26 februari 2011

Een dagje naar ...

Op donderdag 24 februari om 10.30 uur begaf ik me op weg naar Amsterdam. Was het weer hier in Vlaanderen en zelfs tot in Eindhoven nog redelijk, nadien werd een mistgordiijn opgetrokken, dat me de hele dag niet meer verlaten heeft. Op dat tijdstip



is het redelijk rijden op de Nederlandse autostrades.
Gelukkig had ik mijn dochter meegenomen als compagnon om vooral niet te vezinken in te veel zwartgallige gedachten. Jonge mensen praten over de toekomst terwijl de iets oudere, zoals ik, meer met het verleden bezig zijn. En eerlijk gezegd, de toekomst is leuker, onbekend en spannend. Doel van de rit was natuurlijk een laatste groet te brengen aan Lionel, Lon voor mij. Twee uurtjes later stond ik dan ook voor de begraafplaats St Barbara, veel te vroeg natuurlijk maar zodoende was ik zeker waar het was. Honger dreef ons verder Amsterdam in en tot mijn verbazing ging dat tamelijk vlot; zelfs een parkeerplaats vinden viel mee. De prijs van dat plaatsje viel dan weer tegen: 5 euro voor een uurtje. Voor die prijs mochten ze er wel gratis een biertje bijgeven.

Een eetgelegenheid was snel gevonden: Japanse sushi gaan er altijd wel in al was dat meer om mijn dochter te plezieren dan omdat ik echt genoot. Mijn gedachten waren daarvor te veel bij Lionel. In augustus vorig jaar had hij me nog rondgeleid in Amsterdam en bij elk plekje dat ik herkende (bv het standbeeld van Multatuli) hoorde ik weer zijn commentaar (echt lelijk ding). Na het eten weer terug naar het de begraafplaats St Barbara.

Om 14.45 werden voor de afscheidsruimte verwacht. Een grote groep mij volstrekt onbekende mensen, alhoewel ik er eentje wel toch herkende van de NNG samenkomst een paar jaar terug. En zodra je de "nicknames" hoorden waren er wel meer bekenden.

Tegen 15.00 uur namen we plaats in de afscheidsruimte en werd de kist met het stoffelijk overschot binnengedragen. Ik ga hier niet de hele dienst verhalen; daarvoor was ik er soms helemaal met mijn gedachten niet bij. De zeven jaar dat ik hem kende kwamen allemaal, niet noodzakelijk in chronologische orde voorbij: de reizen op de Molukken, het eerste eigen forum dat vreselijk amateuristisch was, het (in mijn ogen) schitterende NNG-maillist, de stukjes "een dagje naar ....".En natuurlijk het blog. Verscheidenen sprekers namen het woord en met tussenin wat mooie muziek. Dat Lionel niet altijd een engeltje was, dat hij een goed verteller was, enkele leuke anekdotes ... kortom dat hij een mens was met fouten en goede eigenschappen. Oordeel niet opdat gij niet geoordeeld zult worden. Zelf voelde ik me echt niet geroepen om het woord te nemen. Daar krijg ik later waarschijnlijk nog veel spijt van.





Op wens van Lionel waren er geen bloemen (een Indonesisch trekje?) maar voor een Vlaming die toch wel van wat barok houdt even wennen. De muziek maakte echter veel goed. Er waren vilstiften voorzien om een laatste groet aan Lionel neer te pennen op zijn kist. Dat heb ik ook gedaan en ben me dan gaan voorstellen aan de familie van Lionel en heb hen mijn condoléances aangeboden. Moeilijke momenten zijn dat.

Terwijl het lichaam naar het crematorium werd gereden stonden we buiten nog wat na te praten en te proberen namen te plakken op de gezichten. Zo gaat dat in de virtuele wereld. Alhoewel er nog gelegenheid geboden werd om bij en drankje wat verder te praten, achtte ik het raadzamer die verleiding aan mij voorbij te laten gaan en nuchter de weg naar het zuiden terug in te slaan. Moet ik nog zeggen dat het een aparte ervaring was om tijdens de spits van Amsterdam naar Eindhoven te rijden? Drie en een half uur! Na Eindhoven kwamik weer op bekend terrein, in een wereld die zo verschilt van Amsterdam. Mijn wereld en die van Lionel waren zo verschillend, maar Indonesië was de plek waar ze samen kwamen.

Het was goed.