen te pas en te onpas gebruikt. Nu is het musim zangwedstrijden, bijna elke zender heeft een programma waarin dagelijks volwassenen en kinderen hun zangkwaliteiten tentoonspreiden, vaak bedroevend slecht, doch dat is een ander liedje. Als men een finale bereikt, heeft men dat aan God, in dit geval Allah, te danken en die wordt op het scherm daarvoor uitgebreid biddend bejubeld. Je ziet in Indonesië ook regelmatig katholieken voordat zij gaan eten, even een kruisje slaan, dan met ogen gesloten bidden en weer een kruis slaan. Men dankt Onze-Lieve-Heer voor het eten, dat deed half Nederland ook voorheen, maar dat ziet men in dit land niet meer, een uitgestorven gewoonte, Daarvoor moeten we naar Zuid Europa of naar Polen en natuurlijk in het zeer devote Indonesië, daar struikel je regelmatig over geloof en moet je zeer oppassen wat je zegt op dit gebied. Zeg niets in het openbaar over die schallende luidspreker op de Moskee, dat is een belediging voor de Islam en zo zijn er vele zaken waarover men beter kan zwijgen. Met Christenen kan je alleen op gedempte toon over religie van gedachten wisselen, daarbij goed om je heen kijkend of er niet eentje van :Mereka” zolas de moslims in dit soort gesprekken heten, aankomt, want het gesprek gaat vaak over hen, dat is bijna vaste prik.


Even terug naar Maria. Ik vond het vreemd dat het berichtje over Maria alleen over haar ritueel ging, over haar prestatie werd nauwelijks gerept. Daarbij komt ook nog eens een keer dat zij Indonesië gaat vertegenwoordigen op de Olympische Spelen in Peking, nee hoor dat kruisje dat ze maakte is belangrijker.

Hieronder het bericht dat mij zo opviel in zijn geheel:

Maria’s Ritual

Friday, 11 July, 2008

TEMPO Interactive, Samarinda: After winning her gold medal in athletics, Maria Natalia Londa did not turn towards her coach in gratitude, instead, she went on her knees, as if to start another race. Then she made the sign of the cross.
Maria, 18, then touched the ground with her right hand, closed her eyes, and prayed.

“I give thanks to God for this victory. I also ask God to give me strength,” she said, in explaining her ritual.

She began her ritual when she started getting involved in athletics activities at the age of five. “My parents taught me the ritual,” said Maria.

ANDY MARHAENDRA


Hier een plaatje van Maria Natalia Londa, de foto is © Kompas