Londoh

08 oktober 2008: Amateur economie

Onderstaand stukje gaat over zaken waar ik geen verstand van heb, maar toch even wil noemen vanwege de actualiteit. Buiten de inhoud van mijn eigen

portemonnee en het saldo op mijn bankrekeningen heb ik niet veel verstand van economie. Ja dat als ik iets in Indonesië voor 25.000 Rp koop weet ik dat ik zoiets hier voor 7,50 - 10 euro moet verkopen om een “gezonde” winst te kunnen maken, daar zitten alle kosten in verdisconteerd. En dat eenmaal iets voor 25.000 Rp kopen en dat doorverkopen niet voldoende is om een verblijf in Indonesië te rechtvaardigen, je moet een product hebben dat aanslaat en dat continue geleverd kan worden, waarvan ook de kwaliteit goed is en niet, naarmate er meer wordt geleverd, achteruit holt, zoals in Indonesië vrij gebruikelijk is. Om me tot de economie te beperken, dat soort zaken zijn voor mij nog wel te berekenen. Dat is een kwestie van optellen, aftrekken, delen en vermenigvuldigen. Op het einde komt er een bedrag uit waarvan je zegt daar kan ik mee leven of dat lukt me niet. Nou zijn er natuurlijk mensen die bepaalde dingen die je koopt graag willen hebben, uit hebzucht of ze kunnen er goed aan verdienen, daar kan je dan een leuke winst op maken. Soms echter moet je hun ook iets te goedkoop geven, zelfs als je weet dat je ergens anders meer kunt vangen. Je vaste klanten moet je te vriend houden. Dan is er nog verlies door beschadiging en zoekraken. Ze vragen je ook wel om iets te zoeken, daar kan je natuurlijk ook lekker op verdienen. Dit is allemaal persoonlijk en hangt natuurlijk ook af van de te leveren goederen of diensten. Het risico van dalende en stijgende koers ben ik ook al gewend. Al jaren trek ik me niets aan van hoge koersen van de euro, behalve dat ik tevreden de winst die hierdoor wordt gemaakt opstrijk. Je moet je alleen niet rijk gaan rekenen met een te hoge koers maar jezelf op een laag gemiddelde van de afgelopen 2 -3 jaar baseren. Ik weet nog dat in 2002 de introductie koers 8300 Rp voor een euro was en dat die al snel daalde naar 7200 Rp of zo, dat terwijl ik blij was dat die euro er eindelijk kwam. Leg me niet vast op dat de cijfers die ik nu geef juist zijn, het is ongeveer wat ik mij herinner. In 2003 begon de munt zich te stabiliseren en daarna vanaf 2004 voortdurend te stijgen t.o.v. de Rupiah. Ik was blij dat ik eindelijk van die vervelende US $ af was, ik had ook veel vertrouwen in die euro, mijn vertrouwen is nooit beschaamd, dat is de laatste jaren dubbel en dwars terug betaald door sterke koersen, waarvan je weet dat ze eigenlijk te hoog zijn. In het begin liet ik de $ klanten in euro betalen, maar gaf korting. Ik heb het alleen nooit aangedurfd om in de USA Euro te vragen. Afijn dat is zo een beetje wat ik met economie doe, mijn eigen economie, als het moeilijk wordt is daar de boekhouder, voor hen die veel geld hebben is dat de "accountant".

Nog iets leuks, als ik naar een supermarkt ga dan kom ik daar weer uit met hetgeen ik in mijn hoofd had om te gaan kopen. Dus ben ik geen goeie klant, die veel impulsaankopen doet, vooral van artikelen in de reclame, daar laat ik me zelden door verleiden. Dat is zowel in Nederland als in Indonesië zo. Ik denk dat ik in Indo meer bij de supermarkt koop dan in NL. In NL verblijf ik dicht bij twee heel goede markten die de leveranciers zijn van mijn dagelijkse levensbehoeften, voor de melk, koffie en zo ga ik naar Dirk of AH. Die houding is niet goed voor de economie, geld moet rollen en het liefst aan onzin besteed worden. Als ik in Indonesië naar de markt ga wordt ik getild of krijg ik minderwaardige producten in mijn handen geduwd waar ik toch de volle prijs voor betaal. Niet alle pasars zijn zo, maar het gebeurd veel, vandaar de supermarkt, die overigens echt veel duurder zijn. Zij betalen PPN à 10% de Indonesische BTW, die betalen de handelaartjes op de pasar niet.

Economie in Indonesië ? Daar begrijp ik niets van, ik bedoel hoe de mensen leven van ongelofelijk lage salarisjes en toch vrij en blij leven als een miljonair, althans uiterlijk. Ze lenen als gekken en het liefst tegen woekerrentes. Op de pasar zie je van die vrouwen met dikke boeken langsgaan bij de handelaren, dat zijn de “rentenir” althans de hulpjes van de rentenir, die halen geld op, de betalingen van de leningen die zijn afgesloten, met leent vaak per dag. Bijvoorbeeld 100.000 Rp. en betaald die met 7 keer 18.000 Rp af, elke dag van de week. Mocht men op een dag onverhoopt geen geld hebben, betaald men de volgende dag gewoon dubbel bij wijze van boete toch. Dat wordt dan 36.000 Rp plus 18.000 Rp = 54.000 Rp, dat kan hard oplopen. Vaders die als dagloner werken, komt ie om 4 uur ’s middags thuis en levert zijn geld in bij moeder kan zij wat rijst en brandstof kopen, dat is het dan voor die dag. Hoe moet het schoolgeld betaald worden, hoe de uniformpjes en wat als er een familielid ziek wordt? Je hebt in Indonesië ook mensen die stinkend rijk zijn, vraag niet hoe ze aan hun geld komen, maar veel ervan is vaak niet halal. Nee economie in Indonesië begrijp ik nog minder dan mijn eigen economie. Gelukkig zijn er allerlei specialisten die zich hiermee bezig houden, die er ook over schrijven zodat je jezelf kunt oriënteren om proberen er iets van te snappen. Bijvoorbeeld over de banken sharia die islamitische bankproducten aanbieden en een groot succes in Indonesië zijn, maar aan de andere kant overal de kantoren van koperasi simpan-pinjam (sparen - lenen, met de nadruk op het laatste), de genoemde renternir en maar te zwijgen over de financiële hulp aan boeren om hun oogst goedkoop in handen te krijgen. Dat is het terrein van de echte Indo-economie waar het moeilijk in door te dringen is voor een amateur als ik.

Op het hier reeds zo vaak genoemde forum waar ik mezelf even de naam niet van kan herinneren schrijven ze ook over economie, dat is in momenteel. Lekker meelullen over de bankcrisis in Europa. Op dat forum zitten er mensen die verstand van alles hebben, wel zo gemakkelijk als je iets over Indonesië te weten wilt komen. Nou ga ik niet beweren dat alles wat daar staat gelul is, integendeel, maar er zijn een paar figuren door mij de Direksi genoemd die zijn kampioen sprookjesvertellers. Nu weer ene S., (Ja dè S.) waar die allemaal mee kwam o.a. een lijst met nationale schulden, zegt natuurlijk niets. Waar hij altijd wel mee komt is hoe slecht het eigenlijk in NL is en hoe goed in Indonesië. Ik zeg dan op mijn beurt rot dan op naar Indo, nou dat schijnt weer niet te kunnen, met handen en voeten gebonden heet dat. Dat heeft dus een economische oorzaak, anders niet. Economie is vaak de drijvende kracht achter menselijk handelen. Niet bij de Javaanse boeren die ploegen voort, zaaien en oogsten vaak voor hun eigen voedsel.

Goed hij, die S dus, heeft dus ook al verstand over economie, op een suggestie dat de US $ wel eens op 10.000 Rp zou kunnen komen te staan, wordt meteen met groot enthousiasme gereageerd:

“Volgend jaar mag ook .
Prettig gevoel als het waar zou zijn .
Ik heb nog meegemaak dat 1 gld Rp 3500 was .
Dacht dat het in 2004-2005 in de buurt van 10.000 zaten

Zeker als je onroerendgoed heb daaro.”

Onroerend goed is ook al zo een hobby van 'm, hoe vaak heeft hij niet verhaald van misgelopen gouwe dealtjes. De US $ heeft heel lang op 9000 – 9200 Rp gestaan, boven de 10.000 betekent dat er meer binnen komt wat export betreft, maar dat import duurder wordt. Er wordt erg veel in Indonesië geïmporteerd, zelfs voor de export. Stijgt de inflatie weer, die is nu al 12,4 % terwijl je maar 9,5% voor je geld op de bank krijgt, daar moet ook nog eens 20% belasting van af. Je kan wel onroerend goed bezitten dat geld waard is, maar dan moet je het wel verkopen, en als je het wil verkopen dan moeten er kopers zijn die de juiste prijs betalen. Dat lijkt me moeilijk op de korte termijn, er staat vandaag de dag al zoveel te koop, veel mensen hebben cash nodig. Het is helemaal geen goede tijd om dit te verkopen. Nogmaals dit komt uit het kibor van iemand die geen verstand heeft van economie, maar wel de huis-, tuin- en keukendingetjes. Als er trouwens recessie komt dan heeft Indonesië er meteen last van met al hun grondstoffen in de aanbieding. Want Indonesië heeft toch niets anders te bieden dan grondstoffen en dat levert relatief weinig op. Ik was bijvoorbeeld op Pulau Obi en op Sanana, die eilanden zijn bijna van zuiver nikkel. Ik zag daar allemaal buitenlanders rondlopen die de boel om het gebied van de nikkelwinning regelden, Chinezen, Maleisiërs en Australiërs die doen het management. Indonesiërs die werken als chauffeur, timmerman, satpam en nog eentje die veegt. Wat gebeurt er met dat nikkelerts, nou dat wordt zo een schip in gebulldozert en daar krijgen ze 2 cent de kilo of zo voor. De grote winst gaat naar de smelterij en de producent van nikkel. Indonesië smelt geen nikkel, ook geen koper, ook geen bauxiet. Zo kan je nog een tijdje doorgaan. Indonesie heeft ook veel vis, maar wie vissen dat op ? Juist ja buitenlandse schepen, zonder dat Indonesië daar financieel wordt gecompenseerd, oftewel illegaal. Zo kan je een hele lange lijst maken van hoe de zaakjes in Indo zijn geregeld.

Die S. gaat altijd met Nederland vergelijken, omdat ie zelf in NL woont, hij is niet in staat om te vertellen hoe het er in Indonesië aan toe gaat en krijgen we stukjes als dit:

“Hoe zit het met BV Nederland ?
Welke asset heeft Nederland (nog) ?
Welke export artikelen heeft Nederland nog , behalve gas die volgens sommigen over 20-30 jaar opraakt ?”

Afgelopen week heb ik met grote bewondering naar de daadkracht van minister Wouter Bos gekeken, binnen 1 week had ie de ABN plus wat erbij hoorde in naam van de staat gekocht, ik vond dat echt goed en deskundigen zeiden dat de deal ook nog wel winst op zal leveren. Ik kan me nog herinneren toen in 1998 de financiële crisis in Indonesië losbrak, er werd niets gedaan. Op een gegeven moment werd het IMF ingeschakeld, wat ze achteraf niet zo slim van zichzelf vonden. Op een gegeven moment toen het slecht met allerlei banken ging werden deze allemaal op een hoop geveegd en verkocht, is een hoop aan verdiend door. Had je nog een fonds dat de banken te hulp zou gaan schieten “Bantuan Likuiditas Bank Indonesia” (BLBI), daar is op een vreselijke manier door overheidsdienaren van geplukt. Als Nederland waar ter wereld iets wil aanschaffen krijgen ze het zo mee, betalen zit altijd goed. “Ja neem maar mee hoor!” Maar Nederlanders zullen eerder iets kunnen verkopen, al maken ze dat niet zelf. CPO (Crude Palm Oil) die van Indonesië naar Rotterdam gaat, het geld daarvoor wordt in Rotterdam verdiend. Indonesië heeft overigens zijn belangrijkste asset, het tropische regenwoud gekapt en voor weinig geld snel verkocht. Elk huismeprautje in Indonesië gebruikt toch iets van Unilever om maar eens een voorbeeldje te noemen. In Nederland koopt een op de 200 gezinnen misschien een keer per jaar een pakkie Indomie. Die tarwe waar Indomie van wordt gemaakt is trouwens geïmporteerd.

In Nederland is de inflatie momenteel 3% en de rente die je bij de bank krijgt 5% is als je geld op de bank zet houd je er nog iets aan over. Over assets gesproken, het woord “asset” is trouwens typisch Indonesisch, eigenlijk zijn het gewoon bezittingen. Er is dan wel even bankencrisis doch de show gaat gewoon door, dit stond gisteren in de krant:

Vopak koopt importterminal in Indonesië

(Novum/Dow Jones) - Koninklijke Vopak nv neemt een belang van 95% in het Indonesische PT Pro-Intercontinental Terminals Indonesia (Prointal), een importterminal voor chemieproducten in Indonesië. Dat maakt de tankterminaloperator dinsdag voorbeurs bekend zonder daarbij financiële details te geven.

Door de overname van deze terminal, gelegen in de haven van Merak, betreedt Vopak de Indonesische markt voor opslag van bulkvloeistoffen.De terminal heeft een opslagcapaciteit van 76.900 kubieke meter en er is land beschikbaar om verder uit te breiden.

Dit is toch een asset? Nu gaat het verhaal echt te moeilijk voor mij worden en stop ik er mee.

NB Dan ister net de handel in aandelen op de aandelenbeurs van Jakarta (BEI) stop gezet omdat de aandelen te hard daalden :-))


Vopak-terminal in London