Londoh

16 september 2008: Bagi duit & uang gratis

Gisterenochtend vroeg zijn er in Pasaruan Oost-Java 21 mensen onder de voet gelopen toen een rijke familie

geld aan de armen ging uitdelen.Uitdelingen van geld, kleding en eten zijn een normaal verschijnsel tijdens de vastenmaand Ramadhan, dit wordt “Zakat” genoemd. Zakat is de derde van de vijf zuilen van de islam. Het woord zakat betekent 'reiniging' in de vorm van verplichte aalmoezen aan de armen om een meer rechtvaardige verdeling van goederen te bereiken. Betaling ervan 'reinigt' het overige bezit en vermogen en dient als boetedoening voor de zonden. Daarmee zal de gever verre gehouden worden van het hellevuur. Zakat is te vergelijken met, maar 'strenger' dan, het christelijke charitas. (Deze wijsheid heb ik van Wikipedia.) In het westen worden dit soort vormen van liefdadigheid toch ook omstreeks de kerstdagen toegepast. Zou een kerstpakket en een 13e maand oorspronkelijk niet iets met armoe en onderbetaling te maken hebben gehad? Ik was gisteren op het zeer onchristelijke tijdstip 04.30 opgestaan. Het verbaasde mij dat ik buiten vanuit luidsprekers geen “Sahur, sahur” hoorde roepen, maar toen ik blootsvoets over het kouwe zeil liep realiseerde dat ik niet in mijn Indonesische huisje rondliep want daar ligt lauw keramik op de vloer, nee dit was Amsterdam op een koude en vroege ochtend. Ik ging achter mijn computertje zitten en las het nieuws zoals ik elke ochtend doe. Toen kwam mij de tragedie die zich in Pasaruan af had gespeeld onder ogen, het begon met twee doden, niet lang daarna was dat aantal reeds de 20 gepasseerd. Het is niet de eerste keer dat zoiets in Indonesië gebeurd, erger nog dit gebeurd heel vaak. Ik vervolgde mijn werk, later op de ochtend ging ik wat dagelijkse boodschappen halen bij de supermarkt. Voor elke supermarkt in Amsterdam staat vandaag de dag een dakloze of een Roemeense accordeonist bij wijze van sociaal uithangbord. Voor de winkel die ik binnen wilde gaan moest ik langs een dakloze die met zijn alcoholische hoofd een krantje staat te verkopen. Hij had trendy versleten merkjeans aan en een leren jasje, een tasje voor de ontvangen en nog te ontvangen aalmoezen. Ik herkende zijn gezicht, nog niet zolang geleden vroeg hij mij om twee eurootjes voor een bakkie koffie, hij keek erg zuur toen ik hem in een gulle bui een munt van 1€ toestopte, het viel me mee dat hij deze niet weigerde. Aan zijn voeten lag een oude vies uitziende hond, van het ras vullisbak en met een sjaaltje om, zeker verkouden, te schurken. Toen ik het beest aankeek leek het alsof hij mij om 50 cent voor een blikkie hondenvoer wilde vragen, echter verlegenheid weerhield het beest hier schijnbaar van. Het gehele beeld voor mijn ogen dorstte naar veel water en zeep. Weer schoot het gebeurde in Pasaruan die ochtend mij door het hoofd. Ik overwoog er straks een stukje aan te wijden.

Weer thuis gekomen achter de computer gezeten zag ik dat de “Telegraaf” het nieuwtje al had opgepikt en daarmee allerlei sites die over Indonesië of de voorganger van dat land Indië gaan. Als er veel mensen tegelijk doodgaan dan is dit nieuws, ook gaan de mensen dit soort nieuwtjes van hun commentaar voorzien. Dood op het internet trekt virtuele aasgieren aan. Wat was er nou precies gebeurd ? De familie Syaikhon uit Pasaruan besloot gisteren “Zakat” uit te delen zoals zij ieder jaar plegen te doen, dat gebruik is bij de armen wijd en zijd uit Pasaruan en omgeving bekend, echter dit jaar kostte hun liefdadigheid 21 slachtoffers, allen vrouwen en nog eens 10 raakten er gewond. Afgelopen zondag had de familie 13 tenten op een droge sawa naast hun huis laten opzetten van waaruit de uitdeling zou gaan plaats vinden. Maandag kwamen er heel veel mensen op af, een gerucht als “bagi uang gratis” doet het erg goed onder de vele armen die Indonesië telt. Echter bij de uitdeling van bedragen van 20.000 en 30.000 Rupiah ontstond er een vechtpartij onder de vrouwen. Het zijn bij dit soort uitdelingen altijd de vrouwen die naar het “front” trekken. Bij deze vechtpartij vielen de slachtoffers, die onder de voet werden gelopen door de omstanders die goed wilden zien wat er aan de hand was en natuurlijk zich ermee bemoeien. De meeste slachtoffers waren ouder dan 45 jaar. Veel van hun kwamen uit Pasaruan maar mensen waren ook van zover als Jember en Kediri gekomen. Volgens schattingen kwamen er ruim 10.000 mensen op deze uitdeling af. Mensen legden daarvoor heel grote afstanden af, men moet toch wel heel erg in nood zitten als men 60 - 70 kilometer gaat reizen om in aanmerking te kunnen komen voor een gift van ietsje meer dan 2 euro, doch zo erg is de armoede vandaag de dag in Indonesië. De politie heeft de zaak momenteel in onderzoek en heeft daarvoor de familie Syaikhon verhoord en inmiddels de tweede zoon H. Faroek gearresteerd. Er was geen vergunning afgegeven en ook niet om politieassistentie verzocht, dat is makkelijk praten achteraf, vreemd dat de politie niet door heeft dat er ineens 10.000 mensen in het relatief kleine Pasaruan rondlopen, mensen die vast de mond vol over “gratis duit” hebben, want zoiets gaat sneller dan een lopend vuur. De nacht van zondag op maandag hebben er velen in moskeeën geslapen, tot dat de uitdeling, die om 10 uur in de ochtend was gepland zou plaats vinden, eigenaardig dat de politie van niets wist. Syaikhon is een succesvolle ondernemer die in lederwaren en auto’s doet. Achteraf wordt gezegd dat hij de uitdeling niet op deze manier had mogen doen, maar dat is achteraf. Het uitdelen van geld aan de armen op deze wijze is een oude traditie op Java en probeer eens een traditie op dat eiland te veranderen. Ook werd gezegd dat de familie het geld beter aan een liefdadige instelling had kunnen geven, alweer achteraf. Het is een gegeven in Indonesië dat als er veel Indonesiërs bij elkaar komen er zeker gedrongen wordt en in veel gevallen een chaos ontstaat. Dat is nou eenmaal inherent aan het ongedisciplineerde gedrag van dat volk. Het is juist aan die discipline waar aan gewerkt moet worden. Probeer maar een trein, bus of vliegtuig in- en uit te stappen, dat heeft iets weg van een burgeroorlog. In de Soeharto tijd zetten men een militair erbij en een ordelijk verloop was gegarandeerd. Echter de democratisering in Indonesië heeft van heel veel gebeurtenissen een rotzooi gemaakt. Er komt vaak schaarste in Indonesië voor en zie je ineens hele lange rijen staan om huisbrandolie, gas, braadolie, goedkope rijst te bemachtigen. Afgelopen Idul Adha, het offerfeest zag ik een grote chaos in de kraton te Solo, toen er bonnetjes werden uitgedeeld om gratis vlees te verkrijgen. Veel vrrouwen met gescheurde sarongs en jurken, huilende kinderen, schrammen en blauwe plekken

Er zijn ineens mensen die dit soort berichten van commentaar gaan voorzien, ik las op mijn geliefde Mooinesië forum het volgende van de hand van ene M.:

“Eigenlijk is het schandalig, door zoiets bekend te maken wil deze man zich profileren als goed Moslim, terwijl hij met zijn actie alleen maar tracht om de buitenwereld te laten zien, wat voor een goed Moslim hij is.

Als je geld uit gaat delen kan ze op zeker dit soort toestanden verwachten.
Veel mensen doen iets in bulan puasa of met Idul Fitri, zelfs toeristen die geen moslim zijn trekken vaak hun dompet om hier en en daar iets te doen.

Straks met Idul Fitri ben ”ik” in Indonesië, zeker weten dat ook ”ik” mijn steentje bij zal dragen, ”ik” ken zat mensen die "mijn" bijdrage op de juiste plek kunnen brengen, als ”ik” bekend zou maken dat ”ik” geld of goederen uit ga delen, dan ben ”ik” een volslagen idioot die dit ook nog eens doet met de achterliggende gedachte te laten zien hoe goed ”ik” ben. Dat is de intentie niet denk ”ik”, eerder de wetenschap dat er een aantal mensen goed te vreten hebben met Idul Fitri, als ”ik” dan bovendien wat centjes in de achterhand heb om ook de rest van “mijn” tijd daar, mensen een handje toe te steken, lijkt ”mij” dat veel beter.

Mensen helpen doe je uit je hart, en als het kan anoniem en niet voor persoonlijke eer (iedereen moet het zien en weten). De geld uitdelende meneer is een fout mens en bovendien een foute moslim”

Bron : het Mooinesie forum.

Er is een alinia die staat vol met ”ik”, daarmee wil de meneer aantonen dat hij alles beter weet. Het is voor hem ook erg belangrijk dat zijn ego in het openbaar tentoongesteld word, als een soort potloodventer, maar die te verlegen is om zijn jongeheer te tonen, dus daarom maar zijn veel te grote ego, misschien is zijn jongeheer wat klein en barst na het aanschouwen het toegestroomde publiek in lachen uit. Geintje, daar gaat het mij allemaal niet om. Het is hoogst eigenaardig dat deze meneer zich over de lichamen van 21 slachtoffers heen wil gaan profileren als een “goed moslim”. Een Nederlander die zich, onwetend van wat het nou echt betekende tot de Islam heeft bekeerd, om met een vrouw afkomstig uit Indonesië te trouwen. Ineens heeft hij het Licht gezien en weet wat een goed moslim is. Binnenkort in Uw theater met djellabah aan, het hoofd gesierd met een tulband en op een kameel rijdend. Terug naar wat er gebeurde in Pasaruan. Ik heb al verklaard dat het uitdelen van geld onder de armen een Indonesisch gebruik is. Ik heb ooit gehoord dat het in vroeger jaren veel meer werd gedaan als tegenwoordig, de mensen worden steeds egoïstischer lijkt het wel. Dat Indonesiërs die in grote massa’s bijeenkomen elkaar vertrappen moet eigenlijk wereldwijd bekend zijn, zeker in de moslimwereld, waarvan bovengenoemde persoon zo een belangrijk deel uitmaakt, althans volgens zijn eigen zeggen, want hij kan oordelen wat een goede moslim, hij zelf, en een foute moslim is. Ik ben altijd zeer op mijn hoede voor deze bekeerlingen.

In het Heilige land, de Grote Zandbak Saudi Arabië zijn een aantal zeer ernstige ongelukken gebeurd waarbij Indonesiërs betrokken waren. In juli 1990 vonden 1426 Indonesiërs de dood toen er in een massa waarin gedrongen werd paniek uitbrak. In 1998 vielen er 118 Indonesische slachtoffers bij dringen waarop paniek volgde te Mina, daarbij vielen er ook 180 gewonden. In 2001 vielen er bij het stenen gooien, dat is een onderdeel van de Haj weer eens 35 doden. De laatste keer was in 2004 toen er bij hetzelfde stenen gooien (jumrah) 244 doden vielen en er ook ruim 200 Indonesiërs werden gewond. Dit was dus om aan te tonen dat waar er grote Indonesische massa’s bijeen zijn er heel gemakkelijk doden kunnen vallen. Ik zelf ga al op de loop voor groepjes van meer dan 25 Indonesiërs, ik ben als de dood voor paniek die zo gemakkelijk losbreekt onder hen.

Een TV bericht van de chaos in Pasaruan: