Londoh

30 september 2008: Hotel Inna Garuda te Yogya

Doordat ik een nieuw noodboek heb moeten aanschaffen ben ik even uit mijn schrijfritme. Ik moet allerlei programmaatjes downloaden en dat hele

noodboek aan passen aan mijn eigen smaak. Ik probeer me te herinneren welke programma’s ik gebruikte en moet daarvoor veel zoeken. Afijn, om er weer in te komen neem ik even een bericht van die Sidia op WWF te pakken. Overigens is WWF dus het World Wildlife Fund en is wel een goede benaming voor die dierentuin. De moderator Ketut is ook een Eindhovenaar dus Zitje zal zich prima thuisvoelen. Sidia ging over de kwaliteit van hotels kletsen, hij heeft ook overal verstand van. De kop is “Inna Garuda Yogyakarta” maar hij lult natuurlijk over zichzelf als ware hij de toeristische president van de RI.

Het bericht:

Ik heb altijd de neiging om een paar goed aangeschreven hotels of boutique hotels die in de buurt zitten te bezoeken.
Al is het alleen om de sfeer te proeven.Vaak ga ik wezen eten , en ik neem vaak de goedkoopste en eenvoudigste menu.
Niet de duurste , omdat door de goedkoopste te nemen kan je altijd weten of de duurste menu goed is .Als de goedkoopste uitstekend is , kan je vergif nemen dat het snor zit bij de duurdere menus.
Dat heb ik gedaan bij de Rumah Mertua.
Ik vind het hartstikke goed , heb daar niet gelogeerd omdat het iets te ver zit van Malioboro.
Het is een mooie , kleine intieme hotel .
http://www.yogyes.com/en/yogyakarta-.../rumah-mertua/

In Indonesia is het normaal dat je eerst de kamers kan inspecteren , je kan gewoon vragen of je dat mag bekijken.
Dan weet je in de toekomst wat je te wachten staat als je daar wil logeren.
_____________

Je moet je maar vervelen tijdens je vakantie en vanuit die pure verveling hotels waar je niet verblijft gaan bezoeken `voor de toekomst´ dan lijkt het mij voor hem verstandiger om begraafplaatsen te bekijken, want daar ligt zijn ware toekomst, net als die van mij overigens. Dat is trouwens ook een hobby van mij: oude begraafplaatsen bezoeken. "Vaak ga ik wezen eten, en ik neem vaak de goedkoopste en eenvoudigste menu." is natuurlijk weer een van die unieke zinnen waar die Sidia het patent op heeft. Het goedkoopste in Indonesië is altijd wel "nasi putih" en een "telor rebus", zou men daar een keuken op kunnen beoordelen? Ik zou me daar niet aan wagen, de rijstkoker doet zijn werk gewoon en de telor rebus is gewoon een minuutje of 10 dus blauw.

Overigens zou het niet in de gehele wereld normaal wezen dat je een hotelkamer bekijkt voordat je hem neemt, het is toch gewoon handel en niet iets dat specifiek in Indonesië gebeurd?

Zelf bekijk ik ook een heleboel hotelkamers op die manier, dat schijnt een Indonesische gewoonte te wezen, niet dat zoiets van mijzelf uitgaat, maar van 10 mijn partner in allerlei zaakjes. Zij is een Indo-Chinese en erg slim op een manier die grote bewondering bij mij afdwingt. Ze is gescheiden en heeft af en toe een man nodig om op recepties en andere gelegenheden te verschijnen, anders heeft ze het gezeur van al die geile hanen om haar heen. Ik acteer voor haar de gezelschapsheer en heb in die hoedanigheid al heel wat vervelende restaurants, karoakeclubs, resepsi perkawinan dll bezocht. Af en toe is het erg leuk, maar meestal een hele zit. Toch zie ik op deze wijze allerlei aspecten van het rijke Javaanse leven, want de mensen die 10 kent zijn vaak erg rijk. Vaak geen rijkdom die met zweet en tranen is verdiend. Veel van de kennissen van 10 zijn vrouwen van hoge ambtenaren. Zij is een socialite, ik weet er even geen ander woord voor, die deze omhoog gevallen dames adviseert at ze met hun vele geld kunnen doen, wat 10 adviseert heeft ze meestal ook te koop. 10 is 53 jaar jong, is charmant, ziet er goed uit voor haar leeftijd, kleedt zichzelf goed, niet opvallend spreekt vloeiend Javaans en redelijk Engels. Het eerste in om goed te communiceren het tweede om indruk te maken. 10 handelt in goud en edelstenen, daarbij kleren en allerlei dure dingen die men niet nodig heeft maar die indruk op anderen maken. Ze heeft ook nog een kapsalon, maar die wordt de laatste tijd gerund door haar schoondochter. Verder geeft 10 kapcursussen aan meiden uit de kampung. Hebben ze talent dan helpt zij met het opzetten van een kapsalon, iets dat ook aardige winsten oplevert. Enige malen per maand moet ik met 10 ergens naar toe en als er geen resepsi is, niet een avondje in een dure club of een andere samenkomst met vriendinnen dan gaan we een dagje toeren, 10 is dol van autorijden en heeft een zware Mitsubishi Kuda in het zwart, een grote auto voor zo een klein vrouwtje. Ze is echt een geweldige chauffeur die nergens bang voor is. Die dagjes toeren zijn altijd leuk, zeker dat 10 ergens stopt om ole-ole te halen, water om te drinken en van alles om te snoepen voor onderweg. Zij heeft ook van allerlei handige dingen bij zich, zoals messen, borden glazen noem maar op het ligt wel ergens onder de banken. Daarbij CD´tjes met 50 en 60´er jaren muziek. Volgens 10 moet je veel w3ater drinken want dat is goed voor je nieren, ik denk altijd maar dat zal wel. Als ik reis dan drink ik net genoeg, genoeg om ook weer te verdampen, ik heb een hekel aan pissen onderweg. 10 stopt veel onderweg, ten eerste om de weg te vragen, ze is altijd bang dat ze verdwaalt, ik heb daar nooit zo een last van mijn richtingsgevoel is goed ontwikkeld, maar bij 10 is het alsof ze bang is. Dat terwijl we in het gebied waar we toeren, dat is de ruime driehoek Yoglosemar (Yogyakarta – Solo – Semarang) toch niet zoveel wegen voor auto´s zijn dat je zou kunnen verdwalen. Ook wil 10 vaak wel stoppen bij iets dat interessant is, om te kijken wat mensen doen, wat ze produceren en wat ze verkopen, vooral op het gebied van de land/ en tuinbouw. Zelf vind ik dit ook reuze interessant en let ik ook goed op of ik iets ontdek, doch meestal is mijn keuze op het gebied van geschiedenis of iets sociaals-cultureels. En dan stopt 10 nog omdat ik even een fotootje wil maken of dat ze weer eens zo nodig moet want heeft ze weer veel water gedronken. Nou gaat 10 niet achter een boom, nee ze gaat naar een hotel, liefst een hotel dat er een beetje luxe uitziet en gaat dan meteen een praatje maken wat steevast uitmond in het bezichtigen van kamers en als afscheidswoord ´tot de volgende keer´. Daarom moest ik bij het lezen van Sidia ze verhaal even aan mijn eigen activiteiten denken. Nou zou ik nooit in het soort hotels slapen waar 10 graag stopt om een plasje te doen, veels te duur. 10 houdt net zoals ik van eenvoudig en goed eten en heb ik in heel Midden Java al bijzondere dingen gegeten. In de buurt van Salatiga verkopen ze bijvoorbeeld bayambladeren in deeg gefrituurd, kan ik niet genoeg van krijgen.

Afijn het Inna Garuda Hotel werd dus een bericht over Sidia zelf met veel Ik, Ik enz. en moeten we gaan denken dat ie slim is. Wij constateren dat ie zich in Indonesië ook verveeld. Overigens is dit hotel een der oudste van Indonesië en nog door de Nederlanders gebouwd. Hier een korte geschiedenis:


1908 - 1942: Grand Hotel De Djokdja
1942 - 1945: Hotel Asahi
1945 - 1950: Hotel Merdeka
1950 - 1982: Hotel Garuda
1982 - 2001: Hotel Natour Garuda
2001 - heden Hotel Inna Garuda

Het hotel is dus 100 jaar oud. Het is ook een landmark in Yogyakarta aan het begin van de Jln. Malioboro, vlakbij station Tugu. Ik ben er wel eens geweest om US$ te wisselen, dat kan moeilijkheden opleveren als deze er niet ´crisp´uitzien. De moneychanger aldaar deed nooit moeilijk.